Je leest en hoort het dezer dagen her en der: door alle schandalen nemen mensen meer en meer afstand van het voetbal. Er ontstaat een soort voetbaldegout. Een journalist als Peter Vandenbempt roept de supporters op om een signaal te geven en niet meer naar het stadion te gaan. Maar daar ben ik het niet mee eens. Als voetbal in je hart zit, dan is het als een kind. Een kind dat het verkeerde pad opgegaan is, keer je toch ook niet de rug toe? Net nu heeft het voetbal zijn supporters, zijn échte supporters, het meest nodig. Zoals ze ook tonen bij KV Mechelen. Hoe die fans achter hun kleuren blijven staan, ook al weten ze nog niet wat er hen boven het hoofd hangt, dat is een toonbeeld van liefde.

In heel wat kleine clubs overal te lande levert voetbal nog zoveel onversneden plezier op. Vooral bij de allerkleinsten zie je dat. Winnen of verliezen speelt dan nog niet zo'n rol, als er maar plezier gemaakt wordt. Dat plezier, die spelvreugde, is uiteindelijk de essentie van het spelletje. De grootste spelers krijgen het vaak nog net voor de match als ultieme advies mee van hun coach: 'Probeer je te amuseren!' Met andere woorden: probeer weer dat kind te zijn dat onbevangen speelt, dat geen druk voelt, dat gewoon wil ballen.

Voetbal blijft ook mooi om naar te kijken. Jan Mulder die in extase kan geraken van het doelpunt dat Cristiano Ronaldo onlangs tegen Manchester United maakte, dat begrijp ik helemaal. Dan is niet mijn eerste reflex dat we naar een mogelijke verkrachter zitten te kijken, terwijl het dat eigenlijk wél zou moeten zijn. Want het verhaal van Kathryn Mayorga is zo gedetailleerd en zo aangrijpend dat het onmogelijk verzonnen kan zijn. Net hetzelfde bij Diego Maradona. Hoe hij zich gedroeg op het afgelopen WK in Rusland, was beneden alle peil. En wat hij tijdens en na zijn actieve carrière náást het veld allemaal uitgestoken heeft, is zeker niet koosjer. Maar dat verdwijnt allemaal naar de achtergrond als je hem ziet voetballen.

Bij mooi voetbal is de uitvoerder ervan niet van belang, het is de schoonheid van de beweging die telt, de symfonie tussen mens en bal. Voetbal vervoert, het raakt de diepere snaren in het leven. Het geeft een extra dimensie aan het bestaan. Het brengt een passie teweeg die het leven van diegene die dat voelt, rijker maakt dan dat van alle voetbalmakelaars samen. Daarom zeg ik: geef niet toe aan voetbaldegout. Ga naar het stadion en begeester de artiesten. Laat de stank van het geld uw avond niet bederven en drijf hen naar grootse daden op dat veld. Want alleen de schoonheid van het voetbal kan ons redden!

Al uw reacties en sportgerelateerde zoekertjes zijn welkom bij Sport/Voetbalmagazine, Raketstraat 50 bus 5, 1130 Brussel of via e-mail : sportmagazine@roularta.be. De redactie behoudt zich het recht voor teksten in te korten of te weigeren. De schrijver moet zijn naam en woonplaats vermelden.

Je leest en hoort het dezer dagen her en der: door alle schandalen nemen mensen meer en meer afstand van het voetbal. Er ontstaat een soort voetbaldegout. Een journalist als Peter Vandenbempt roept de supporters op om een signaal te geven en niet meer naar het stadion te gaan. Maar daar ben ik het niet mee eens. Als voetbal in je hart zit, dan is het als een kind. Een kind dat het verkeerde pad opgegaan is, keer je toch ook niet de rug toe? Net nu heeft het voetbal zijn supporters, zijn échte supporters, het meest nodig. Zoals ze ook tonen bij KV Mechelen. Hoe die fans achter hun kleuren blijven staan, ook al weten ze nog niet wat er hen boven het hoofd hangt, dat is een toonbeeld van liefde. In heel wat kleine clubs overal te lande levert voetbal nog zoveel onversneden plezier op. Vooral bij de allerkleinsten zie je dat. Winnen of verliezen speelt dan nog niet zo'n rol, als er maar plezier gemaakt wordt. Dat plezier, die spelvreugde, is uiteindelijk de essentie van het spelletje. De grootste spelers krijgen het vaak nog net voor de match als ultieme advies mee van hun coach: 'Probeer je te amuseren!' Met andere woorden: probeer weer dat kind te zijn dat onbevangen speelt, dat geen druk voelt, dat gewoon wil ballen. Voetbal blijft ook mooi om naar te kijken. Jan Mulder die in extase kan geraken van het doelpunt dat Cristiano Ronaldo onlangs tegen Manchester United maakte, dat begrijp ik helemaal. Dan is niet mijn eerste reflex dat we naar een mogelijke verkrachter zitten te kijken, terwijl het dat eigenlijk wél zou moeten zijn. Want het verhaal van Kathryn Mayorga is zo gedetailleerd en zo aangrijpend dat het onmogelijk verzonnen kan zijn. Net hetzelfde bij Diego Maradona. Hoe hij zich gedroeg op het afgelopen WK in Rusland, was beneden alle peil. En wat hij tijdens en na zijn actieve carrière náást het veld allemaal uitgestoken heeft, is zeker niet koosjer. Maar dat verdwijnt allemaal naar de achtergrond als je hem ziet voetballen. Bij mooi voetbal is de uitvoerder ervan niet van belang, het is de schoonheid van de beweging die telt, de symfonie tussen mens en bal. Voetbal vervoert, het raakt de diepere snaren in het leven. Het geeft een extra dimensie aan het bestaan. Het brengt een passie teweeg die het leven van diegene die dat voelt, rijker maakt dan dat van alle voetbalmakelaars samen. Daarom zeg ik: geef niet toe aan voetbaldegout. Ga naar het stadion en begeester de artiesten. Laat de stank van het geld uw avond niet bederven en drijf hen naar grootse daden op dat veld. Want alleen de schoonheid van het voetbal kan ons redden!