Maandag 10 mei
...

Maandag 10 meiTerwijl de spelers hun laatste training afwerken en daarna vissticks eten, verzamelt op Deurne een eerste lading supporters en persmensen. Klaar voor de road naar Wembley. De Antwerpspelers logeren op zo'n 30 mijl van Londen, in St Albans, in een hotel waar het barst van de fanions van voorgangers die hier interlands en Cup Finals kwamen voorbereiden. Donderdag moet Antwerp hier plaatsmaken voor Arsenal, dat in hetzelfde idyllisch kader de bekerwedstrijd van zaterdag voorbereidt. De internationale persconferentie is een tegenvaller. Drie Engelse radiomensen en de lokale correspondent van de Gazetta dello Sport zijn belust op rood-witte informatie, professioneel bij mekaar gebracht in een Engelstalige persmap. Een pareltje voor de zwijnen. De Engelsen worden door voorzitter Eddy Wauters onderhouden over de Engelse roots van zijn Antwerp FC en de Italiaan dwingt Severeyns tot een opfrissing van zijn avonturen bij Pisa.Wim De Coninck : "Onze nieuwe secretaris Paul Bistiaux heeft als eerste van de Antwerpdelegatie het heilige gras van Wembley mogen betreden. Toen hij twee weken geleden op verkenning kwam en het wereldvermaarde stadion betrad, sprintte hij meteen naar het groenste gras ter wereld. Met een perfect gevoel voor timing werd alles, door een in het complot betrokken fotograaf, vereeuwigd voor het nageslacht. Paul was zo fier als een gieter toen de foto op de internationale persconferentie vanmiddag rondging. Om maar te zeggen hoe heel Antwerp aftelt en toeleeft naar wat voor iedereen het hoogtepunt moet worden : een Europabeker winnen op Wembley. Nog twee keer slapen (of liggen woelen) en 't is zover. De plot is zo opgebouwd dat verliezen ons met een enorme kater zou achterlaten, en dus proberen wij elkaar ervan te overtuigen dat we gaan winnen. Walter Meeuws is zo zelfverzekerd dat wij alle vertrouwen in een goede afloop als vanzelfsprekend ervaren. Hij loopt er nog altijd bij alsof we een vriendenwedstrijd gaan spelen, zo ontspannen. "Op de persconferentie wordt het officiële gedeelte door de broederlijk verenigde voorzitter en trainer in het Engels gedaan, wat de drie Engelse journalisten pleziert, maar het vijfvoud aan Waalse confraters duidelijk de wenkbrauwen doet fronsen. Het gebrek aan massale publieke belangstelling voor dit Europees treffen ("Deze wedstrijd is voor de Engelsen een voormatchke voor de Cup Final van zaterdag", vindt Eddy Wauters) kan de Antwerptop nog tot enig klagen bewegen, maar de zelfvoldaanheid en het gestegen imago blijven onder de pokerfaces niet verdoken."Dinsdag 11 meiWim De Coninck : "De langste dag van de voorbereiding zit erop. Als het waar is dat een slechte generale repetitie een goede voorstelling waarborgt, gaan we morgen Parma met huid en hesp verslinden, want de avondtraining op Wembley was van matige tot slechte kwaliteit. Lag het aan de Adidas-ballen, aan de grasmat die niet van de verhoopte kwaliteit is, of was het de overweldigende indruk dat het hele gebeuren en het stadion op de meesten van ons toch wel maakte ? Iedereen zal al wel met zijn gedachten bij morgen geweest zijn, en zichzelf de winning goal zien scoren hebben, waardoor de aandacht niet op de training was gevestigd. Peter Lehnhoff liep zelfs een verrekking op in de zij en staakte de training. Zijn eerste blessure in zes seizoenen, net nu hij de vorm van zijn leven te pakken heeft. We mogen er niet aan denken dat hij morgen niet speelklaar geraakt. "Parma trainde voor ons en we hadden de gelegenheid ze een tijdje aan het werk te zien. Georges Grün hield het bij lichte loopoefeningen en nadat hij zijn vriend Czernia had begroet, werd hij opgeëist door de Belgische pers. Voor hem moet deze finale tegen een Belgische club toch ook iets speciaals zijn. De onderlinge confrontatie met zijn vroegere Anderlechtploegmaat (Alex = Mister Europe in de kranten) zou weleens doorslaggevend kunnen worden. En zoals wij een gemotiveerde Czernia kennen, is het te hopen voor Grün dat hij vannacht goed slaapt, zoniet zijn we er vanonder met de beker. Woensdag 12 meiZesendertig jaar geleden vierde Antwerp op deze dag zijn laatste titel, vandaag kan het de eerste Europabeker worden. De supporters verbroederen eerst op Trafalgar square (wat de Engelsen zich doet afvragen wat er in godsnaam aan de hand is) en trekken dan massaal naar het stadion. De match wordt een afknapper : te veel spelers blijven onder hun normale niveau, en in zo'n geval is Antwerp maar een gewone ploeg. Lehnhoff mist, door de blessure, zijn wedstrijd, de beide Serviërs ook. Stewan Stojanovic gaat twee keer in de fout, wat twee keer wordt afgestraft. Czernia en Cisse zetten één goede kombinatie op. Smidts heeft het lastig met Brolin, Taeymans met Melli. Antwerp vindt nooit een antwoord op de tactiek van trainer Scala. Het middenveld, dat dicht bij de verdediging kruipt, kan nooit de snel opkomende Di Chiarra en libero Minotti afstoppen. Grün blijft, zoals voorspeld, sober achterin. Pas acht minuten voor tijd bezegelt Cuoghi, ex-ploegmaat van Severeyns bij Pisa, het lot van Antwerp, dat zich achteraf al bij al makkelijk kan verzoenen met de nederlaag.Wim De Coninck : "De sfeer op Wembley was om nooit meer te vergeten. Iedereen begrijpt nu waarom een Cup Final spelen in Engeland belangrijker is dan een titel winnen of een Europabeker. De spelers, die na de wedstrijd stuk voor stuk geëmotioneerd een ereronde wandelden, hadden moeite om het terrein te verlaten en weer met de harde realiteit geconfronteerd te worden. De ontgoocheling was dan ook erg groot. Parma was tukken sterker. Enkel het resultaat (1-3) viel nog mee, want wij beseften maar al te goed dat ons op het scorebord een blamage bespaard werd. Ondanks de hoge gemiddelde leeftijd van onze ploeg werden we door het gebeuren op en rond het veld verlamd. Eén uur na de wedstrijd zijn we met de spelers nog eens op het terrein geweest. Afscheid nemen van Wembley was moeilijk." Donderdag 13 meiZwarte donderdag. Op de luchthaven van Deurne worden we gevierd als helden, de trainer op de handen gedragen, de voorzitter aangemaand om de groep bij elkaar te houden. En daarna valt de voorzitter (beledigd ?) uit zijn rol. Op een persbabbel, tussen de viering op de luchthaven en de parade op het stadhuis, gaat hij openlijk met zijn trainer in de clinch. Voor de camera's, met ongelijke wapens : de voorzitter is voorbereid, de trainer niet. Meeuws krijgt een ultimatum : teken het voorstel van de club, beken kleur. De trainer is verrast, eist sportieve waarborgen, onderdrukt de neiging om op te stappen, vindt de aanval laag. De spelersgroep is verrast, de sfeer plots grimmig. 'Een breuk', zegt Lehnhoff. 'Op een ongelukkig moment', vindt Czernia. 'Stom', meent Broeckaert. Het feest is verbrod, het moment van glorie op het stadhuis verloopt met een grimmig gezicht, het diner 's avonds in mineur.Wim De Coninck : "De ontvangst op het vliegveld van Deurne was sfeervol, maar de nu al wekenlang sluimerende onzekerheid over de toekomst van Antwerp en een deel van zijn vedetten, zette de supporters aan om via slogans ( Meeuws moet blijven, Lehnhoff, please don't go, Wauters hou de ploeg bijeen) om duidelijkheid te vragen. Eddy Wauters voelde zich kop van Jut, en Walter Meeuws was, net als de dichterbij schuivende en meeluisterende spelersgroep, nogal van slag op de geïmproviseerde persconferentie. Het vermoeden dat de samenwerking Meeuws-Antwerp voorgoed voorbij is, maakte van wat een feest moest worden een complete afknapper. De bedrukte gezichten achteraf, op het stadhuis en op het banket in het Anwerpse business-complex, zorgden voor een grote anticlimax. De droom is over en de voorzitter zette iedereen opnieuw in de Antwerpse realiteit. Live goes on." Meeuws loopt erbij alsof we een vriendenmatch gaan spelen, zó ontspannen.1