Hoe heb je Katarzyna leren kennen ?

Arkadiusz Kubik : "Veertien jaar geleden, toen ik met mijn ploeg, Cracovia Krakau, op sportkamp was. Katarzyna was bevriend met de vriendin van een ploeggenoot. Bovendien bleek dat we beiden uit Krakau kwamen en zelfs op dezelfde school hadden gezeten. Op een avond wandelden we met ons vieren in het park, toen Katarzyna plots begon te wenen. Heel bizar, maar mijn eerste reflex was om haar te troosten. Die avond hadden we een serieus gesprek en sindsdien vormen we een koppel. Daarna duurde het toch nog zes jaar vooraleer we trouwden."
...

Arkadiusz Kubik : "Veertien jaar geleden, toen ik met mijn ploeg, Cracovia Krakau, op sportkamp was. Katarzyna was bevriend met de vriendin van een ploeggenoot. Bovendien bleek dat we beiden uit Krakau kwamen en zelfs op dezelfde school hadden gezeten. Op een avond wandelden we met ons vieren in het park, toen Katarzyna plots begon te wenen. Heel bizar, maar mijn eerste reflex was om haar te troosten. Die avond hadden we een serieus gesprek en sindsdien vormen we een koppel. Daarna duurde het toch nog zes jaar vooraleer we trouwden." "Vooral mijn eerste periode hier, bij Harelbeke, was schitterend. Mijn vrouw en ik woonden in een rustig dorpje, waar we enorm veel hulp kregen van de lokale bevolking. Een cafébazin, die gaandeweg een goede vriendin werd, leerde ons met het Belgische geld omgaan, want dat bleek nog één van de grootste aanpassingsproblemen. Ik had totaal geen idee wat die Belgische franken waard waren. In de winkel deden we gewoon onze hand vol geld open en dan moest de verkoper er maar uitpakken wat hij nodig achtte." "Toch wel. Mijn Engels was slecht en Nederlands kon ik al helemaal niet. Gelukkig sprak Katarzyna toen al een aardig mondje Engels.""Zeker. Wij bellen elkaar om de drie dagen, gewoon om over de dingetjes van alledag te discussiëren. Lukasz speelt nu in Roemenië. Spijtig, want ik vond het altijd aangenaam om samen met hem in dezelfde ploeg te spelen, zoals destijds bij Harelbeke. Met je broer samenspelen is toch iets apart, je begrijpt elkaar zonder woorden. Als kleine gasten speelden wij ook al altijd matchkes in onze kamer. Met aan de ene kant de deur als doel en aan de andere kant het bed. Er sneuvelden wel eens meubelen, onze ouders waren dus niet erg happig op die partijtjes ( grinnikt). Nochtans komen we uit een voetbalfamilie. Mijn vader heeft nog in de Poolse eerste klasse gespeeld en mijn oom was ooit doelman." "Ik was vroeger een verwoede verzamelaar van postzegels. Veel jongens in Polen, overigens. Ik heb in ons huis in Polen een collectie van vijftien mappen. In totaal moet ik iets van een 5000 verschillende postzegels hebben.""Wij ook. Als we in Polen verblijven, proberen we zo vaak mogelijk naar de kerk te gaan, in België volgen we de misviering op televisie. Mijn vrouw en ik bidden dan samen thuis. We moeten wel geloven in een God, wat blijft er anders over om voor te leven ? Zes jaar geleden verloren we onze eerste baby, nog voor hij geboren werd. Na negen maanden zwangerschap. Alles verliep nochtans perfect, maar toen raakte de foetus verstrengeld in de navelstreng en stikte. ( Stilte) Ik herinner me nog goed dat er een priester ons kwam bezoeken in het ziekenhuis. ( Katarzyna : "Hij zei ons dat de baby niet weg was, maar dat hij naar de hemel was gegaan en dat we hem later wel zouden terugzien. We moeten dus wel geloven.") We maakten een heel moeilijke periode door." "Gelukkig misschien, want op die manier konden Katarzyna en ik voldoende tijd vrijmaken om elkaar te steunen en door die barre periode te helpen."door Matthias Stockmans