Bram Verbist: "Toen Cercle de samenwerking met De Sleutel startte, kregen we in het centrum een introductie. Er werd ons uitgelegd dat daar in de dagwerking doorgaans acht mensen begeleid worden, die willen afkicken. Ze werken een heel programma af, met bijvoorbeeld's morgens praatsessies en 's middags het bereiden van de lunch. Om vier à vijf uur gaan ze naar huis. Ons wordt gewoon gevraagd elke woensdagnamiddag met twee spelers naar daar te gaan om met die mensen te sporten. 'Beleef met hen een plezante namiddag, de therapieën moet je aan ons overlaten', zeiden de begeleiders.
...

Bram Verbist: "Toen Cercle de samenwerking met De Sleutel startte, kregen we in het centrum een introductie. Er werd ons uitgelegd dat daar in de dagwerking doorgaans acht mensen begeleid worden, die willen afkicken. Ze werken een heel programma af, met bijvoorbeeld's morgens praatsessies en 's middags het bereiden van de lunch. Om vier à vijf uur gaan ze naar huis. Ons wordt gewoon gevraagd elke woensdagnamiddag met twee spelers naar daar te gaan om met die mensen te sporten. 'Beleef met hen een plezante namiddag, de therapieën moet je aan ons overlaten', zeiden de begeleiders. "Zelf nam ik nooit drugs. En toegegeven, bij het begin van dit initiatief dacht ik in mezelf een beetje: drugsverslaafden, die zoeken het toch wat zelf. Als er dan problemen van komen, kunnen ze die zelf maar oplossen ook. Ik was behoudend. Intussen zeg ik: mijn hoed af voor die jongens en meisjes. Je moet veel karakter hebben als je van zo'n verslaving af wil. Gaandeweg zie je in dat die mensen echt een tweede kans willen én dat ze die ook verdienen. Het gaat over keuzes die ze maakten. Die waren fout, ze raakten verslaafd. "Ik keur niet goed dat ze met drugs begonnen, maar oké, ze zijn nu in dat centrum en komen er om geholpen te worden. Ik hoor dat ze telkens erg naar die woensdagnamiddag uitkijken. Als onze komst beïnvloedt hoe die jongens en meisjes zich voelen, dan is die inspanning toch het minste van het minste? Dan is dat toch bijna je plicht? En het is dan nog sporten. Ik basket ook graag eens. Het is een schitterend project. "Soms zie ik op tv wat ze in Engeland aan charity doen ... Daar staan ze veel verder dan wij. Verenigingen en clubs hebben een status. Als je die kan linken aan een project waar mensen alleen maar beter van worden en waar je weinig of geen moeite voor moet doen, waarom doet dan niet iedereen zoiets? Eigenlijk zou dat opgelegd moeten worden. "Cercle verwerkt dit sociaal engagement nu in de contracten van de spelers. Wij pakken het aan met een beurtrol, zodat elk van ons ongeveer één keer om de tien weken in De Sleutel komt. Onlangs ging ik nog eens. Die dag wilden ze fitnessen. Met Bram Vandenbussche gaf ik hen rompstabilisatie. Heel tof, vonden ze. ( lacht) En als je de meisjes dan uitlegt dat ze daar een stevige kont van krijgen, waardoor de jongens naar hen zullen kijken, zijn die ook content ( knipoogt). "Een van de jongens die begeleid worden, zat tijdens het fitnessen naast mij op een hometrainer terwijl een schoon mokke binnenkwam. Ik zei tegen hem: ' Ej, da zen giejn vodden, hè.' Die kerel fleurde helemaal op. Plezant. Je denkt er nu al niet meer bij na: voor wat zitten ... "Drugs maken je echt kapot. Een andere jongen toonde zijn arm. 'Hier spoot ik. En daar. En hier is een botje weg.' Je vond geen ader meer terug. Dan schrik je wel even. Je weet dat zulke dingen gebeuren, maar om het dan echt te zien ... "We gingen ook al een paar keer met de hele groep 's middags eten in De Sleutel. Dan zitten we verspreid tussen hen. Op zulke momenten weet je niet goed wat je mag zeggen en wat niet, waarmee je kwetst en waarmee niet. Ik laat het initiatief aan hen. Je vraagt hoe het is, hoe alles daar in zijn werk gaat ... Dan beginnen ze zelf vaak over hun problemen. Heel open. "Dikwijls weet ik niet wat ik erop moet antwoorden. Ik luister gewoon. Misschien is dat ook al genoeg." Sdoor kristof de ryck