Hij kijkt geweldig uit naar volgende maand, vertelt Brendon Santalab (22). Omdat dan de nieuwe competitie begint, maar eigenlijk vooral omdat dan zijn vriendin, de Kroatische Danijela Masnjak, voor een maand naar België komt. Want meer nog dan de constante dreiging van het degradatiespook, woog afgelopen seizoen de afwezigheid van familie en vriendin op de jonge schouders van de Australische spits.
...

Hij kijkt geweldig uit naar volgende maand, vertelt Brendon Santalab (22). Omdat dan de nieuwe competitie begint, maar eigenlijk vooral omdat dan zijn vriendin, de Kroatische Danijela Masnjak, voor een maand naar België komt. Want meer nog dan de constante dreiging van het degradatiespook, woog afgelopen seizoen de afwezigheid van familie en vriendin op de jonge schouders van de Australische spits. Tot hij naar België vertrok, had Santalab onder de vleugels van zijn ouders geleefd. Zijn tijd verdelend tussen het strand en het voetbalveld. "Ik heb heel mijn leven kort bij het strand gewoond : I'm a beachboy. Zwemmen, voetballen, relaxen : dat was 21 jaar lang mijn leven. In België moest ik andere dingen zoeken om mijn vrije tijd in te vullen en stond ik plots op eigen benen. De eenzaamheid speelde mij bij Oostende wel eens parten. Maar in feite had ik het nog moeilijker met de club zelf, Oostende was niet genoeg voorbereid op eerste klasse. Het ontbrak hen aan professionaliteit. Dat merk ik nu ik zie hoe goed ze bij Sint-Truiden georganiseerd zijn. Zoals bij Oostende, waar we soms twee dagen vrijaf kregen in de week, dat noem ik geen voetbal. Voetbal is in de eerste plaats een job : je verdient er tenslotte je geld mee, dus moet je hard werken." Santalabs voorkomen laat uitschijnen dat hij het prototype is van de Australische surfer. Gebruinde huid, stevig gebouwd, blonde lokken, guitige blik, pittig accent, beetje een achteroverleunende pose. Het is een imago dat hij graag weerlegt. "Ik ben geen fuifbeest, vorig seizoen ben ik hoop en al tien keer uitgeweest in Oostende. Dat wil echter niet zeggen dat ik het niet belangrijk vind om af en toe mijn gedachten te verzetten. Door op café te gaan of naar muziek te luisteren."H erman Vermeulen, die Santalab vorig jaar bij Oostende onder zijn hoede had en die hem nu meenam naar STVV, vindt ook dat zijn jonge poulain net iets complexer in elkaar steekt dan het wat gemakkelijke stereotype van de laidback-Australiër. Vermeulen : "Ondanks zijn vermeende guitigheid is hij geen makkelijke jongen. Brendon kan erg nukkig zijn en dat merk je ook, hij heeft een mimiek die weinig verstopt. Het is een jongen met karakter, net als ik, af en toe botst dat. Ook bij STVV hebben we ondertussen al onze ruzietjes gehad. Brendon is iemand die gecontroleerd moet worden. Leg je hem bijvoorbeeld op om vier rondjes te lopen, dan zal hij dat heel plichtsbewust uitvoeren, maar hij zal zelden iets uit zichzelf doen. Hij moet zichzelf leren organiseren en discipline opleggen. Dan pas kan het een grote worden. Want techniek en doelgerichtheid bezit hij vast en zeker." Santalab reageert allerminst verbaasd op die uitspraken van zijn trainer. "Ik heb een funny character," zegt hij. "Op het veld ben ik geen nice guy en kan ik behoorlijk agressief zijn. Dat is altijd zo geweest en dat zal nooit veranderen. Het heeft me al vaak in de problemen gebracht, maar het leverde me ook al veel succes op. Soms durft het potje overlopen en dan doe ik stomme tackles. Ik heb in mijn carrière een stuk of vijf rode kaarten gekregen, allemaal voor onbesuisd tackelen. Mijn rode kaart tegen Cercle Brugge vorig seizoen was ook uit pure frustratie. De resultaten vielen tegen, ik speelde niet goed en alles kwam er uit. Maar ik leerde bij, ik ken nu de limieten." Hij vindt van zichzelf dat hij enorm veranderde als voetballer de voorbije zes maanden, professioneler werd op mentaal vlak. Vooral te danken aan Herman Vermeulen, die hij beschouwt als zijn mentor. Vreemd, want vorig seizoen verwees net Vermeulen Santalab naar de B-kern nadat die op training zwaar in de clinch was gegaan met een ploegmaat. "Vermeulen is de persoon die ik nodig heb om mij binnen te lijnen laten lopen. Dat de trainer mij uit de ploeg zette na die ruzie op training, begrijp ik. Hij is erg gesteld op teamspirit en als er dan twee spelers voor een slechte sfeer zorgen, verwijder je die rotte appels. Ik heb hem daags nadien gebeld om mij te excuseren en mijn goede intenties duidelijk te maken. De relatie tussen coach en speler is cruciaal in een carrière."Zo blijkt, want Santalab mocht de laatste zes wedstrijden van het vorige seizoen weer in het Oostendse elftal opdraven. Hij deed zich daarin alsnog positief opmerken. Speelde hij voor een transfer ? "Natuurlijk", antwoordt hij eerlijk. "Je speelt elke wedstrijd voor het team én voor jezelf. Als je goed presteert en hard werkt, krijg je nieuwe kansen. Ik denk dat ik in die laatste matchen toonde wat ik kan : ik bracht doelpunten aan tegen Genk en Beveren, en ik scoorde tegen Standard. Dat leverde ons toch een aantal punten op. Ik heb alleen enorm spijt van die zwakke heenronde met Oostende."Hij kon begin vorig seizoen kiezen tussen een Kroatische eersteklasser en Oostende. Het werd België. De kleine Santalab - amper 1m73 groot - werd er geconfronteerd met grote, robuuste verdedigers en al even harde terreinen. Volgens hem reden nummer één waarom hij zo vaak lichte blessures opliep in Oostende. "Zonder die vervelende blessures - en als Herman Vermeulen wat vroeger bij de club was gekomen - hadden we een goed seizoen kunnen draaien. Je zag het meteen toen hij overnam : we stonden er als een ploeg."Net te laat, helaas. Voor het eerst in zijn loopbaan degradeerde Santalab met zijn club. "Een spijtige zaak dat dit juist in Europa moet gebeuren. De degradatie was bij Oostende het hele jaar een belangrijk thema. Maar wanneer je dan halfweg het seizoen met slechts 8 punten onderaan staat, weet je dat het moeilijk wordt. Na Kerstmis leken mij veel spelers opgebrand. Ik beschouw vorig seizoen als een goede leerschool. Al voel ik me wel verantwoordelijk voor de degradatie van Oostende. Alle spelers zouden dat moeten doen, net als het bestuur. Want niet iedereen leek me even gemotiveerd om Oostende in eerste te houden."Maar met modder gooien, wil hij niet doen. Liever kijkt Santalab vooruit, naar zijn nieuwe uitdaging bij Sint-Truiden, waar Herman Vermeulen al duidelijk maakte dat de Australiër niet zijn eerste keuze is voor de aanvalslinie. Santalab werd nochtans aangetrokken als vervanger voor Benjamin De Ceulaer en speelt zelfs met diens nummer zeven van vorig seizoen. "Ik beschouw Sint-Truiden als een stap voorwaarts", zegt Santalab. "De club kan mij helpen en ik kan hen helpen. Sint-Truiden heeft met mij erbij meer aanvallende opties. Ik kan kansen creëren en doelpunten maken. Bovendien ken ik de Belgische competitie nu, daar kan ik mijn voordeel mee doen. Ik start niet als nummer één in de spits, maar ik geloof in mijn eigen kwaliteiten. Ik zal de trainer bewijzen dat ik die plek waard ben, daarna zal ik moeten bewijzen dat ik goed genoeg ben om die basisplek te blijven opeisen. Weet je, vorig seizoen heb ik van Paul Okon een gouden raad mee gekregen. Hij vertelde hoe hij in Italië op training elke dag de beste was, maar dat de trainer niets van hem moest weten. Door toch elke dag te blijven werken, knokte hij zichzelf in de ploeg. Die les onthoud ik : nooit opgeven ! Dat leerde ik ook uit mijn ervaring in Oostende." door Matthias Stockmans'Niet iedereen leek me even gemotiveerd om Oostende in eerste te houden.'