Na de training moet Serhat Akin nog even met een paar mensen op de foto. Op Lokeren was hij een uur lang de gevaarlijkste man. Negen keer was Anderlecht in die periode gevaarlijk, in elke actie had hij een voet. Zes keer als aanbrenger, drie keer als afwerker. Eén bal ging binnen, een andere op de paal en de derde net naast.
...

Na de training moet Serhat Akin nog even met een paar mensen op de foto. Op Lokeren was hij een uur lang de gevaarlijkste man. Negen keer was Anderlecht in die periode gevaarlijk, in elke actie had hij een voet. Zes keer als aanbrenger, drie keer als afwerker. Eén bal ging binnen, een andere op de paal en de derde net naast. In de zeven wedstrijden waarin hij aan de aftrap kwam, lukte hij evenveel goals en drie assists. Akin startte sterk in de voorbereiding, trok die lijn door bij de competitiestart en toonde zich, na een dipje, de laatste weken weer gretig én een aanwinst voor de Belgische competitie. In de pers kwam hij de laatste weken nauwelijks aan het woord, maar het beeld van de nukkige topvoetballer die niet wil praten wil hij even nuanceren. "Het kan dat ik na een wedstrijd geen zin heb om iets te zeggen. Als dat gebeurt na een goeie prestatie schrikken sommigen daarvan, maar het één heeft niets te maken met het ander. Ik ga me niet wegstoppen omdat we verloren hebben of ik slecht speelde. Na Club had ik even geen zin. Ik was boos toen iemand me zei dat ik na die twee goals moest praten, alsof hij mijn vader was, of mijn trainer. Dat vond ik niet netjes van iemand die me zelfs geen goeiedag zei toen ik naast de ploeg stond. Maar ik praat best wel, hoor."Dat blijkt al gauw. Eenmaal aan tafel toont Serhat verbaal even gedreven als met de bal aan de voet. Duits of Engels, het maakt niet uit. Hij kent zelfs al een Nederlandse uitdrukking. "Geleerd van Pierre van Hooijdonk. Die zei altijd 'godverdomme' als hij kwaad was. Hier hoorde ik dat het niet altijd een negatieve betekenis heeft, dat het ook aardig bedoeld kan zijn."welijks last. De teambuildingdagen in De Panne waren goed voor mijn integratie, ik had meteen een goed contact met de meeste spelers. Dat is belangrijk, het telt als je ergens nieuw komt. Het maakt me niet uit naast wie ik op het veld sta. In de voorbereiding scoorde ik vijf keer in vijf matchen. Dat is niet slecht voor een nieuwkomer uit een andere competitie. Bij Fenerbahçe had Anelka meer dan zes maanden nodig om zich goed te voelen. Bij mij ging dat snel, ik ben geen moeilijke jongen in de omgang. Ik zoek ook op het veld geen persoonlijk succes. Bij Fenerbahçe had ik eens acht goals en twaalf assists. Als wij winnen, ben ik gelukkig. Breng ik iemand een doelpunt aan, juich ik in mezelf even hard als hij. "Natuurlijk was ik ongelukkig toen ik op de bank belandde. De coach begrijpt dat. Hij zou het niet normaal vinden dat wie op de bank moet zitten wel gelukkig is. Bij Fenerbahçe was ik ook ongelukkig wanneer ik op de bank zat. Het verschil is dat ik daar geen uitleg kreeg, hier wel. Liefst wil ik drie wedstrijden in één week na elkaar spelen, dat willen toch alle spelers ? Maar ik ben ook maar een mens, geen machine. Dat bleek ook uit de kleine blessures waar ik een paar weken geleden mee sukkelde. Toen moest ik ook een paar keer weg met de nationale ploeg, terwijl ik niet fit was toen ik naar Turkije vertrok. Je moet weten dat we daar met de nationale ploeg vaak nog twee keer per dag trainen. Nu voel ik me weer fit. Maar als ik morgen besef dat ik moe ben, en weer op de bank moet zitten, zal ik wie wel speelt succes wensen. "Iedereen roept dat de Belgische competitie niet zo veel voorstelt. Maar ook tegen Lokeren kan je niet zomaar de bal aannemen, vier tegenstanders voorbij wandelen en scoren. Ik vind de Belgische competitie evenwichtiger dan de Turkse. In Turkije heb je vier grote clubs, maar ik denk dat de Turkse nummer tien uit de rangschikking verliest van de nummer tien uit België. Eigenlijk heb je nergens nog kleine ploegen. Met Turkije moesten we in Albanië winnen om ons te plaatsen voor de play-offs van het WK. Dat lukte, maar Albanië was zo sterk, die zetten ons helemaal vast. Daar schrokken we van. "Het is hier voor een spits een beetje anders voetballen. In Turkije tackelen verdedigers scherper en sneller, hier kan je soms al even de bal aannemen. Ik hoorde van een ex-ploegmaat die bij Real Sociedad zit dat hij daar meer ruimte krijgt dan in Turkije. Als ik hier ook maar een beetje ruimte krijg, ben ik op mijn best. Tegen Lokeren vroeg ik twee keer de bal in de voet, twee keer word ik hard aangepakt. Als je de bal in de voet vraagt, kan een verdediger zich daarop instellen. Moeilijker hebben ze het als ik de bal in de ruimte krijg en er met mijn snelheid achteraanga.""Op Lokeren moeten we altijd winnen. Als je vijf minuten voor tijd voor staat, moet de deur dicht. Als Chelsea kort voor affluiten op voorsprong staan, geven ze geen kans meer weg, dan sta je tegen een muur. Dat moeten wij nog leren, één hecht blok vormen om samen de deur op slot te doen. Aanval en middenveld moeten nog compacter aansluiten.""Toen ik hier tekende, riep iedereen dat ik de opvolger van Aruna was. Ik ga geen extra druk op me laden door daar over te piekeren. Of ik druk op me voel ? Ik zal je eens wat zeggen. Van de eerste tien wedstrijden in Turkije won Galatasaray er acht en speelde twee keer gelijk. Na het tweede gelijkspel eisten de supporters op training het vertrek van het bestuur. Dat is druk ! Hier heb je ook druk, maar het is niet hetzelfde. Turkse spelers zijn bang van de reacties van de publieke opinie. Ze durven niet eens uit eten gaan of zich op straat vertonen met een vriendin, uit schrik dat er 's anderdaags een negatief verhaal over hen in de krant staat. Mij maakte dat niet zo veel uit, ik ben opgegroeid in Duitsland. Ik weet hoe ik me als prof moet gedragen. Ik ga niet stappen de avond voor een wedstrijd, weet wanneer ik moet rusten en slapen. "In vijf jaar Turkije kreeg ik veel kritiek omdat ik met mijn vriendin op straat liep. Ja, zeg, wat willen ze ? Ik ben een jonge voetballer, ik heb een vriendin. Dat mag toch ? Ik probeerde normaal te leven. Een ploegmaat bij Fenerbahçe durfde zijn huis niet uit te komen. Hij zat de hele dag binnen, concentreerde zich op het voetbal en keek tv. Na een nederlaag heb je praatprogramma's op tv waarin ze de klok rond alles analyseren en afbreken. Weet je wat het gevolg was voor die ploegmaat ? Hij speelde één match goed en dan drie slecht. Omdat hij hoofdpijn had van te veel na te denken. De nieuwe bondscoach, Fatih Terim, zegt : 'Ga buiten op het veld en amuseer je.' Daar draait het allemaal om ? 'Als jullie verliezen', zegt Terim, ' moet je daar niet mee inzitten, dan neem ik alles op mij.' In drie matchen draaide de hele sfeer, kwamen we van een verloren situatie in de play-offs met dezelfde spelers. De enige druk mag degene zijn die ik op mezelf leg. "Als Fenerbahçe een jonge speler van 17 zou opstellen en hij speelt één slechte match, krijgt hij nooit meer een kans op dat niveau. Ze maken hem en de club af. Dat is pas druk. Hier spelen Kompany en Vanden Borre op die leeftijd week na week in de basis. Daar leren ze zoveel van. Fenerbahçe had talent zat bij de 16- en 17-jarigen. Ik herinner me die ene jongen die bij de beloften elke wedstrijd scoorde. Hij mocht drie keer meedoen met het eerste en maakte daar ook drie goals, maar ineens was het afgelopen. Waarschijnlijk hoor je nooit meer van hem. Fenerbahçe koopt alleen stervoetballers. Van de 35 spelers die daar waren toen ik arriveerde, bleef ik na vier jaar als enige over.""Ik las ook in de krant dat Besiktas me wil. Ik zag het met eigen ogen toen ik met de nationale ploeg terug in Turkije was. Eén krant had een paginagroot artikel waar ze me via de fotoshop al showden in een trui van Besiktas en aankondigden dat ik in januari naar Turkije zou terugkeren. Een radiostation belde me op en gaf me de kans om live in de ether mijn situatie te verduidelijken. Misschien willen ze me, maar zelf weet ik van niets. Als ze morgen komen en heel veel geld bieden en Anderlecht wil dat, dan zal daarover gepraat worden. Dat is voetbalbusiness, maar dat is nog wat anders dan dat ik daar nu zit op te wachten. We zijn nu een maand later en ik lees nog altijd dat ze me willen. Tussen mij en Besiktas is er altijd wat. Voor ik bij Anderlecht tekende, benaderde de trainer van Besiktas me, maar ik zei dat ik mijn woord al gegeven had aan Anderlecht. "Weet je dat ik eigenlijk voor Besiktas had moeten tekenen toen ik van Duitsland naar Turkije vertrok, in plaats van voor Fenerbahçe ? Mijn vader had met Besiktas gesproken, het contract lag klaar. Toen ik in Istanboel uit het vliegtuig stapte, wachtte een delegatie van Fenerbahçe me op voor de uitgang en namen me mee naar een apart bureau. Ze vroegen me hoeveel Besiktas voor me wilde betalen. Ik wilde dat niet zeggen. Het maakte niet uit, zij boden het dubbele. Ik moest er wel tekenen, terwijl mijn vader van niets wist en de delegatie van Besiktas elders op me wachtte. Heel erg vond ik het niet. Vanaf mijn achtste was ik als kind al supporter van Fenerbahçe. Die waren vijf jaar geen kampioen geworden, ze haalden een nieuwe trainer en kochten iedereen die hij wilde, voor in totaal bijna 90 miljoen euro. Na twee weken speelden we uit bij Besiktas, ik zat nog op de bank. Tijdens de warming-up scandeerde het hele stadion mijn naam. Misschien wordt het ooit iets tussen ons, maar ik kwam bewust naar Europa om hier voor drie jaar te tekenen.""Mijn broer zit ook bij Anderlecht, bij de beloften. Tegen Club Brugge speelde hij een sterke wedstrijd als linksback. Dat is goed voor zijn ontwikkeling. In de jeugd was ik zelf één jaar rechtsback, ik gaf twintig assists. Later moest ik zes maanden als linkermiddenvelder aan de slag. Ik wilde dat eerst niet, omdat mijn linkervoet niet mijn beste was, maar de trainer drong aan. Mijn beste prestatie in de jeugd bracht ik als verdedigende middenvelder. Ik was de Edgar Davids van Karlsruhe. Pas op mijn vijftiende bij de A-Jugend belandde ik in de spits. In zeven matchen maakte ik vijftien goals, waarop ze me een profcontract aanboden. Door mijn opleiding kan ik een beetje van alles. In Turkije krijgt niemand zo'n veelzijdige opleiding. Je moet een beetje aanleg hebben. Ik deed veel aan atletiek, was een goed hoogspringer en een uitstekend sprinter. Op mijn dertiende stopte de sportlerares me een zware metalen bal in de hand en vroeg om die zo ver mogelijk te gooien. Dus gooide ik hem zo ver dat ze hem niet meer vonden, hij was over het veldje in de struiken. De lerares was kwaad, wilde weten waarom ik dat gedaan had. Tja. Ze had me toch gevraagd om die bol zo ver mogelijk te gooien (lacht) ? Misschien erfde ik de genen van mijn vader, hij was een uitstekend turner, kan nu nog beter stretchen dan ik." l GEERT FOUTRé'BIJ DE JEUGD WAS IK DE EDGAR DAVIDS VAN Karlsruhe.''Hier KRIJGEN 17-JARIGEN speelkansen. BIJ EEN TURKSE TOPCLUB KAN DAT NIET.'