Dat ons Belgische vrouwenbasketbal meer is dan Emma Meesseman en Ann Wauters weet de basketballiefhebber onderhand wel. Zo is er de stormachtige ontwikkeling van spelverdeelster Julie Allemand, die vorige zomer ijzersterk debuteerde in de WNBA. Of het verdere ontplooien van scherpschutter Kim Mestdagh, in 2019 nog WNBA-kampioen met de Washington Mystics en dit seizoen sterkhouder bij het Italiaanse Schio.
...

Dat ons Belgische vrouwenbasketbal meer is dan Emma Meesseman en Ann Wauters weet de basketballiefhebber onderhand wel. Zo is er de stormachtige ontwikkeling van spelverdeelster Julie Allemand, die vorige zomer ijzersterk debuteerde in de WNBA. Of het verdere ontplooien van scherpschutter Kim Mestdagh, in 2019 nog WNBA-kampioen met de Washington Mystics en dit seizoen sterkhouder bij het Italiaanse Schio. Met ook nog Hanne Mestdagh, Kyara Linskens, Antonia Delaere, Julie Vanloo en Jana Raman bestaat het geraamte van onze nationale vrouwenploeg uit allemaal twintigers die nog even mee kunnen - en in sommige gevallen nog hun carrièrepiek moeten bereiken. Minder geweten is dat de generatie daarna mogelijk nóg meer belofte in zich draagt. Laure Resimont (23), in 2018 en 2019 speelster van het jaar in België en nadien actief in Frankrijk bij Tarbes en Spanje bij Cadi La Seu, mocht in 2018 al eens proeven van de Cats en viel twee jaar geleden pas in allerlaatste instantie af in de selectie voor het EK 2019. Er is ook Elise Ramette (22), het zoveelste talent uit Ieper en vaste waarde in jeugdcategorieën. Sinds dik een jaar steken de zusjes Billie en Becky Massey (21) de neus nadrukkelijk aan het venster. Bij de jeugd stuwde de tweeling uit Oostende België in 2017 naar een Europese titel bij de U18 en twee jaar later bemachtigden ze een vierde plaats op het WK U19. Het voorbije seizoen waren Billie en Becky Massey (spreek uit als 'Messi', op zijn Engels) onhoudbaar in de Belgische competitie. Billie liet een gemiddelde van 12 punten en 17 rebounds per wedstrijd noteren, waarmee ze zich voor het tweede seizoen op rij tot speelster van het jaar kroonde. Haar zus Becky moest niet onderdoen met gemiddeld 17 punten en 11 rebounds per wedstrijd, alleen werd zij begin dit jaar afgeremd door een voetblessure. Dat kostte haar uiteindelijk ook een plek in de definitieve selectie voor het EK, maar ze haalde wel de preselectie van de zestien namen die de voorbereiding op dat toernooi deden. Haar zus Billie is er wel bij. Ze liet een sterke indruk tijdens de voorbereidingswedstrijden. Op het EK in Spanje en Frankrijk zal ze de strijd voor een basisplaats moeten aangaan met Kyara Linskens, net terug na een lange revalidatie. Samen moeten ze voor de nodige power onder de ring zorgen tegen Turkije, Bosnië-Herzegovina en Slovenië. Enigszins verrassend was het Ann Wauters die afviel voor de positie van center bij de Cats. De definitieve wissel van de macht? Laat net dat dé troef zijn van Billie Massey: ondanks haar beperkte lengte - 1m87 is niet groot voor een center - slaagt ze erin een dominante factor te zijn onder de borden. Met haar fysieke kracht, enorme strijdlust en uitstekende positionering, is ze een van de strafste rebounders in Europa. In NBA-termen valt ze te vergelijken met illustere namen als Charles Barkley of Dennis Rodman - zonder dan de tierlantijntjes en schelmenstreken. Haar naam staat met stip in het boekje van menig topscout, ook in de WNBA. Een paar jaar geleden mocht ze daar al eens proefdraaien, tijdens een oefenkamp in LA, waar ze trouwens verkozen werd tot MVP. Alweer. Het lijkt wel bijna routine voor Billie Massey. Ook op het EK 2017 werd ze bekroond als beste speelster van het toernooi. In die zin is de parallel met onze 'basketkoningin' Emma Meesseman opvallend. Al stoppen daar de gelijkenissen qua profiel. Waar Meesseman zowat een wandelende handleiding voor basketbalfundamentals is - met een perfecte balbehandeling, elegante stijl, uitstekende shotselectie en tactisch meesterschap -, is Billie Massey eerder van het vechterstype. Minder elegantie, meer beukwerk, maar bijna minstens zo effectief. Haar zus Becky doet het anders. Dezelfde lengte, maar andere positie: op de vleugel, creatiever, met lenige, soepele bewegingen. Dat ze voor ze met basketbal begon enkele jaren ballet deed, is daar wellicht niet vreemd aan. Hun sportmentaliteit hebben ze van papa Alan, afkomstig uit het Engelse Coventry en een rugbyfanaat, de lengte van hun mama Jill. Hun ouders leerden elkaar overigens kennen op een catamaran van Seacat, waar ze beiden voor werkten, en vestigden zich nadien aan de Belgische kust. Daar leerden Becky en Billy basketten bij KB Oostende-Bredene, om vervolgens op hun dertiende naar de topsportschool in Leuven en nadien Mechelen te trekken. Ook hun jongere broer Ozzy (18) heeft de basketbalmicrobe te pakken, hij is jeugdinternational en speelt voor het tweede team van landskampioen BC Oostende. Een coach die de tweelingzussen als geen ander kent, is Arvid Diels. Al enkele jaren hun trainer bij eersteklasser Sint-Katelijne-Waver, maar ook als begeleider aan de topsportschool in Mechelen en bondscoach bij de Young Cats. Diels onderstreept hun beider talent, maar ook de verschillen: 'Becky is het sociale type, Billie is eerder op zichzelf. Dat vertaalt zich ook in hun spelstijl: die van Becky is meer onderhevig aan externe factoren, zowel in positieve als negatieve zin. Gedragen door publiek, ploegmaats of trainers is ze tot het beste in staat - met 25 punten of meer -, maar even goed zit daar soms een non-wedstrijd tussen. Terwijl Billie een constant niveau haalt, waarbij ze vooral haar innerlijke motivatie aanspreekt. Het belangrijkste is echter dat ze op elkaar kunnen terugvallen. Ze steunen én versterken elkaar.' Daarom kozen ze er ook voor om, ondanks voldoende interesse uit het buitenland, bij te tekenen in Sint-Katelijne-Waver, dat volgend seizoen met een nieuw ambitieus project start als Kangoeroes Mechelen. Een eerste profcontract, waarbij ze de combinatie met hun studies - Billie volgt orthopedagogie in Antwerpen, Becky logistiek management in Mechelen - en hun innige zusterschap kunnen handhaven. Arvid Diels legt uit: 'Kwalitatief kunnen ze overal meedraaien, zelfs al op Euroleagueniveau. Maar het is niet evident om op je 21e al naar Spanje te trekken. Soms is het beter eerst in een vertrouwde omgeving verder ervaring op te doen - bij Kangoeroes kunnen ze belangrijk zijn - en studies af te ronden. Zoals Julie Allemand dat deed bij Castors Braine, of Antonia Delaere en Heleen Nauwelaers. Wanneer Billie en Becky dan de stap naar het buitenland maken, zal dat meteen een grote zijn.' Ook bij de nationale ploeg zal die stap voorwaarts er zeker komen, denkt Diels, maar het belangrijkste is geduld tonen. 'De voorbereidingscampagne op het EK en de Olympische Spelen nu is daarvoor ideaal, dan kunnen ze eens een langere periode bij de groep zijn', analyseert hij. 'Je zag op het oefentoernooi in Kortrijk dat ze stappen aan het zetten zijn. Billie staat daarin al iets verder, voor Becky zijn dit nog de eerste momenten. Zij heeft het nodig om veel te spelen en heeft het misschien wat moeilijker om zich te tonen in korte invalbeurten.' Billie kon in deze voorbereiding al enkele malen als titularis starten bij de Cats. Net zoals ze dat met verve een eerste keer deed in de EK-kwalificatiewedstrijden tegen Portugal en Oekraïne, vorig jaar in november. Toen ontbrak Meesseman door een coronabesmetting en Linskens door een knieblessure. Resultaat: twee keer winst en zelfs een 'man of the match'-titel voor Massey. Maar ook mét Meesseman kan Billie een perfecte tandem onder de borden vormen. Diels: 'Billie kent haar rol: een defensieve muur zijn en voor rebounds zorgen. Dat helpt Meesseman, want in het verleden verloren we die wedstrijden waarin zij fysiek zwaar aangepakt werd onder de ring. Nu kan ze daar steun krijgen van Billie, die misschien minder het uitgesproken talent is, maar in de schaduw heel nuttig werk verricht. Het is ook op die manier dat ze MVP werd op het EK U19 in 2017. Niet per se door offensief uit te blinken maar door er elke wedstrijd opnieuw te staan.' Haar gebrek aan lengte op die positie is daarbij geen issue, zegt Diels: 'Integendeel, dat motiveert haar nog meer. Ze lost dat op met speldoorzicht en mentaliteit. Zeker in het vrouwenbasketbal kan je op die manier fysieke tekortkomingen compenseren. Meesseman is ook geen beest zoals veel atleten in de WNBA, maar toch werd ze er MVP, hè. ' Met ook nog Becky Massey, Laure Resimont en Marie Vervaet staat al een nieuwe toplichting klaar, en de huidige is nog niet eens uitgebloeid. Het tekent de weelde van het Belgische vrouwenbasketbal. Diels, tussen 2008 en 2012 bondscoach van de Cats, heeft nog andere tijden meegemaakt. 'Iedereen in Europa weet goed wat er gebeurt en nog zit aan te komen bij België. Je had al de generatie van Meesseman, die Europees kampioen werd in de jeugd, en nu staat daar al een tweede generatie Europese kampioenen te drummen. Destijds zaten we met een transitiemoment, dat is er nu niet. Bovendien is onze maatschappij geëvolueerd, naar meer aandacht voor de vrouwensporten. Veel valt nu samen, dit momentum moeten we koesteren.' Te beginnen met het EK en later deze zomer de Olympische Spelen. Voor het eerst in de geschiedenis, maar wellicht niet voor het laatst...