DE VEDETTE : JOHAN MICOUD

Welke carrière en faam had Johan Micoud niet kunnen uitbouwen als hij geen deel had uitgemaakt van dezelfde generatie als Zinédine Zidane ? Micoud had het ongeluk dat hij krek hetzelfde soort speler is en heeft zich bij de nationale ploeg altijd tevreden moeten stellen met een plaats in de schaduw van Zizou. Op clubniveau beleefde hij zijn doorbraak in 1992/93 bij AS Cannes na het vertrek van ... Zidane. Bij de ploeg uit de Franse filmstad speelde hij in vier seizoenen 127 wedstrijden.
...

Welke carrière en faam had Johan Micoud niet kunnen uitbouwen als hij geen deel had uitgemaakt van dezelfde generatie als Zinédine Zidane ? Micoud had het ongeluk dat hij krek hetzelfde soort speler is en heeft zich bij de nationale ploeg altijd tevreden moeten stellen met een plaats in de schaduw van Zizou. Op clubniveau beleefde hij zijn doorbraak in 1992/93 bij AS Cannes na het vertrek van ... Zidane. Bij de ploeg uit de Franse filmstad speelde hij in vier seizoenen 127 wedstrijden. In 1996 tekende hij bij Bordeaux, weer om er Zidane te vervangen, die naar Juventus was vertrokken. Micoud toonde dat hij een onvervalste ouderwetse spelverdeler is die ook regelmatig de weg naar de netten vindt. Voor Cannes scoorde hij 17 doelpunten, voor Bordeaux 21. Met de Girondins won hij in 1999 ook de Franse landstitel. Het was ook de periode waarin onder meer Lilian Laslandes en Sylvain Wiltord het goede weer maakten. Daarna lonkte het buitenland. In 2000 won hij met Parma, dat 5,9 miljoen euro voor hem had betaald, de Italiaanse beker. Maar na een eerste behoorlijk geslaagd seizoen belandde hij voor het eerst in zijn carrière steeds vaker op de bank. In 2002 ruilde hij Italië voor Duitsland, waar hij op het eerste gezicht met zijn specifieke kwaliteiten weinig te zoeken leek te hebben. Toch ontbolsterde hij volledig bij Werder Bremen. Hij groeide er uit tot een van de idolen van het Duitse voetbal en had als draaischijf van de ploeg in 2003/04 een zeer groot aandeel in de behaalde dubbel : titel en beker. Hij werd zelfs vergeleken met Eric Cantona. Verwacht werd dat hij zeker deel zou uitmaken van de kern van de Franse nationale ploeg die in Duitsland het WK speelde, maar bondscoach Raymond Domenech vond dat hij op zijn 33ste het Franse team weinig toekomstperspectieven kon bieden en liet hem net als Robert Pirès thuis. Micoud vond dat het tijd werd voor een terugkeer naar eigen land en wil nu al zijn ervaring en doorzicht ten dienste stellen van zijn vroegere club Bordeaux. Voorzitter Jean-Louis Triaud verwacht alvast heel veel van hem : "Hij is een offensief gerichte speler die op verschillende posities uit de voeten kan : als spelverdeler, maar ook als targetman op het middenveld en als middenvelder die vanop de flank infiltreert." R icardo bracht veel discipline in het team. Nadat Bordeaux ternauwernood aan de degradatie was ontsnapt, eindigde het vorig seizoen knap als tweede. Het heeft dat vooral te danken aan een ijzersterke verdediging rond Marc Planus, Franck Jurietti en de trouwe doelman Ulrich Ramé. Ook de balrecuperators zijn uit het goede hout gesneden : Rio Mavuba wordt immers regelmatig geciteerd als een van de mogelijke opvolgers van Claude Makélélé bij de nationale ploeg en de Braziliaan Fernando ontpopte zich tot een van de revelaties van het seizoen. Denilson ruimde nu plaats voor Johan Micoud. Laatstegenoemde is foerier van het spitsenduo, dat in afwachting van de terugkeer van Vladimir Smicer meestal bestaat uit Marouane Chamakh en Jean-Claude Darcheville. De linkerflank blijft een beetje de achilleshiel van het team en wellicht is het daarom dat het bestuur ex-Standardspeler Joseph Enakarhire haalde. Ook de Braziliaan Wendel en de uit Spanje teruggekeerde Stéphane Dalmat moeten in principe versterkingen zijn. l STéPHANE VANDE VELDE