Benjamin Lambot is niet echt een ster van ons vaderlands voetbal. De 27-jarige verdedigende middenvelder is op avontuur getrokken in het buitenland. Een beetje een verplichte keuze, want na rondzwervingen in lagere afdelingen werd de Brusselaar de voorbije winter in Lier bij het grof huisvuil gezet. Via een sms van Tomasz Radzinski kreeg hij te horen dat hij voortaan met de C-kern moest meetrainen. "Ik heb me met hart en ziel voor die club ingezet en ik wilde gewoon weten of ik mijn cont...

Benjamin Lambot is niet echt een ster van ons vaderlands voetbal. De 27-jarige verdedigende middenvelder is op avontuur getrokken in het buitenland. Een beetje een verplichte keuze, want na rondzwervingen in lagere afdelingen werd de Brusselaar de voorbije winter in Lier bij het grof huisvuil gezet. Via een sms van Tomasz Radzinski kreeg hij te horen dat hij voortaan met de C-kern moest meetrainen. "Ik heb me met hart en ziel voor die club ingezet en ik wilde gewoon weten of ik mijn contract kon verlengen", legt hij uit. "De directie van Lierse wilde niet met mij doorgaan - daar kan ik nog begrip voor opbrengen - en probeerde me in een lastig parket te brengen om zes maanden salaris te besparen. Wat mij stoort, is de manier waarop ze mij opzijgeschoven hebben, dat getuigde van een totaal gebrek aan respect. Ik ken het voetbalmilieu goed genoeg en ik heb het liefst dat men mij alles in mijn gezicht zegt. Toen ik niet mee mocht op stage, kreeg ik opeens een verrassende aanbieding van FQ Simurq Zaqatala, een club uit Azerbeidzjan waar ik niks over wist. Ik tekende er een contract voor een jaar met de optie van een extra jaar." In Zaqatala, een stadje van 20.000 inwoners tussen Georgië en Dagestan, woont Benjamin Lambot alleen. Zijn kinderen van zes, vier en één jaar zijn in België bij zijn vriendin gebleven. Soms gaan de dagen traag voorbij, bekent hij. "Zaqatala is eigenlijk een groot dorp en ligt op duizenden kilometer van thuis. Er is niks te doen en de mensen spreken er niet of nauwelijks Engels. Ik spreek dus na de training af met de andere buitenlanders, vooral Afrikanen. Wanneer we in een supermarkt een biertje gaan kopen, bekijken de mensen ons alsof we van een andere planeet komen. In mijn vrije tijd volg ik lessen boekhouden via afstandsonderwijs. Je weet nooit wat de toekomst brengt." Ondertussen is de competitie er afgelopen, Zaqatala eindigde als zevende op tien ploegen. Lambot speelde sinds zijn komst alle veertien wedstrijden. "Het is een fysiek stevige competitie maar tactisch en technisch is er nog werk aan de winkel. De beste teams, allemaal uit de hoofdstad Bakoe, doen me qua niveau wat aan OHL denken. De competitie hervat in augustus en de lat zal voor ons wat hoger gelegd worden. Ik hoop natuurlijk dat ik me in de kijker kan spelen om ergens anders een contract te versieren, maar ik ben me ervan bewust dat ik ook wel geluk heb dat ik nog altijd (goed) van mijn passie kan leven." DOOR VINCENT JOSÉPHY