Dat Engeland 700 jaar geleden een ongelooflijk hoog aantal pubs kende (op een bepaald moment ergens tussen de 50.000 en de 60.000 voor een bevolking die toen véél lager lag), schrijven sommige historici toe aan de pest, de zwarte dood. Wie die plaag in de veertiende eeuw overleefde, bevond zich in een land dat nood had aan arbeidskrachten en dat hen ook beter betaalde dan voorheen. De gemiddelde Brit werd rijker en kon met zijn geld terecht in de public ale houses, waar ze konden drinken, gokken, spelen en waar meisjes andere b...

Dat Engeland 700 jaar geleden een ongelooflijk hoog aantal pubs kende (op een bepaald moment ergens tussen de 50.000 en de 60.000 voor een bevolking die toen véél lager lag), schrijven sommige historici toe aan de pest, de zwarte dood. Wie die plaag in de veertiende eeuw overleefde, bevond zich in een land dat nood had aan arbeidskrachten en dat hen ook beter betaalde dan voorheen. De gemiddelde Brit werd rijker en kon met zijn geld terecht in de public ale houses, waar ze konden drinken, gokken, spelen en waar meisjes andere behoeften bevredigden. In de voorbij decennia ging het aantal pubs steil naar beneden. In 1905 waren er nog 99.000, in 1969 75.000, in 1980 69.000. In het laatste decennium kwam de vrije val: in 2009 gingen er elke week 52 pubs dicht. In 2015 daalde dat aantal, maar was het gemiddelde nog steeds zo'n 27 tot 29 sluitingen per week. Volgens de laatst beschikbare cijfers zijn er in het hele Verenigd Koninkrijk nog ongeveer 52.750 pubs open. De Engelse high street, waaruit eerder ook al de winkels verdwenen, toont dezer dagen een ander gelaat: ze wordt volgepropt met koffiebars of boetiekjes. Er is een wijnbar, of een gastro bar, een nachtwinkel, een wedkantoor. En veel pubs worden dezer dagen omgebouwd tot appartementen. Ze zijn immers groot en liggen goed. Als pub is zo'n gebouw ongeveer een half miljoen euro waard, omgebouwd tot appartementsgebouw haal je in grote steden snel het drie- tot zesvoudige. Nu laat de Engelse gemeenschap dat de laatste jaren niet meer zomaar gebeuren. Om de terugval af te stoppen werden de voorbije jaren tegenmaatregelen genomen. Het organiseren van concerten werd vergemakkelijkt, er kwamen lagere taksen op drank, de openingsuren werden uitgebreid en je kon proberen om je lokale pub op de English Heritage-lijst te krijgen als die werd bedreigd met sluiting of ombouw. De pub als cultureel erfgoed, belangrijk voor het lokale leven. Dat maakte het voor de eigenaar vervolgens zogoed als onmogelijk om een woonfunctie voor zijn pand te bekomen. Dat is ook het verhaal van The Antwerp Arms, een pub op wandelafstand van White Hart Lane in Tottenham. The Annie voor de vrienden, gelegen aan een prachtig parkje. Eigendom van Enterprise Inns, de grootste pubco in het Verenigd Koninkrijk. Toen zij het op de markt te koop zetten, was het de bedoeling om er flats van te maken. De buurt kwam in opstand, beklemtoonde het sociale karakter en er ontspon zich een twee jaar lang durende overnamestrijd. Uiteindelijk bracht de gemeenschap, vrijwilligers die ter plaatse bekendstaan als Annie's Angels, geld samen voor de aankoop. Een van de geldschieters was Tottenham Hotspur, de voetbalploeg.