DE TERUGKEER: TESSA WULLAERT

Georges Grün, Enzo Scifo, Gilles De Bilde, Vincent Kompany... Het lijstje met Anderlechtspelers die op een niet erg succesvolle manier naar de oude stal terugkeerden, oogt indrukwekkend. Anderen, zoals Silvio Proto, Dieumerci Mbokani of Pär Zetterberg kenden meer succes, maar om een echt grootste terugkeer naar het Astridpark te maken heb je blijkbaar beter geen Y-chromosoom. Tessa Wullaert landde afgelopen zomer na drie seizoenen Wolfsburg en twee jaar Manchester City weer in Brussel. Bij de winterstop staan de RSCA Women aan kop met 30 op 30 en een doelsaldo van 61-2. Samen met Tine De Caigny, haar vlot scorende ploeggenote bij paars-wit, leidde Wullaert tussendoor ook de Red Flames naar kwalificatie voor het EK in 2022.
...

Georges Grün, Enzo Scifo, Gilles De Bilde, Vincent Kompany... Het lijstje met Anderlechtspelers die op een niet erg succesvolle manier naar de oude stal terugkeerden, oogt indrukwekkend. Anderen, zoals Silvio Proto, Dieumerci Mbokani of Pär Zetterberg kenden meer succes, maar om een echt grootste terugkeer naar het Astridpark te maken heb je blijkbaar beter geen Y-chromosoom. Tessa Wullaert landde afgelopen zomer na drie seizoenen Wolfsburg en twee jaar Manchester City weer in Brussel. Bij de winterstop staan de RSCA Women aan kop met 30 op 30 en een doelsaldo van 61-2. Samen met Tine De Caigny, haar vlot scorende ploeggenote bij paars-wit, leidde Wullaert tussendoor ook de Red Flames naar kwalificatie voor het EK in 2022. Een doelpunt is een gebeurtenis waarbij alle blijdschap zich nadien afspeelt. De daad zelf is te kort: een uithaal, een kopbal, een intikker, en een tel later hangt de bal al tegen de touwen. De uitzondering daarop is de goal van zeer ver. Dan is er anticipatie, verwachting en spanning. Nauwelijks enkele seconden duurt het, maar toch. Je ziet het doelpunt al aankomen terwijl het nog in de maak is. Het wonderlijkste voorbeeld dat we afgelopen jaar zagen, was de goal van Kemar Roofe met de Rangers op Standard. Roofe voerde een dribbel uit net voor de middellijn, keek naar de overkant waar Arnaud Bodart ver uit zijn doel stond en schudde dan een enorme trap uit zijn rechterheup. De bal vloog vier volle seconden lang door het zwerk en in die vier seconden zat iedereen met fascinatie (of afgrijzen) te staren naar die voortzeilende bal - de belevenis van het (on)heil terwijl het zich voltrekt - om pas dan, na die eindeloze vier seconden, in juichen (of jammeren) uit te barsten. Bodart was niet de enige die er even van moest bekomen. Herinnert u zich Eric Moussambani, de zwemmer uit Equatoriaal Guinea die op de Olympische Spelen van 2000 erin slaagde om net niet te verdrinken? Of Eddie 'The Eagle' Edwards, de legendarische schansspringer die al blij was als hij heelhuids beneden geraakte? Om Eric of Eddie ooit in aanmerking te laten komen voor een zege of een medaille hadden hun tegenstanders de avond voordien in het atletenhotel een voedselvergiftiging moeten oplopen en degenen met een betonnen maag zouden 's ochtends van de trap gedonderd moeten zijn of de verkeerde bus genomen hebben. Onmogelijk? Toch was dat zo ongeveer wat Lierse overkwam. Bijna heel het seizoen op een degradatieplaats in de eerste amateurklasse gekampeerd, op de 24e speeldag nog eens gewonnen en een plaats opgeschoven en dan ... werd de competitie afgebroken, wat geel-zwart redde van degradatie naar de tweede amateurklasse. Vervolgens werd 1A uitgebreid naar 18 ploegen, gingen Lokeren en Roeselare failliet, kreeg Virton geen licentie voor 1B en dienden er amper amateurclubs een aanvraag in. Waardoor Lierse zowaar mocht prómoveren! Kent u William McCrum? Of Goyo Carrizo? Of Theyab Awana? Dan bent u een doorgewinterde voetbalkenner. Of u hebt het boek Buiten de lijnen van Frank Heinen gelezen. De eerste, McCrum, is de doelman die in de negentiende eeuw de penalty bedacht, de tweede is de buitengewoon getalenteerde jeugdvriend van Diego Maradona en de derde is de international van de VAE die een strafschop achterwaarts nam. Heinen, een van de allerbeste sportschrijvers van de Lage Landen, verzamelde in zijn lijvige boek meer dan 170 van dergelijke voetbalportretten. Sommigen zijn totaal onbekend, enkelen zullen wel een belletje doen rinkelen ( Helmuth Ducadam, Nazir Trabelsi, Godwin Okpara), maar allemaal komen ze onder de vloeiende pen van Heinen tot leven. Sommige boeken lees je voor het verhaal, andere vanwege de auteur, en in de beste vallen die beide samen. Van punchlines in De Slimste Mens over Facebookprofielen van complotdenkers tot e-mails waarin uw bank vraagt om nog eens al uw codes te geven: er was al heel wat fake in deze wereld. Daar kwamen dit jaar nog de nepstadiongeluiden bij. Om te vermijden dat Antwerp-Standard hetzelfde zou klinken als Deftinge-Wortegem werd onder de radio- en tv-uitzendingen van voetbalmatchen een klankband gezet met daarop typische stadiongeluiden (veel geroezemoes en gezang, afgewisseld met gejuich, awoertgeroep en loftuitingen aan de moeder van de scheidsrechter). Om het een beetje echt te laten klinken werden opgenomen geluiden uit vroeger gespeelde wedstrijden gebruikt. En eerlijk gezegd: het werkt wel. Soms vergeet je heel even dat het allemaal fake is. Daarom zijn we dringend op zoek naar de geluidsband van een stevig oudejaarsfeestje. We willen er op 31 december toch een béétje de sfeer in brengen.