Vorige week ging ik naar Griekenland-Georgië kijken in ons stadion. Ook supporters en kennissen van Olympiacos droegen blauw en wit. Achteraf praatte ik met een van onze internationals, die toegaf dat de Grieken het de tweede helft mentaal erg moeilijk hadden. Ze stonden 1-0 voor, maar wisten dat ze uitgeschakeld waren. Vooraf was er maar een sprankeltje hoop meer, maar toch zakten nog 25.000 toeschouwers naar het stadion af die zich ook vrij positief toonden in hun benadering. Zowel naar de bondscoach als de spelers viel geen onvertogen woord te horen. Dat verbaasde me, ik had een cynisch publiek verwacht. Speel een wedstrijd in zulke omstandigheden in België en er komt geen kat kijken. Nu werd toch...

Vorige week ging ik naar Griekenland-Georgië kijken in ons stadion. Ook supporters en kennissen van Olympiacos droegen blauw en wit. Achteraf praatte ik met een van onze internationals, die toegaf dat de Grieken het de tweede helft mentaal erg moeilijk hadden. Ze stonden 1-0 voor, maar wisten dat ze uitgeschakeld waren. Vooraf was er maar een sprankeltje hoop meer, maar toch zakten nog 25.000 toeschouwers naar het stadion af die zich ook vrij positief toonden in hun benadering. Zowel naar de bondscoach als de spelers viel geen onvertogen woord te horen. Dat verbaasde me, ik had een cynisch publiek verwacht. Speel een wedstrijd in zulke omstandigheden in België en er komt geen kat kijken. Nu werd toch de naam van Otto Rehhagel gescandeerd, niet één, maar drie tot vier keer. Alsof ze afscheid namen van een generatie die hen toch veel vreugde bracht. Of Griekenland, dat nu pas als vierde eindigde, echt een plaats verdiende op het WK, kan ik moeilijk beoordelen. De Griekse ploeg moet het toch hebben van een stevige organisatie en de tegenaanval. Om te scoren rekenen ze op stilliggende fasen. Onze kee-per legde nog eens uit dat ze op het voorbije EK aankwamen zonder enige verwachting en doorheen het toernooi groeiden, van wedstrijd naar wedstrijd. Zo'n toernooi heeft een eigen dynamiek en biedt daarom niet altijd een weergave van de echte waarde van een ploeg. Na het EK had Griekenland het moeilijk om zelf het spel te maken. Ineens werden ze in plaats van underdog de te kloppen ploeg. Dan moet je ook je voetbalcultuur veranderen, zoals Frankrijk deed, dat omschakelde naar dominant voetbal. Tussen de twee interlands keerde ik vorige week voor het eerst sinds drie maanden een weekendje terug naar België. Dat voelde de eerste uren heel onwennig aan. Vroeger vond ik de autosnelweg rond Brussel verschrikkelijk druk, na een paar maanden Athene vond ik die al heel rustig. Mijn zoon vierde zijn 21e verjaardag en had me niet op zijn verjaardag, maar een dag later verwacht. Ook mijn moeder, die 87 is en voor wie Griekenland het einde van de wereld is, reageerde heel emotioneel toen ze me zag. Het hele weekend leefden we aan 300 per uur. Het deed deugd dat iedereen ons wilde zien, dat mensen je niet vergeten zijn. Niet dat ik hier nu van heimwee wegkwijn. Athene is ook niet de slechtste stad om te leven. Nu wordt de temperatuur stilaan draaglijk zodat je al eens de stad in kan. Met 25 graden is het zelfs aangenaam. Na de drukke periode gaan we ook de stad zelf verkennen. Ik word nog niet echt herkend op straat. Trond Sollied wel. Logisch : hij verschijnt elke dag met zijn foto in de twaalf voetbalkranten van Athene. Iedereen noemt me gewoon Mister of Mister Puyvelde. Voor Olympiacos zijn de weken van de waarheid begonnen. Afgelopen weekend speelden we thuis voor het laatst in een leeg stadion, tegen PAOK Saloniki. Vanavond voetballen we in Lyon, dan moeten we naar OFI Kreta. Tot 6 november gaat het aan een razend tempo door. Op 7 november weten we waar we aan toe zijn in de Champions League en in de titelstrijd. Als het daarna wat rustiger wordt, wil ik een privé-cursus Grieks volgen. Nu beheers ik enkel de voetbaltermen. Voor een gesprek dat iets dieper gaat, blijft de taal toch een serieuze barrière. Hoewel : het heeft ook zijn voordelen. Zo versta ik niets van wat in de pers verschijnt. Met twaalf dagbladen in Athene die alleen maar over voetbal gaan, is er altijd wel iets aan de hand. Het is afwisselende positief en negatief. Vergeleken hierbij is de Belgische pers de hemel. Groetjes, Christos