Zijn eerste voetbalschoenen, toevallig blauw-zwarte Penalty's, kreeg hij van zijn vader. Zijn moeder heeft ze nog altijd thuis. Van Inter had hij in die tijd nog niet gehoord. Ten huize Martínez was er maar één kamer met één tv, en daarop keek het gezin naar wat papa interesseerde.
...

Zijn eerste voetbalschoenen, toevallig blauw-zwarte Penalty's, kreeg hij van zijn vader. Zijn moeder heeft ze nog altijd thuis. Van Inter had hij in die tijd nog niet gehoord. Ten huize Martínez was er maar één kamer met één tv, en daarop keek het gezin naar wat papa interesseerde. Vandaag is hij, nog altijd maar 23 jaar oud, topvoetballer bij Inter en bij het nationale elftal van Argentinië. Samen met zijn maatje Romelu Lukaku vormt hij bij Inter de gevreesde voorhoede LuLa. Zijn vrouw, het Argentijnse model Agustina Gandolfo (check haar Instagramaccount), in eigen land ook een 'influencer', leerde hij kennen via zijn makelaar, de flamboyante Wanda Nara, gehuwd met Mauro Icardi. Die voetbalde nog bij Inter toen Lautaro daar arriveerde, maar een jaar later moest hij plaats maken voor Lukaku en nu zit Icardi bij PSG. Het koppel verwacht in mei een eerste kindje, een meisje. Het is één van de drie dingen waar de jonge spits dit jaar naar uitkijkt, samen met de Copa América en de Italiaanse scudetto. Maar misschien nog het meest naar de komst van Nina. Dat wordt één van de mooiste doelpunten die je ooit maakte. Lautaro Martínez: 'We kunnen haast niet wachten, we zijn zo gelukkig en dat geldt ook voor onze ouders, Nina wordt hun eerste kleinkind.' Agustina Gandolfo: 'We verwachtten eigenlijk geen kindje, het was niet echt geprogrammeerd. We zijn nog jong. Ik heb toen een zwangerschapstest gedaan, om zeker te zijn. Toen Lau thuis kwam, trof hij me in tranen aan. We hadden een week nodig om even te bekomen.' Lautaro: 'Tien dagen hebben we op de bank gezeten, helemaal onder de indruk.' Agustina: 'Tot we bij de eerste echo het hartje hoorden kloppen. Toen veranderde ineens alles en realiseerden we ons pas echt wat er te gebeuren stond. Een erg emotioneel moment was dat. Nu kunnen we haast niet wachten tot het zover is, dit is het mooiste wat ons kon overkomen.' Wat voor ouders worden jullie voor jullie kind of kinderen? Lautaro: 'Aanwezige ouders, zoals de onze. We gaan ze meegeven wat wij meegekregen hebben, in de eerste plaats bescheiden blijven. En genereus zijn met al wie genereus is voor hen. En tegenover wie het nodig heeft.' Hoe ben je er eigenlijk in geslaagd om Agustina van het Argentijnse Mendoza naar Milaan te halen? Lautaro: 'Door hoge pressing te zetten via sms.' Agustina: 'Ik vond het geen makkelijke keuze. Ik had mijn kledingwinkels, mijn vrienden, mijn studies aan de universiteit. Ik heb alles achtergelaten, maar ik beklaag het me niet. Hij heeft me veroverd met zijn vastberadenheid, vanaf het moment waarop hij me zei: je zal zien dat we op een dag samen zijn. Wanneer hij iets in zijn hoofd heeft gaat hij ervoor tot hij het heeft, hij stopt niet. Hij is sterk, genereus, maar thuis is hij ook een schatje. Een perfectionist ook, hij heeft alles netjes op orde. Ik ben veel relaxter.' Lautaro: 'Ze bedoelt: chaotischer.' Agustina: 'Ik werk eraan. Hij heeft alles op orde, zijn kleerkast ziet er pico bello uit, alles geordend.' Lautaro: 'De keuken ook. Als zij kookt, sta ik achter haar met vod en emmer om alles weer schoon te maken.' Je familie is altijd belangrijk geweest in je leven, zeg je. Lautaro: 'Ik ben thuis vertrokken op mijn zestiende. Dat was best moeilijk. Vandaag ben ik nog verder van mijn ouders en mijn broers verwijderd. Ik vind het belangrijk om iemand bij me te hebben die het goed met me voor heeft en die er voor me is. Zij geeft me rust. Elke dag bel ik met mijn familie, 's ochtends als ik opsta vind ik een goeiemorgen van mijn mama op mijn mobieltje.' In het begin miste je bij Racing Club, waar je carrière in Argentinië begon, je familie zo erg dat je alles op stelten zette. Lautaro: 'In 2014 was dat, ik voelde me ellendig, huilde, wilde terug naar mijn broers. Eigenlijk wilde ik niet eens naar daar gaan.' Allemaal de schuld van Boca Juniors die je eerder niet wilden? Lautaro: 'De deur op je neus krijgen helpt misschien om sterker te worden, maar als je jong bent, doet het vooral pijn. Ik herinner me die test nog. Na een kwartier zeiden ze me bij Boca Juniors dat ik geen potentieel en geen snelheid had. Op mijn vijftiende was dat best een klap. Toen weinig later Racing me een nieuwe kans bood, wilde ik eerst niet gaan, zo ontgoocheld was ik. Mijn vader heeft aangedrongen om toch te gaan. Hij is nog altijd de eerste die ik hoor na elke wedstrijd.' Is het je vader die je moet bedanken dat je het zo ver hebt geschopt? Lautaro: 'Mijn vader en mijn moeder, omdat het me nooit aan een maaltijd ontbrak, net zoals ik altijd een bal had.' Heb je als kind veel gehuild? Lautaro: 'Ik huil zelden, ik krop alles op. Agustina zegt me dat ik moet leren mijn emoties te uiten, maar ik sluit me liever af en los liever alles alleen op.' Kijk je soms achterom? Lautaro: 'De hele tijd. Wat ik heb gedaan heeft me gebracht waar ik sta. Dat vergeet ik niet.' Ooit was je een kind zoals zovelen, vandaag ben je een kampioen die 100 miljoen euro waard is. Had je je dat ooit kunnen voorstellen? Lautaro: 'Waarschijnlijk realiseer ik me dat nog steeds niet helemaal. In het voetbal moet je elke dag hard werken om beter te worden. Ik doe dat sinds ik klein was. Toen ik als kind op straat voetbalde, bootste ik Falcao na, mijn idool die toen bij River Plate voetbalde. Ik keerde niet terug naar huis voor ik alle bewegingen kon uitvoeren die ik me voorgenomen had. Op school was ik net zo.' Was je goed op school? Lautaro: 'Ja, ik luisterde naar wat de leraar zei en onthield dat, zodat ik 's avonds minder moest studeren. Ik had naar de universiteit gewild, maar ik heb voor het voetbal gekozen.' Voor het voetbal heb je ook het basket laten vallen. Lautaro: 'Was ik geen voetballer geworden, dan zeker basketter, zoals mijn broer Jano. Ik deed het graag, ik was een goeie spelverdeler. In Bahía Blanca ( waar hij geboren is, nvdr) wordt veel gebasket, ik vond het meteen leuk toen ik het probeerde. 's Ochtenss ging ik naar school, na de middag was het basket of voetbal, of beide. 's Avonds was ik helemaal kapot, ik at en sliep slecht en was weinig thuis. Tot mijn vader me op een dag voor de keuze stelde, en ik voor het voetbal koos. Uiteindelijk ben ik bij wijze van spreken in de kleedkamer geboren. Ik ging overal met papa mee, ook op verplaatsing, toen hij nog voetbalde.' Waar heeft hij gevoetbald? Lautaro: 'Hij was flankspeler bij Rosario, bij Racing de Olavarría en bij de Liniers, een kleine club uit Federal B, dat ook mijn eerste clubje was. Een jaar nadat hij gestopt was, begon ik met voetballen. Hij bracht me naar het veld en ging in doel staan en vroeg me om te schieten. Elke dag. Wanneer hij er niet was, speelde ik met mijn grotere broer Alan, die dan maar in doel postvatte. Ik heb overal gespeeld, maar nooit in doel.' Jullie sliepen ook samen, allemaal in eenzelfde kamer. Lautaro: 'Ik sliep samen met Alan. Jano, de jongste, sliep bij papa en mama in bed.' Wanneer je vader geen tijd had om met jullie te voetballen, werkte hij als verpleger in een rusthuis. Lautaro: 'Hij moest twee jobs combineren. Het voetbal alleen volstond niet om elke dag vijf porties eten op tafel te krijgen. Ook nu nog werkt hij als verpleger. Hij doet zijn werk graag.' Jij helpt ook waar je kan. Je kocht voor je ouders een groter huis en tijdens de eerste lockdown kocht je handgel en mondmaskers voor alle ziekenhuizen in Bahía Blanca in de strijd tegen Covid-19. Lautaro: 'Ik vind het doodnormaal dat ik iedereen in mijn thuisstad help die het nodig heeft. Ik ga er zo vaak mogelijk heen. Ik heb er mijn familie, mijn vrienden, mijn grootmoeder, en ik vind er rust en liefde.' Bij je thuis hier braad je op je terras ook vlees dat je dan naar het huis van Lukaku stuurt. Lautaro: 'Ik hou van barbecueën, en Rom eet ook graag vlees. Het maakt me rustig als ik aan de grill sta op mijn terras. Vóór de pandemie nodigde ik daarbij dikwijls vrienden uit. Dat gaan we straks zeker opnieuw doen. Verder heb ik een paar videogames die ik graag speel, vooral met Lukaku.' Jullie vormen een mooi koppel, jij en Romelu. Lautaro: 'Ik voel me goed bij hem, op en naast het veld. Het is een fijne kerel die acht talen spreekt, iemand die belangrijk is in ons team. Romelu is ook erg bescheiden. Zijn verhaal lijkt een beetje op het mijne, we zijn allebei van nul vertrokken, we begrijpen elkaar daardoor beter.' Wat is je sterkste punt? Lautaro: 'Mijn concentratievermogen, ook buiten het veld. Want wat je naast het veld bent, draag je ook mee als je aan het voetballen bent.' Wat doe je als je niet voetbalt? Lautaro: 'Dan ben ik bij Agustina of praat ik met mijn familie, over de projecten die we willen opzetten. Eén ervan is onze ouders naar hier halen. Mijn perfecte avond is op de bank met Agustina en Alma. ' Agustina: 'En mijn perfecte avond is: samen uitgaan.' Wie is Alma? Agustina: 'Onze hond.' Wat bedoel je met uitgaan? Agustina: 'Uit eten gaan. Hij heeft me nog nooit mee uit genomen om te gaan dansen, hoewel we mekaar hebben leren kennen in een discotheek in Buenos Aires, drie jaar geleden. Dansen mag niet voor een voetballer.' Trainer Antonio Conte zal trots op hem zijn. Is Conte echt zo veeleisend? Lautaro: 'Héél erg. Het is een trainer die probeert om je fysiek én mentaal beter te maken. Hij was erg belangrijk voor mij toen ik hier kwam, hij heeft me doen groeien, en ik wil nog beter worden.' Je bent ook veeleisend voor jezelf. Als je uit de Champions League vliegt, ben je boos en ontgoocheld. Heel erg ontgoocheld. Lautaro: 'Ik was al zo als kind. Ik wil spelen, scoren en winnen. Agustina zegt me wel eens dat ik meer van de mooie dingen moet durven genieten en wat meer geduld tonen wanneer het minder gaat. Maar als ik verlies of een goal mis, voel ik me zo slecht, ook al weet ik dat je van je fouten het meest leert.' Maar ook al besef je dat, je loopt toch boos van het veld. Hoe lang praat je na een nederlaag niet met Agustina? Agustina: 'Soms twee dagen niet. Maar er zit beterschap aan te komen.' Lautaro: 'Dat is zo. Vroeger praatte ik zelfs niet met mijn vader wanneer ik verloren had.' Agustina: 'Op zulke momenten moet ik de nodige dosis psychologie bovenhalen. Dan maak ik iets lekkers voor hem. En we praten pas weer over het voetbal wanneer hij erover begint.' Als je niet naar de discotheek mag om te dansen, welke muziek hoor je dan toch graag? Lautaro: 'Reggaeton. Ik dans niet, Agustina danst goed en mooi.' Agustina: 'Hij liegt, hij danst geel goed, ik heb beelden op video.' Trek je je aan wat anderen over jou zeggen? Lautaro: 'Toen ik jong was, heel erg. Nu lees ik nog amper de kranten. Ik concentreer me op het werk en mijn familie.'