Velen hebben dit seizoen nog maar eens de bevestiging gezien van hun stelling: Dieumerci Mbokani is simply the best. In de laatste CL-wedstrijd van Anderlecht op Málaga pikte hij toch weer zijn doelpuntje mee, als om nog een keer te bewijzen dat de Belgische competitie te klein is voor hem. De Congolees van paars-wit spreekt vrijuit.
...

Velen hebben dit seizoen nog maar eens de bevestiging gezien van hun stelling: Dieumerci Mbokani is simply the best. In de laatste CL-wedstrijd van Anderlecht op Málaga pikte hij toch weer zijn doelpuntje mee, als om nog een keer te bewijzen dat de Belgische competitie te klein is voor hem. De Congolees van paars-wit spreekt vrijuit. Dieumerci Mbokani: "Omdat ik goed speel sinds begin dit jaar. Omdat ik het verschil gemaakt heb in meerdere grote wedstrijden. En eigenlijk simpelweg omdat ik de beste speler van de competitie ben. Ik verdien die trofee nu toch al enkele jaren, niet? Al toen ik bij Standard zat. Vorig seizoen. En nu ook weer." "Ik laat de mensen daarover oordelen. Maar ik weet nog altijd niet waarom ik nog nooit gewonnen heb. Iedereen ziet toch dat ik die prijs verdien!" "Er zijn een paar spelers van Genk en Club Brugge die mooie dingen hebben laten zien. Carlos Bacca is erg goed sinds de zomer, maar hij kan geen concurrent zijn omdat hij niets gepresteerd heeft in de terugronde van vorig seizoen. Jelle Vossen vond ik ook sterk. Maar rekening houdend met de twee stemrondes zie ik niet wie er evenveel punten als ik zou kunnen hebben." "Natuurlijk. Ik heb er altijd van gedroomd om op het palmares te staan van zulke trofeeën. Een mooie prijs ontvangen en dan naar een andere competitie vertrekken, dat zou ik willen. De Ebbenhouten Schoen heb ik al, dat was mooi. Nu graag de Gouden Schoen. En op het einde van dit seizoen de trofee voor Profvoetballer van het Jaar." "Natuurlijk. Ik wil een spoor achterlaten in het boek van het Belgisch voetbal. En ik zou graag een lijntje met mijn naam zien staan op de palmaressen van die prijzen. Dat is iets dat ze je nooit meer afnemen. Ik wil hier verder blijven leven, ook als ik weg ben." "Het kan alleen maar de reputatie van een speler ten goede komen." "Dat is hun keuze en hun verantwoordelijkheid, maar iedereen weet dat ik op dit moment de beste speler ben. Als je kijkt naar de wedstrijden die ik speel, dan is het gerechtvaardigd om dat te zeggen." "De realiteit is: na dit seizoen lig ik nog één jaar onder contract. Er moet dus dringend iets gebeuren. Ik denk dat ik genoeg bewezen heb in België. Ik heb ook vier titels gewonnen: twee met Standard en twee met Anderlecht. En ik ben 27. Begrijp je dan al beter waarom ik weer aan een nieuw avontuur denk?" "We zullen zien of er interessante aanbiedingen zijn. Het is ook afwachten hoe ik het ga doen op de Afrika Cup." "Ik ben het er niet mee eens dat men zegt dat het in Frankrijk en Duitsland niet gelukt is. Je kunt die conclusie trekken als je kijkt naar mijn wedstrijden en mijn statistieken. Maar als je al mijn kopzorgen erbij neemt, ga je helemaal anders redeneren. In Wolfsburg heb ik zware familiale problemen gehad. De zwangerschap van mijn vrouw verliep niet goed. Ze is voortijdig bevallen en mijn zoon heeft twee maanden in een couveuse gelegen: hoe wil je dat ik in die omstandigheden goed ben op het veld? Er zijn er veel die dan een inzinking gehad zouden hebben. Als het over mijn familie gaat, is het voetbal ook weer niet zo belangrijk." "Neen, maar daar had ik er andere... Guy Lacombe (de trainer, nvdr), dat was me wat. Toen ik begin januari terugkwam van mijn vakantie in Afrika, zei hij me dat ik in Monaco moest blijven terwijl de rest van de ploeg op stage vertrok. Ik was niet de enige gestrafte: ook Igor Lolo, Serge Gakpé en Jean-Jacques Gosso moesten achterblijven. Ja, vier zwarten dus! Als hij een negatieve opmerking maakte, was dat meestal aan het adres van een zwarte. Op de dag dat Lacombe me zei dat ik niet mee op stage mocht, liet ik aan de club weten dat ik vertrok. Een paar dagen later werd Lacombe echter ontslagen en was Laurent Banide zijn vervanger. Die vroeg me te blijven, maar ik was vastbesloten en niemand zou me tegenhouden. Zo kreeg ik een uitleenbeurt bij Wolfsburg." "Iedereen heeft het gezien: als ik zo speel, heb ik het niveau om in de Champions League mee te draaien, zelfs bij een grote club. Ik heb er het verschil gemaakt zoals ik dat ook geregeld in het kampioenschap gedaan heb." "Gelijk welk groot land als het Frankrijk maar niet is." (lacht) "Oké, maar in de Ligue 1 wil ik niet meer spelen, die is veel te gesloten." "Ik zou zeggen dat het een zeer speciale omgeving is. Aan de ene kant heb je dat minuscule stadje waar het de hele tijd feest is - je moet weten: Monaco, dat is elke dag ambiance! Aan de andere kant heb je een club waar geen druk bestaat en waar er amper 3000 man in het stadion zit. Tekenen bij Monaco kan een goede keuze zijn als je de dertig voorbij bent, maar niet op de leeftijd waarop ik daar getekend heb." "Ja. Mijn mooiste herinnering zijn mijn twee doelpunten tegen Anderlecht die ons de titel opgeleverd hebben." "Ja. Ik heb in Frankrijk en in Duitsland ervaring opgedaan. En ik ben niet meer dezelfde aanvaller. Toen deed ik niets anders dan vooraan blijven, ik verdedigde heel weinig. Nu beweeg ik veel meer over het veld." "Om weg te gaan uit België ben ik altijd klaar..." (schaterlacht) "Het wordt elk jaar minder. Dat is logisch gezien de beste spelers weggaan op het einde van het seizoen." "Toch ben ik vandaag een sterkere speler. Sterker in een zwakkere competitie, zo je wilt..." "Neen, maar nu is het duidelijk dat het tijd wordt dat ik opnieuw vertrek. Ik ga niet wachten tot mijn 32e om naar een potiger competitie te gaan." "In mijn tweede seizoen bij Standard heb ik met Jaime Ruiz gestreden tot een paar speeldagen voor het einde. Toen heb ik me geblesseerd. Vorig seizoen was het hetzelfde liedje, alleen heb ik toen de eerste wedstrijden van de competitie niet kunnen meedoen." "We zien wel. Ik sta in ieder geval niet ver van de eerste in de topschuttersstand." "Hier volg ik dezelfde redenering als bij de Ebbenhouten Schoen, de Gouden Schoen of de Profvoetballer van het Jaar: het is een manier om voor altijd een spoor achter te laten in het Belgisch kampioenschap." "Hij heeft mij nodig en dat is wederzijds. We kennen elkaar perfect: drie jaar bij Standard en nu het tweede seizoen bij Anderlecht. Ik weet hoe hij de diepte in gaat en hij weet hoe hij me de bal moet aanspelen." "Ik zou zeggen: met Igor de Camargo bij Standard en met Matías Suárez vorig seizoen bij Anderlecht." (schaterlacht) "Onze band is inderdaad heel sterk, en niet alleen op het veld. Als ik kwaad ben, praat ik met niemand, behalve met hem. Hij begrijpt me." "Helemaal juist." "Ik wil niet de hele tijd met mijn kop op tv komen. Kijk eens hoeveel interviews Lionel Messi of Cristiano Ronaldo geven, dat zullen er ook niet veel zijn..." "Dan had hij het ongetwijfeld over mijn karakter, mijn twee gezichten. Ik ben geen slechte jongen, ik ben heel rustig, iedereen weet dat op Anderlecht. Maar als ik me kwaad maak, ben ik ook echt kwaad. Als je me pakt, reageer ik direct. In die zin ben ik speciaal, ja. Maar Mario Balotelli is dat ook, niet? Wij gelijken wat op elkaar." "Als hij me geen aardige jongen vindt, wat moet ik dan zeggen? Je moet me niet beoordelen op die fase alleen, je moet rekening houden met alle fouten die op mij gemaakt worden, elke match. Dat is een indrukwekkend aantal." "Ik was zenuwachtig! Heel zenuwachtig in mijn hoofd! De spelers van Lokeren bleven maar fouten maken op mij en de scheidsrechter floot niet. Toen ik viel, had ik enorm veel pijn aan mijn knie. En dan reageer ik." "Kijk eens naar de samenvattingen van de wedstrijden van Anderlecht! Voetbal is een sport waarin veel fouten gemaakt worden, dat begrijp ik en accepteer ik zelfs. Dat is overal zo, in België, Engeland, Italië... Er zijn zelfs landen waar meer uitgedeeld wordt dan hier. Maar soms heb je er genoeg van." "Zeker meer dan tien. Onlangs nog in de beker tegen KV Mechelen. Toen ging ik al in de eerste minuten aan Jérôme Nzolo vertellen dat een verdediger de hele tijd op mijn huid zat zonder oog te hebben voor de bal. Hij antwoordde: 'Kalm, ik zie het wel.' Maar hij heeft die fouten nooit gefloten." "Ja, maar veel helpt het niet." "Minder dan de helft. Drie of vier hoogstens. Misschien denken de scheidsrechters dat die Mbokani toch te sterk is en dat hij wel een oplossing zal vinden." "Wil je eens iets weten? Ik heb tegen spelers gestaan die van de situatie geprofiteerd hebben, die bij zichzelf dachten: zijn neus is gevoelig, maar ik ga me niet inhouden, integendeel. Ik ga je ook een naam geven: Philippe Mexès (verdediger van AC Milan, nvdr)... Wat fouten betreft, spande hij de kroon." "Ja, het is maar normaal dat ik ernaartoe ga." "Ik heb geen keuze, ik doe het voor mijn land. Op 4 januari beginnen we met een stage in Dubai. Daarna vliegen we naar Zuid-Afrika." "Neen. De situatie is simpel: Rwandezen komen het land in en doden Congolezen. Dat is triestig, maar dat heeft niks te maken met voetbal. Als alle politieke gebeurtenissen het voetbal zouden benadelen... Nu eens is er een probleem met de president, dan weer met de volksvertegenwoordigers. En als het dat niet is, is het wel wat anders." "Ja. Tom De Sutter is er ook nog. Hij doet het uitstekend telkens als ik er niet bij ben. Niemand is onvervangbaar. Suárez is vertrokken? Dennis Praet heeft zijn plaats ingenomen. Net zoals De Sutter mijn plaats kan innemen." "Ja, en ik speel ook liever met hem naast me, in een 4-4-2. We hebben een paar weken zo gevoetbald en dat liep goed." "Uiteraard. Hij zegt zeker bij zichzelf: in het beste geval vertrekt Mbokani naar de Afrika Cup en in het slechtste geval vertrekt hij tout court. (lacht) Anderlecht heeft twee pure aanvallers: De Sutter en ik. Daar moet nog een derde bij." "Ja. Op een dag zei hij al lachend tegen mij: 'Jij blijft zeker tot het einde van het seizoen.' Ik heb hem met de glimlach geantwoord: 'We zullen zien.'" "Niemand weet dat hier, maar ik heb jaren als verdedigende middenvelder gespeeld. Het is pas op mijn negentiende, bij Tout Puissant Mazembe, dat ik een nummer tien werd. Op die positie scoorde ik veel, dus heeft men een diepe spits van me gemaakt. Tijdens mijn eerste wedstrijd in de punt heb ik meteen twee keer gescoord. Vanaf dan hebben ze me daar laten staan." "Waarom zou dat op mijn zenuwen werken? De mensen mogen me noemen zoals ze willen: Mbokani, Dieumerci, Dieu. Het gaat toch altijd over dezelfde persoon, hé." "Er is een God daarboven, en ik ben Zijn zoon." (lacht) "Elk weekend ga ik naar de kerk. In Congo was ik zelfs misdienaar." "Als ik bid, vraag ik aan God om me op het veld wijsheid, intelligentie en kracht te geven. Vervolgens bid ik heel hard voor mijn zoontje. Ik ben nog geloviger geworden sinds zijn dood." "Ze doen maar wat ze willen. Ik denk dat God het beslist heeft, dat is het leven, het lot. Ik denk aan mijn zoontje elke keer als ik scoor. En ik heb mijn laatste titel 'gevierd' met hem. Op mijn T-shirt had ik geschreven: 'Ik zal altijd aan je denken, David.'" "Maar als je negentien of twintig jaar bent, is het toch normaal dat je uitgaat, neen? Je bent jong. Jij hebt dat toch ook gedaan, niet? Het eerste jaar bij Standard was op dat vlak het ergste. Nu is dat gedaan, ik haal geen stommiteiten meer uit." "Ach, auto's... Dat zijn de kleine pleziertjes die ik me gun. Een Ferrari kopen is toch plezant? Ik heb een Mercedes van de club. Aan mijn vrouw heb ik een BMW X6 gegeven. Mijn Range Rover en mijn Porsche heb ik naar mijn familie in Congo opgestuurd. Maar ik investeer niet alleen daarin: ik heb ook een paar huizen in België en in Afrika." ?DOOR PIERRE DANVOYE - BEELDEN: IMAGEGLOBE / JONAS HAMERS"Ik ben de beste speler van de competitie. Dus ik verdien die Gouden Schoen." "Ik heb het niveau om in de Champions League mee te draaien, zelfs bij een grote club." "Sinds de dood van mijn zoontje ben ik nog geloviger geworden. Ik bid heel hard voor hem." "Ik heb een Mercedes van de club en aan mijn vrouw heb ik een BMW X6 gegeven. Mijn Range Rover en mijn Porsche heb ik naar mijn familie in Congo opgestuurd."