Vorige week zaten de vijf grootste Engelse clubs (Arsenal, Chelsea, Liverpool, Manchester United en Manchester City) aan tafel met de Amerikaan Charlie Stillitano. Officieel bespraken ze hun deelneming aan de International Champions Cup, een groot toernooi aan de andere kant van de Atlantische Oceaan tijdens de zomermaanden. De Engelse pers ging er echter van uit dat de hervorming van de Champions League bovenaan op de agenda prijkte. Drie van de Big Five (Chelsea, Liverpool en Man United) grijpen wellicht naast een deelnemingsbewijs voor de volgende editie en ook Man City is nog lang niet over de streep. Zij azen op een gegarandeerd toegangsbewijs voor de kampioenenliga. Ten koste van 'clubjes' als AA Gent, PSV of Leicester City.
...

Vorige week zaten de vijf grootste Engelse clubs (Arsenal, Chelsea, Liverpool, Manchester United en Manchester City) aan tafel met de Amerikaan Charlie Stillitano. Officieel bespraken ze hun deelneming aan de International Champions Cup, een groot toernooi aan de andere kant van de Atlantische Oceaan tijdens de zomermaanden. De Engelse pers ging er echter van uit dat de hervorming van de Champions League bovenaan op de agenda prijkte. Drie van de Big Five (Chelsea, Liverpool en Man United) grijpen wellicht naast een deelnemingsbewijs voor de volgende editie en ook Man City is nog lang niet over de streep. Zij azen op een gegarandeerd toegangsbewijs voor de kampioenenliga. Ten koste van 'clubjes' als AA Gent, PSV of Leicester City. Het gaat niet goed met de Engelse topclubs en dat geldt dus voor de hele Premier League. Tottenham, de enige club die Leicester City nog van een onwaarschijnlijke titel kan houden, verdwijnt morgen wellicht uit de Europa League. Het nummer twee uit de Premier League kreeg vorige week een pak voor de broek (3-0) van Borussia Dortmund, het nummer twee van de Bundesliga. De Spurs lieten wel een paar sterkhouders rusten, maar er stonden bijna alleen maar internationals op het veld. Hoe sterk de Bundesliga is, ervoer ook AA Gent. Middenmoter Wolfsburg was in beide duels ruim een maatje te sterk voor de Buffalo's (als we hen zo nog mogen noemen). Het Duitse voetbal is sportief sterker dan het Engelse, maar heeft bovenal een veel betere basis buiten het veld. De clubs zijn er geen speeltjes van puissant rijke buitenlanders, maar voor 51 procent in handen van de supporters. De fabrieksploegen Wolfsburg en Bayer Leverkusen zijn historische uitzonderingen. Belgische clubs hebben dan ook meer te leren van de Duitsers dan van de Engelsen. Zeker ook wat communicatiebeleid betreft. Opvallend rond de dubbele confrontatie met de Volkswagenploeg was de toegankelijkheid van de groen-witten. In de Vlaamse kranten waren interviews met trainer Dieter Hecking, sterspeler Julian Drexler en zelfs het 18-jarige Belgische talent Ismail Azzaoui te lezen. Het was voor onze pers gemakkelijker om een topvoetballer uit de Bundesliga voor een individuele babbel te strikken dan een meeloper uit de Jupiler League. In Duitsland worden profvoetballers, ook al zijn ze pas achttien, als mondige wezens beschouwd en vinden ze dat spelers - via de pers - verantwoording moeten afleggen voor hun daden op en zo nodig naast het veld. Onze topclubs hebben voor het Engelse model gekozen. Zonder er rekening mee te houden dat de situatie in het Verenigd Koninkrijk totaal verschillend is van hier. In Engeland is het al sinds de jaren zestig een gewoonte dat de media betalen voor een interview en hebben ze te maken met buitengewoon agressieve tabloids, die alleen op zoek zijn naar sensatie. Wij hebben bijna alleen poeslieve jongetjes die het - zoals vorige week - over licht contact hebben, terwijl de Engelse pers Christian Benteke tot een fopduiker bombardeerde nadat hij een strafschop versierde. Het is mij een raadsel waarom onze topclubs hun spelers zo afschermen en bijna alleen beschikbaar stellen voor strikt geregisseerde persconferenties. Goede interviews levert dit zelden op en saaie gesprekken zijn geen promotie voor het voetbal. Op de korte termijn heeft dit geen gevolgen, omdat het voetbal dezer dagen populairder is dan ooit. Maar dat blijft wellicht niet zo. Veel erger is dat dit communicatiebeleid, of beter gezegd anticommunicatiebeleid, de clubs geen diensten bewijst. Integendeel. Een voetballer die op een beschaafde manier zijn gevoelens uit en over zijn vak praat, kropt niets op en kan vrijuit voetballen. In het andere geval komt de onvrede er vroeg of laat toch uit, met alle gevolgen van dien. Denk niet alleen aan het geval Anthony Vanden Borre, maar ook bijvoorbeeld aan Lucas Biglia. De Argentijn spuwde zijn gal na zijn vertrek uit het Astridpark. Nog nefaster is dat de clubleiding op deze manier de barometer uit de eigen kleedkamer verwijdert. Voetballers die als volwassenen over hun beroep mogen praten, voelen vertrouwen en zullen op doordachte wijze de problemen aankaarten. Waardoor de trainer of de leiding tijdig kan bijsturen of ingrijpen. Onze topclubs geven de voorkeur aan struisvogelpolitiek. DOOR FRANÇOIS COLINBundesliga is een beter voorbeeld dan de Premier League voor onze clubs.