Precies twee dagen is Club Brugge dit seizoen geen leider geweest. Dat kwam door een gril van de kalendermaker, die de eerste wedstrijd van de West-Vlaamse vice-kampioen bij het begin van het nieuwe seizoen pas op zondagavond programmeerde, twee dagen nadat kampioen RC Genk thuis met 2-3 de boot in ging tegen Lokeren. Club won die zondag met 1-2 bij La Louvière. Achteraf bleek de eerste speeldag de toon te zetten voor het hele seizoen. Genk, dat nog steeds de topschutter in eigen rangen heeft en behoorlijk veel goals maakte, stapelde verdedigend blunder na blunder op, terwijl Club oppermachtig door de competitie walste. Thuis klopte het de kampioen in november met 4-0, uit werd het vrijdag makkelijk 0-3.
...

Precies twee dagen is Club Brugge dit seizoen geen leider geweest. Dat kwam door een gril van de kalendermaker, die de eerste wedstrijd van de West-Vlaamse vice-kampioen bij het begin van het nieuwe seizoen pas op zondagavond programmeerde, twee dagen nadat kampioen RC Genk thuis met 2-3 de boot in ging tegen Lokeren. Club won die zondag met 1-2 bij La Louvière. Achteraf bleek de eerste speeldag de toon te zetten voor het hele seizoen. Genk, dat nog steeds de topschutter in eigen rangen heeft en behoorlijk veel goals maakte, stapelde verdedigend blunder na blunder op, terwijl Club oppermachtig door de competitie walste. Thuis klopte het de kampioen in november met 4-0, uit werd het vrijdag makkelijk 0-3.Om vijf speeldagen voor het einde al landskampioen te worden, volstaat een zege morgenavond op Lierse niét. Alleen als Anderlecht vervolgens zondagavond niet wint bij Lokeren, mogen de champagnekurken knallen. Anders is het nog een weekje wachten op de komst van Sint-Truiden, de enige ploeg die Club Brugge in de heenronde kon kloppen : op Staaien werd het 5-2.De basis voor zijn twaalfde landstitel legde Club Brugge in de voorbije twee seizoenen. Zich geen snars aantrekkend van alle kritiek - saaie trainingen, voorspelbaar voetbal, herkenbaar systeem, eigenzinnig, koppig, ongedisciplineerd - bleef Trond Sollied zijn principes trouw. Hij werkte rustig verder aan de automatismen, met nagenoeg dezelfde kern van vorig seizoen. Clubs transfers waren immers niet de gelukkigste : Bengt Saeternes, gehaald als doublure voor de blessuregevoelige Rune Lange, speelde nauwelijks en haalde pas de voorbije drie wedstrijden het basiselftal. Hij scoorde daarin wel vijf keer en liet een indrukwekkende fysieke kracht bewonderen. AlinStoica haalde eind oktober, begin november vier keer op rij de basis, maar nadien slechts één keer meer : de Roemeen was alles samen goed voor 663 minuten voetbal. Sergiy Serebrennikov startte goed, maar viel na de wedstrijd tegen Moeskroen (6 oktober 2002) geblesseerd uit en speelde daarna nog één keer 90 minuten : in de eerste wedstrijd na de winterstop. En Marek Spilar, die in de verdediging rust en snelheid moest brengen, voetbalde niet meer sinds 21 september en de wedstrijd tegen AA Gent. Neen, zeggen dat Club deze titel aan zijn transfers te danken heeft, is de waarheid geweld aandoen.Maar het deerde ze in Brugge allemaal niet. Verloor het vorig seizoen nog liefst acht keer en speelde het draws tegen ten dode opgeschreven clubs als Molenbeek of Aalst, dit jaar bleef het bij de zaak. Het eerste puntenverlies kwam er pas op de zevende speeldag, met een draw op Antwerp. Het eerste verlies volgde op speeldag dertien, op Staaien, waar het vorig seizoen ook al definitief de titel aan Genk verloor. Het zou de enige nederlaag blijven tot Club in de terugronde binnen de week twee keer onderuit ging (speeldagen 26 en 27), op een moment dat er meer aandacht ging naar de personeelswissel aan de top ( Michel D'Hooghe volgde net voor de wedstrijd tegen Charleroi de overleden Michel Van Maele op). In Anderlecht ging Club daarna zwaar de boot in : samen met de uitwedstrijd bij Sint-Truiden was dat wellicht de enige offday van blauw-zwart. De basis voor een al bij al rustige terugronde, die nauwelijks minder puntenverlies oplevert als de heenronde, legde Club eigenlijk in één maand. Na twee moeizaam bevochten zeges op Henegouwse bodem (2-3 bij Charleroi en 1-2 bij Bergen) kreeg het tussen 9 november en 7 december vier topploegen op bezoek in het Jan Breydelstadion. Genk, zonder Sonck en Dagano, kreeg een 4-0 om de oren; Lierse werd een week later met 3-0 naar huis gestuurd; voor het verlies bij Sint-Truiden betaalde Lokeren cash met 5-0. Toen ook nog eens de inhaalwedstrijd tegen Anderlecht na een tumultueus verloop met 2-1 zegevierend werd afgesloten, was de kloof uitgediept met een doelpuntenverhouding van 14-1. Anderlecht volgde toen al, net als nu, op elf punten, Sint-Truiden draaide als derde met 12 punten minder, Lierse met 14 en Lokeren met 15. Op een incident tussen Mendoza en Ristic na, beslecht met tijdelijke schorsingen voor beide spelers, bleef het ook heel rustig op Olympia, waar iemand als Stoica zich naar buiten uit voorbeeldig gedroeg. Leuk detail : toen Mendoza vrijdag Saeternes kwam vervangen, vormde hij met gelegenheidslinksachter Ristic een half uur lang een flankduo. Tot veel samenspel kwamen de twee evenwel niet. Dat lukte het aanvallende trio Saeternes- Martens- Verheyen veel beter. Opvallend om te zien hoe drie voetballers die pas voor de derde keer samen speelden, met wervelende bewegingen elkaars posities overnamen. De vrucht allicht van veel trainingswerk. De statische Genkse defensie wist nauwelijks waar te dekken : elke diepe bal van Maertens of Ceh was een gevaar voor doel, met het derde doelpunt (van Verheyen) als mooiste succesvol besloten aanval van het weekend. Simpel, maar o zo mooi in de opbouw .Nastja Ceh is stilaan bezig de Brugse revelatie van het seizoen te worden. Vorig jaar riep dit blad hem nog uit tot de flop, omdat hij fysiek noch mentaal de overstap van Slovenië naar België leek te kunnen maken. Ceh nam toen deel aan 22 wedstrijden, scoorde geen enkele keer, gaf geen enkele assist en miste bovendien nog de enige strafschop die hij mocht trappen. Hoe anders was het dit seizoen... Moeilijke start, dat wel, want pas de eerste keer in de basis op 6 oktober tegen Moeskroen. Daarna drie keer invaller. Maar toen kwam Lierse naar West-Vlaanderen en begon Ceh nog eens in de basis. Hij zou er niet meer uit verdwijnen. Hoe groot het vertrouwen is, bewees hij in Genk andermaal met zijn vrije trap. Net als op Anderlecht trapte hij hem rechtstreeks binnen : zijn achtste goal. En Club ontdekte nog een talent vrijdag : Stijn Stijnen. 22 en toch al voor het derde jaar in de A-kern. Eén keer gespeeld tot dan, maar in Genk meteen de uitblinker. Als vervanger van de geblesseerde Dany Verlinden pareerde hij een schot van Dagano, een kopbal én een schot van dichtbij van Kevin Vandenbergh. Het bevestigt al het goeie wat de Brugse staf over Stijnen al vertelde, maar weerhoudt diezelfde staf er niet van om een ervaren doublure voor Verlinden te blijven vragen. Want Sollied blijft een eigenzinnige. Vorig jaar was dat nog een handicap, nu een zegen. door Peter T'Kint'Zeggen dat Club deze titel aan zijn transfers te danken heeft, is de waarheid geweld aandoen.'