Heb je ooit op een vogelpik een foto gehangen als doelwit? ( lacht) "Nee. Er ligt thuis, in Londerzeel, wel ergens een vogelpik, maar ik heb daar nog nooit iemand op geëxecuteerd. In het café van mijn grootouders hing er ook een. Dat was een echt Belgisch dorpscafé, De Sportarena. Veel mensen kwamen er rond vijf uur in hun werkkledij een pintje drinken. Ik ging er vaak van vier tot zes wachten tot mijn ouders gedaan hadden met werken. Naast een vogelpik waren er ook een biljarttafel, een flipperkast en een kickertafel. Tapbiljart deed ik het liefst en kon ik het best. Als kleine pagadder won ik zelfs tegen volwassenen die dat in competitieverband speelden.

"Af en toe mocht ik de mensen bedienen. Vanaf mijn achtste kon ik pinten tappen. Dan kroop ik op een stoel en deed ik wat me geleerd was: het bier even laten lopen, het glas schuin onder de kraan houden en op het juiste moment de kraan dicht duwen."
...

"Af en toe mocht ik de mensen bedienen. Vanaf mijn achtste kon ik pinten tappen. Dan kroop ik op een stoel en deed ik wat me geleerd was: het bier even laten lopen, het glas schuin onder de kraan houden en op het juiste moment de kraan dicht duwen." "Als ik achter het stuur zit. Die mannen hebben overal en altijd veel tijd, behalve in de auto. Ze rijden zot en hard. Richtingaanwijzers beschouwen ze als versiering, denk ik, en rechts inhalen is doodnormaal. Je kunt hier niet buitenkomen zonder een ongeluk te zien. Zelf heb ik nog geen brokken gehad, maar eigenlijk is dat gewoon geluk. Naast de Qatari heb je hier ook een grote groep Indiërs en Pakistani. Die rijden dan weer heel traag en een beetje onoplettend. Bij een botsing zie je meestal een Qatarees in de ene auto en een Indiër in de andere." "Bij mannen vind ik het oké, vrouwen staan daar minder mee, al is bij hen een tattoo net boven de kont wel leuk, op voorwaarde dat de tekening niet te groot is. Het mag voor mij niks grofs zijn, ik zie liever iets subtiels. Een bloemetje of zo. " Cindy heeft geen tatoeage. Althans niet voor zover ik weet, het is intussen toch weer anderhalve maand geleden dat ik haar gezien heb. Volgende week komt ze nog eens langs. Dan zie ik ook Mathis weer, hij wordt vijf in mei. Ik heb nog overwogen om zijn naam op mijn bovenlichaam te laten tatoeëren, maar uiteindelijk dacht ik: waarom? Het heeft wel iets, maar je moet echt zeker zijn en dat ben ik nog nooit geweest." " Emmanuelle Chriqui, de vriendin van Eric in de tv-serie Entourage. Echt mijn type. Een brunette met lang haar en een redelijk bruine tint, goed voorzien van oren en poten. De proporties kloppen bij die vrouw." "Die zal ik op school gehoord hebben, denk ik. Thuis zeiden ze me enkel dat ik voorzichtig moest zijn. Bij ons was dat een taboeonderwerp. Uiteindelijk heb ik alles vooral aan den lijve moeten ondervinden." "Dat denk ik wel, ja. Ik was sowieso al een rustig ventje, als je dan ook nog eens een snoepje bovenhaalde, dan hoorde je mij zeker niet. Op dat vlak lijkt Mathis op mij. Als we ergens zijn, is die ook rustig, zéker als we hem iets beloven. "Zure matten had ik als kind het liefst, al betwijfel ik of mijn ma er in haar handtas had als we naar de kerk gingen. De rode waren mijn favoriete. Soms kon ik die kleur wel ineens compleet beu zijn. Dan schakelde ik over naar de groene. Af en toe nam ik er een met colasmaak. "Toen ik later met mijn ouders naar het voetbal ging kijken, kreeg ik elke keer een hamburger. Of twee. Dat was een traditie." "Ik grijp op zo'n moment niet naar eten. ( lacht) Ik ben het type dat dan muziek opzet waar je nog slechter van wordt, liedjes van Marco Borsato." In deze rubriek laten we dit seizoen afwisselend een Belgische voetballer uit de Belgische competitie en een Belgische voetballer uit een buitenlandse competitie aan het woord. KRISTOF DE RYCK"Bij een vrouw is een tatoeage net boven de kont wel leuk"