'Voetballer, dat is geen beroep', zegde zijn lerares ooit op school als reactie op zijn antwoord op de vraag wat hij later wilde worden. 'Je gaat het nooit maken', sneerde een oom hem toe, na een discussie. Aan die uitspraak denkt Mamadou Diallo (33) elke keer als hij het familielid in kwestie terugziet.
...

'Voetballer, dat is geen beroep', zegde zijn lerares ooit op school als reactie op zijn antwoord op de vraag wat hij later wilde worden. 'Je gaat het nooit maken', sneerde een oom hem toe, na een discussie. Aan die uitspraak denkt Mamadou Diallo (33) elke keer als hij het familielid in kwestie terugziet. Uiteindelijk is de Malinees wel profvoetballer geworden. Sinds 2000 heeft hij bijna 200 goals op zijn actief en heeft hij als ex-international zijn droom waargemaakt, met deelnames aan de Olympische Spelen van 2004, waar Mali in de kwartfinales uitgeschakeld werd door het Italië van Andrea Pirlo,aan de eindronde om de Afrika Cup (2008 en 2010) waarin hij telkens in de eerste ronde bleef steken, een profcarrière in de Ligue 1, met uitstapjes naar het Midden-Oosten en nu... Tubize. Zijn droom begon met het opleidingscentrum van Salif Keita,de vroegere Malinese sterspeler van Saint Etienne die de Afrikaanse Ballon d'Or, trofee voor beste voetballer van het continent, kreeg in 1970. 'Anderen dromen ervan om brandweerman of dokter te worden, ik zei meteen dat ik voetballer wou worden', vertelt hij. Omdat Diallo bij het straat- en wijkvoetbal niet wordt opgemerkt door scouts, wil hij absoluut in de voetbalschool binnenraken. Daartoe betaalt hij zelf het inschrijvingsgeld. Hij vraagt aan zijn ouders geld om schoenen te kopen en besteedt dat aan de voetbalschool. Zijn ouders weten van niets. Uiteindelijk speelt vooral zijn grootmoeder een rol bij het opstarten van zijn voetbalcarrière. 'Eigenlijk beschouw ik haar als mijn moeder. Zij heeft me geleerd om goed te luisteren en goed op te letten.' Aanvankelijk heeft Diallo geen zin om in de spits te lopen. Hij begint, op basis van een goeie fysiek, als box-to-boxspeler. Bij de nationale jeugdselecties belandt hij, vanwege zijn snelheid, op de rechterflank. 'In het eerste elftal speelde ik op de tien en scoorde vaak. Ik vertrok graag diep, om op te rukken via combinatievoetbal. Diep voorin, met de rug naar doel spelend, werd ik hard aangepakt door de verdedigers en dat vond ik niet leuk.' Toch is het die manier van spelen - de bal aannemend, incasseren en scoren - die hij tot de zijne maakt wanneer hij in december 2003 een contract krijgt bij USM Alger. Een jaar na zijn overstap naar Algerije kan hij al naar Frankrijk, waar FC Nantes hem wil. Daar zal men zijn inbreng op 28 mei 2005 nooit vergeten, wanneer Diallo op de laatste speeldag met een doelpunt tegen Metz zijn ploeg aan de zege helpt en de degradatie vermijdt. 'Hij kwam bij Nantes op kousenvoeten aan,' herinnert Grégory Pujol, ex-aanvaller van Anderlecht en voormalig ploegmaat van de Malinees bij Nantes, zich, 'maar dankzij dat doelpunt brak hij door.' 's Anderendaags vertrekt de spits met de nationale ploeg, waardoor de impact van zijn goal pas later tot hem doordringt. Pas wanneer de reporters hem aanklampen, beseft hij wat hij gerealiseerd heeft. Een seizoen later degradeert Nantes, ondanks een sterk seizoen van Diallo, toch. SC Qatar haalt hem voor 2,5 miljoen euro naar de golfstaat. Een keuze die hem door velen wordt verweten. 'De voorzitter van Nantes rekende op mij om zijn club terug naar eerste te brengen, maar ik ben toch vertrokken. Een moeilijke keuze, vooral op sportief vlak, maar financieel heel aantrekkelijk.' Uiteindelijk duurt zijn verblijf in het golfstaatje slechts één jaar, daarna keert hij terug naar Frankrijk om er achtereenvolgens te voetballen voor Le Havre, Sedan en Laval. Vandaag zit hij in Tubeke. 'Als ik nog een seizoen had meegemaakt zoals vorig jaar bij Laval, was ik gestopt. Ik had 's ochtends zelfs geen zin meer om op te staan, en ik had geen plezier meer in wat ik deed. Ik wilde naar een plek waar niemand me kende en waar me een nieuwe uitdaging wachtte. Na tien jaar Frankrijk had ik het daar wel gezien.' Bij Tubize leeft de spits op. 'Elke keer als ik aan grote talenten denk die het onderweg opgegeven hebben, zet ik door. Heel mijn carrière lang hebben al diegenen die het niet gehaald hebben me doen beseffen dat ik geluk gehad heb.' DOOR VALENTIN THIERY - FOTO BELGAIMAGE'Elke keer als ik aan grote talenten denk die het onderweg opgegeven hebben, zet ik door.' MAMADOU DIALLO