DE VEDETTE : RUI COSTA

De terugkeer van Rui Costa (34) naar Benfica lijkt wat op het monster van Loch Ness. Elk jaar dook dat verhaal op, maar de club handelde telkens te traag en kwam te laat. Ofwel had Benfica niet genoeg centen om zijn eigen ex-spelverdeler te bekostigen. Ofwel wou de hoofdbetrokkene liever nog een seizoen in Italië slijten, waar hij trouwens twaalf jaar van zijn carrière verbleef : zeven seizoenen bij Fiorentina, vervolgens vijf bij AC Milan. Maar bij die laatste club werd zijn speelgelegenheid de jongste campagnes drastisch ingekort. Rui Costa stond maar weinig minuten op het veld. AC Milan behield de Portugees op basis van de voorbeeldige profmentali...

De terugkeer van Rui Costa (34) naar Benfica lijkt wat op het monster van Loch Ness. Elk jaar dook dat verhaal op, maar de club handelde telkens te traag en kwam te laat. Ofwel had Benfica niet genoeg centen om zijn eigen ex-spelverdeler te bekostigen. Ofwel wou de hoofdbetrokkene liever nog een seizoen in Italië slijten, waar hij trouwens twaalf jaar van zijn carrière verbleef : zeven seizoenen bij Fiorentina, vervolgens vijf bij AC Milan. Maar bij die laatste club werd zijn speelgelegenheid de jongste campagnes drastisch ingekort. Rui Costa stond maar weinig minuten op het veld. AC Milan behield de Portugees op basis van de voorbeeldige profmentaliteit waarvan hij getuigt. Deze keer schonk coach Carlo Ancelotti hem dan toch de vrijheid. Omdat de trainer van AC Milan van oordeel is dat Rui Costa op 34-jarige leeftijd op de terugweg is. Het is niet de indruk die de Portugees zelf geeft. Terwijl de meeste internationals van Benfica als gevolg van het WK nog met vakantie waren, gaf Rui Costa meteen het goede voorbeeld - zelf nam hij na 94 selecties en na het EK 2004 voor eigen volk afscheid van de nationale ploeg. De vele supporters, die Rui Costa als een koning verwelkomden, konden er zich van vergewissen dat hij conditioneel scherper dan ooit staat. En ze stelden vast hoe beslissend Rui Costa kan zijn. Dat bleek bijvoorbeeld in wat ze bij Benfica de match van het jaar vonden : in de derde voorronde van de Champions League werd het met Austria Wenen geconfronteerd. In de terugmatch in Lissabon tekende Rui Costa het eerste thuisdoelpunt aan. Zijn commentaar : "Ik zou nooit naar deze club durven terug te keren, als ik niet het gevoel zou hebben dat ik de ploeg nog iets kan bijbrengen." Iets waar ze bij Benfica kennelijk ook van overtuigd zijn : Rui Costa kreeg er meteen zijn vertrouwde rugnummer tien. Meer nog vanwege zijn doelpunten (26 stuks in de nationale ploeg, alleen Pauleta, Eusébio en Figo doen beter) is Rui Costa befaamd voor zijn beslissende voorzetten. Daarom wordt verwacht dat spits Nuno Gomes dit seizoen nog beter uit de verf komt en niet louter meer uit centers maar ook uit voorzetten in de diepte zal scoren. Iets waarbij niet alleen Benfica wel zou varen. In de nationale ploeg van Portugal moet Nuno Gomes namelijk proberen om Pauleta te doen vergeten. Na een aantal buitenlandse coaches besloot Benfica om de Portugese trainer Fernando Santos uit Griekenland terug te halen. Santos voerde van bij zijn aankomst een 4-4-2 in en zorgde daarmee voor veel verwarring. Dat bleek uit de slechte resultaten tijdens de voorbereiding. Al kon Benfica toen niet meer rekenen op de naar Cruzeiro vertrokken Geovanni en ook niet op Simão Sabrosa, in die weken verwikkeld in een hevige flirt met Valencia. Benfica lekte langs alle kanten. Geen enkele van de drie doelmannen (van wie twee internationals) liet zich op een zweem van betrouwbaarheid betrappen. De open ruimten tussen de linies leken wel woestijnen. Wat de druk op de defensie verhoogde en die bewoog zich per definitie al op lemen voeten voort. Na een nederlaag bij AEK Athene en crisisberaad met de clubmanager, veranderde Santos het geweer van schouder. En keerde terug naar een 4-3-3. Aan aanvallend vermogen heeft de coach alvast geen gebrek. Hij kan kiezen uit Nuno Gomes, Simão, Fabrizo Miccoli, Pedro Manuel Mantorras en de jongeren Manú en Paulo Jorge. l PATRICE SINTZEN