Leve de FIFA. Wie had kunnen denken dat we dit nog ooit zouden schrijven? Dankzij de FIFA wordt de interland van de Rode Duivels tegen Italië morgen niet in Koeweit maar in Brussel gespeeld. In plaats van een handvol Arabieren kunnen nu bijna 50.000 Belgen en Italo-Belgen hun helden live aan het werk zien.
...

Leve de FIFA. Wie had kunnen denken dat we dit nog ooit zouden schrijven? Dankzij de FIFA wordt de interland van de Rode Duivels tegen Italië morgen niet in Koeweit maar in Brussel gespeeld. In plaats van een handvol Arabieren kunnen nu bijna 50.000 Belgen en Italo-Belgen hun helden live aan het werk zien. Wat een idee ook om onze internationals naar Koeweit te sturen voor vriendschappelijk voetbal. Niet alleen de fans, ook de spelers mogen zich gelukkig prijzen. Er blijft hen niet alleen een verre reis bespaard, maar ook een vlucht over niet al te veilige woestijnen en een wedstrijd bij temperaturen boven de dertig graden in een land dat bedreigd wordt door een cholera-epidemie. De KBVB kan maar één motief gehad hebben: geld. Terwijl sowieso de vraag gesteld moet worden of er nu interlands (na Italië volgt dinsdag Spanje) gespeeld moeten worden. De velden liggen zwaar, de nationale competities zijn in volle gang en de Europese bekers beleven een beslissende fase. Veel spelers happen naar adem. Een weekje rust zou naar hen en hun clubs heel wat goodwill creëren. Een goede relatie met de clubtrainers lijkt niet onbelangrijk na de recente lotgevallen van Vincent Kompany. Een bondscoach doet tijdens een internationale break wat hij wil met de spelers, maar zij krijgen achteraf de rekening gepresenteerd. Wie minder sterk in zijn schoenen staat dan de aanvoerder van Man City kan meer dan twee matchen aan de kant staan. Oefeninterlands worden binnenkort door de UEFA afgeschaft. Hebben ze dan nog zin en vooral op dit moment? De eerste interland van belang wordt na 10 juni van volgend jaar gespeeld en tegen die tijd zal er nog veel veranderen. Voetbalbonden willen echter inkomsten en bondscoaches af en toe iets omhanden hebben. Met als gevolg dat zowat alle nationale selecties dezer dagen aan de zwier zijn. Vriendschappelijke interlands doen hen nochtans meer kwaad dan goed. Het was dit keer al hommeles bij de bekendmaking van de selectie. Voor de meeste waarnemers was het onbegrijpelijk dat Sven Kums aanvankelijk niet tot de nationale keurgroep behoorde en wel Moussa Dembélé en Marouane Fellaini, die in de Premier League meer op de bank zitten dan spelen. De bondscoach had alle heisa kunnen voorkomen door meteen 25 in plaats van 24 spelers te selecteren, maar Kums had er hoe dan ook van meet af aan bij moeten zijn. Dit is immers een uitgelezen kans om hem op het hoogste niveau bezig te zien. Welk nut hebben deze vriendschappelijke duels anders dan bezigheidstherapie? Het was overigens de eerste keer dat Wilmots bijna alom kritiek kreeg op de samenstelling van zijn kern. In de grootste krant van het land kwam op de koop toe de vraag of de oproeping van Zakaria Bakkali voor Andorra en Israël en de mogelijk nakende selectie van Giannelli Imbula te maken hebben met zijn zakelijke belangen. Veel gekker moet het niet worden. En er moet dus nog worden gevoetbald. Als de resultaten tegenvallen, worden er in de media onvermijdelijk vraagtekens geplaatst achter spelers en bondscoaches. Als Danny Blind met Oranje een rammeling van Duitsland krijgt en verliest van Wales zal de roep om zijn ontslag ongetwijfeld nog luider klinken boven de Moerdijk. Bij een herhaling van de resultaten van de Duivels van twee jaar geleden tegen Japan en Colombia wordt de vraag of Wilmots voldoende trainersknowhow in huis heeft om de toplanden aan te kunnen in de aanloop naar het EK hét thema. Maar ook goede resultaten kunnen negatief uitdraaien. Denk maar aan de galawedstrijd van begin juni tegen Frankrijk in het Stade de France waar Marc Wilmots nog steeds aan refereert. Vier dagen later werd echter het belangrijke kwalificatieduel in en tegen Wales troosteloos verloren. Bij oefeninterlands is er steeds een stoet afzeggingen en is alles afhankelijk van de instelling van de spelers. In L'Equipe werd de week voor de partij in Parijs alleen maar gehamerd op het feit dat Les Bleus slechts één ambitie hadden: vakantie. Wat ze illustreerden door niet alleen van België maar een paar dagen later ook van Albanië te verliezen. Veel Rode Duivels, de bondscoach mogelijk op kop, gingen echter zweven in het hoofd en dachten dat ze Gareth Bale en co al in het Stade de France verslagen hadden. Laat ons hopen dat we morgen en dinsdag twee leuke wedstrijden te zien krijgen en vooral afspreken dat we ze nadien zo snel mogelijk vergeten. DOOR FRANÇOIS COLINLaat ons afspreken dat we de komende interlands meteen weer vergeten.