Gepensioneerden op zoek naar frisse lucht en surfers die op hun plank op het water wachten op de juiste golf, ziedaar de setting in Lacanau begin juni. De badplaats op een uur van Bordeaux ligt er nog rustig bij, maar bereidt zich voor op een toevloed van vakantiegangers straks. Bij oesterbar Fred, net naast ons verblijf, is het nog rustig toeven. Het EK lijkt nog ver weg in dit plaatsje dat geprangd ligt tussen de Atlantische Oceaan en de naaldboombossen.
...

Gepensioneerden op zoek naar frisse lucht en surfers die op hun plank op het water wachten op de juiste golf, ziedaar de setting in Lacanau begin juni. De badplaats op een uur van Bordeaux ligt er nog rustig bij, maar bereidt zich voor op een toevloed van vakantiegangers straks. Bij oesterbar Fred, net naast ons verblijf, is het nog rustig toeven. Het EK lijkt nog ver weg in dit plaatsje dat geprangd ligt tussen de Atlantische Oceaan en de naaldboombossen. Vijftig kilometer verderop is Bordeaux klaar voor het EK. In de zaal van het velodroom dat naast het Matmut Atlantique ligt, het stadion met 40.000 plaatsen waar straks gevoetbald wordt om de prijzen, wachten de accreditaties voor het toernooi. In tien minuten is alles afgehandeld. De volgende ochtend zit de vlam in de pan op de populaire radiozender RMC, Radio Monte Carlo. Sterreporter Jean-Claude Bourdin legt elke ochtend in het programma dat zijn eigen naam draagt Frankrijk een prangende vraag voor. Vandaag, 8 juni, gaat het over het overheidsverbod om op pleintjes en terrassen de EK-wedstrijden te tonen omdat 'de veiligheidsdiensten onvoldoende middelen hebben om die plaatsen te beveiligen'. Zodra Bourdin de luisteraars aan het woord laat, gaat de intonatie omhoog. In een Frankrijk dat al maanden platligt en waar men het steeds moeilijker krijgt met betogingen, komt zo'n verbod slecht aan, zelfs in een land waar veiligheid het voornaamste gespreksthema is geworden. Hier en daar vraagt een sportjournalist zich nog af of bij Frankrijk in de ploeg Dimitri Payet dan wel AnthonyMartial moet starten tegen Roemenië, maar de meeste pagina's van de kranten gaan over veiligheid in een land dat getraumatiseerd is na de aanslagen en over de angst voor een nieuwe terroristische dreiging. Over hooliganisme gaat het nog niet of nauwelijks. Dat de veiligheidscontroles waarbij men grondig gefouilleerd wordt veel tijd in beslag nemen, wordt probleemloos geaccepteerd. Zelfs voor een open training wordt de auto ondersteboven gekeerd en heeft het fouilleren zelf veel weg van een doorgedreven lichaamsmassage. Om vervolgens in het Stade Chaban-Delmas in het Parc Lescure vast te stellen dat de Rode Duivels ook hier hot zijn, met meer dan 10.000 nieuwsgierigen, jong en oud, die de technische kunstjes van Eden Hazard en co bijwonen. Een record voor een EK-training, zo blijkt. Er zijn veel studenten uit Bordeaux, tevens voetbalfanaten. Genre: 'Ik heb ook jullie match tegen Noorwegen gezien. Stevig ploegje, al lijkt het meer op een som van individuen dan op een goed ingespeeld team.' Lap, die zit, terwijl iedereen kijkt naar de indrukwekkende dijen van Radja Nainggolan die zijn short omhooggetrokken heeft zoals Jean-Michel Saive dat decennialang deed.Het chiquere gedeelte van het publiek ergert zich dan weer aan het nieuwe kapsel van Marouane Fellaini. 'Een blonde Fellaini, dat kan toch niet?' Of: 'Dat ze die derde keeper alleen meegebracht hebben voor de ambiance, zie je zo', terwijl Jean-François Gillet op training in een schiettent beland lijkt. Twee rijen lager zit Thierry. Het is niet moeilijk om hem te herkennen, want zijn naam staat in koeien van letters op zijn rood-geel-zwarte truitje terwijl hij om zeker op te vallen ook een Rode Duivelshoed draagt. De Franse tv-stations, op zoek naar een echte Belgische fan, staan in de rij om hem even voor de camera te krijgen. Na een training waar weinig uit af te leiden valt, neemt bondscoach Marc Wilmots de microfoon en zet zijn petje van reisagent op. Hij bedankt de inwoners van Bordeaux, bejubelt de schoonheid van de streek, alvorens de stadionomroeper nog het beste wenst 'à nos amis Belges'. Geeuw. Om negen uur vrijdagavond begint het EK eindelijk, en ligt Bordeaux er verlaten bij. Tijd om te genieten van de mooie classicistische gevels, in het gezelschap van een eenzame jogger en wat vrouwen die, terwijl hun man voor tv zit, voor een keer de hond uitlaten. De sfeer op de Place des Quinconces, waar zo'n 10.000 kijkers verzameld zijn in de fanzone is aanvankelijk kil, door de stevige weerstand van de Roemeense ploeg. Een paar meter van het plein vandaan negeert de brasserie 'Nulle Part Ailleurs' het verbod om de wedstrijden op niet-erkende openbare plaatsen te tonen. Aan het terras hangen twee grote schermen. Het terras zit vol Welshmen die al naar de stad afgezakt zijn voor hun openingsmatch. Tussen hen zitten twee Engelsen. Danny en Harry, twee veertigers, hebben Bordeaux als basiskamp uitgekozen. 'Morgenvroeg vertrekken we naar Marseille voor de match tegen Rusland, daarna trekken we naar het casino van Monaco dat twee uur van Marseille ligt, rond vier uur gaan we wat drinken in een club daar in de buurt, en dan gaan we op het strand uitslapen.' Kortom: een flink gevuld programma voor de twee supporters van Wolverhampton! Aan de rand van de ring, vlak bij het Stade Matmut-Atlantique, liggen op de schaarse plekjes groen Welshe fans die uitgeteld lijken na een te korte nacht. Twee uur na de aftrap tussen Wales en Slovakije hangt er een heel andere sfeer, wanneer een in rood uitgedost leger scandeert 'Are you watching, are you watching, England?' Kijken doen de Engelsen niet. Ze zijn zo'n 600 kilometer verderop slaags geraakt met een bende Russen. In Bordeaux blijft de sfeer een stuk feestelijker. De Welshmen houden het bij zingen en doen dat nog een stukje luider wanneer de Russen in Marseille voor een late gelijkmaker zorgen. Zelfs in Lacanau dagen de vers van het Verenigd Koninkrijk ingereisde fans op. Een paar politiemensen komen voorzichtig een kijkje nemen, maar voorlopig is er niets aan de hand. De Welshe fans blijven vriendelijk en zakken af naar de Modjo of de Mouette, de nachtclubs van het badstadje. Hier is het geweld, geruzie en geschreeuw ver weg. Er hangt geen spanning in de lucht. DOOR THOMAS BRICMONT IN LACANAU - FOTO'S BELGAIMAGEDe Welshmen zingen nog een stukje luider wanneer de Russen in Marseille voor een late gelijkmaker zorgen.