Théo pas bon!-gonda

Een zware investering waarvan het rendement vooralsnog uitblijft: Théo Bongonda bezorgt zijn zoekende coach extra kopzorgen. Pech in de zomer remde de linkerwinger natuurlijk af, maar na anderhalve maand in de Genkse hoofdmacht is de evaluatie negatief. Enkel op Sint-Truiden drukte hij mee zijn stempel. Bij zijn invalbeurt tegen Cercle zakte hij door de ondergrens, bij balverlies bleef Bongonda voor de neus van zijn opgewonden coach gewoon staan. Zijn dribbels lukken niet, hij neemt verkeerde beslissingen: gefluit van de ongeduldige Genkse aanhang was zijn deel.

Felice Mazzù had alweer afgezien, maar hij hield de communicatie na de bibbermatch tegen de rodelantaarndrager positief. En 9 op 9 na slopende CL-duels, dat mág ook onderstreept. Maar het verval was zorgwekkend. Collectief - geen ploeg maar elf individuen, dixit Hrosovsky - en individueel gleed Racing Genk weg. Hrosovsky is zelf ook nog niet de bepalende strateeg die hij bij Pilsen was. De thuisploeg verloor de slag om het middenveld en bij elke Cercle-aanval was er onrust achterin. Voorin verloor Samatta nu al voor de tweede keer in een week een oog-in-oog met de doelman, ook hij is niet de beste versie van zichzelf. In de CL is Genk in twee zware thuismatchen verdienstelijk geweest en de resultaten in de competitie zijn behoorlijk goed, maar om de knagende onzekerheid te verjagen zijn een paar overtuigende overwinningen nodig.

KV SOStende

Van alle ploegen onderaan de stand was KV Oostende dit weekend de slechtste. Sportief en financieel loopt het aan de kust zorgwekkend gelijk. Cercle, Waasland-Beveren en Eupen lieten hun fans dromen van betere tijden, aan de kust is het eb. Alles trekt weg: het niveau, de resultaten, de supporters, de centen, het enthousiasme. KV Oostende is een zorgenkind. Voor de lege kassa zet men publiek Marc Coucke onder druk - geen goed idee - maar op het veld moet het toch van de coach komen. Kare Ingebrigtsen was een fris geluid toen de zomer nog in het land was. Een veel geschiktere trainer voor de spelergroep van KVO dan de tactisch veeleisende, ingewikkelde en pessimistische Gert Verheyen. De Noor hield (en houdt) het simpel, alles was veel duidelijker nu, zo liet een speler zich ontvallen. De trainingen waren (en zijn) fun, matchke spelen, dat doen de jongens graag en genoeg vrije dagen zodat Kare ook naar de heimat kan. Ideaal als je drie van je eerste vijf matchen wint, minder nu er vijf keer in zeven werd verloren.

Een zware investering waarvan het rendement vooralsnog uitblijft: Théo Bongonda bezorgt zijn zoekende coach extra kopzorgen. Pech in de zomer remde de linkerwinger natuurlijk af, maar na anderhalve maand in de Genkse hoofdmacht is de evaluatie negatief. Enkel op Sint-Truiden drukte hij mee zijn stempel. Bij zijn invalbeurt tegen Cercle zakte hij door de ondergrens, bij balverlies bleef Bongonda voor de neus van zijn opgewonden coach gewoon staan. Zijn dribbels lukken niet, hij neemt verkeerde beslissingen: gefluit van de ongeduldige Genkse aanhang was zijn deel. Felice Mazzù had alweer afgezien, maar hij hield de communicatie na de bibbermatch tegen de rodelantaarndrager positief. En 9 op 9 na slopende CL-duels, dat mág ook onderstreept. Maar het verval was zorgwekkend. Collectief - geen ploeg maar elf individuen, dixit Hrosovsky - en individueel gleed Racing Genk weg. Hrosovsky is zelf ook nog niet de bepalende strateeg die hij bij Pilsen was. De thuisploeg verloor de slag om het middenveld en bij elke Cercle-aanval was er onrust achterin. Voorin verloor Samatta nu al voor de tweede keer in een week een oog-in-oog met de doelman, ook hij is niet de beste versie van zichzelf. In de CL is Genk in twee zware thuismatchen verdienstelijk geweest en de resultaten in de competitie zijn behoorlijk goed, maar om de knagende onzekerheid te verjagen zijn een paar overtuigende overwinningen nodig. Van alle ploegen onderaan de stand was KV Oostende dit weekend de slechtste. Sportief en financieel loopt het aan de kust zorgwekkend gelijk. Cercle, Waasland-Beveren en Eupen lieten hun fans dromen van betere tijden, aan de kust is het eb. Alles trekt weg: het niveau, de resultaten, de supporters, de centen, het enthousiasme. KV Oostende is een zorgenkind. Voor de lege kassa zet men publiek Marc Coucke onder druk - geen goed idee - maar op het veld moet het toch van de coach komen. Kare Ingebrigtsen was een fris geluid toen de zomer nog in het land was. Een veel geschiktere trainer voor de spelergroep van KVO dan de tactisch veeleisende, ingewikkelde en pessimistische Gert Verheyen. De Noor hield (en houdt) het simpel, alles was veel duidelijker nu, zo liet een speler zich ontvallen. De trainingen waren (en zijn) fun, matchke spelen, dat doen de jongens graag en genoeg vrije dagen zodat Kare ook naar de heimat kan. Ideaal als je drie van je eerste vijf matchen wint, minder nu er vijf keer in zeven werd verloren.