Sportief hebben we een zwarte maand achter de rug. Je kent de zwarte september, wel, voor ons was dit zwarte oktober. Een soort black-out, drie keer op dezelfde manier de boot in. Eerst in de thuiswedstrijd tegen PAOK. We komen 1-0 voor via Yaya Touré, ex-Beveren, en hebben eigenlijk de wedstrijd volledig in handen. Maar vervolgens begaan we een hele reeks verdedigende flaters en pakken we op vier minuten tijd twee tegengoals. Dat was een serieuze tik, omdat je weet dat je vier dagen later op Lyon moet voetballen. We komen via Juninho snel achter, maar dan gebeurt eigenlijk wat ons tegen Real ook overkwam. Na de rust de betere in het spel worden, heel wat kansen afdwingen en vier minuten voor tijd zelfs op gelijke hoogte komen. Iedereen blij, tot we de fouten van PAOK weer...

Sportief hebben we een zwarte maand achter de rug. Je kent de zwarte september, wel, voor ons was dit zwarte oktober. Een soort black-out, drie keer op dezelfde manier de boot in. Eerst in de thuiswedstrijd tegen PAOK. We komen 1-0 voor via Yaya Touré, ex-Beveren, en hebben eigenlijk de wedstrijd volledig in handen. Maar vervolgens begaan we een hele reeks verdedigende flaters en pakken we op vier minuten tijd twee tegengoals. Dat was een serieuze tik, omdat je weet dat je vier dagen later op Lyon moet voetballen. We komen via Juninho snel achter, maar dan gebeurt eigenlijk wat ons tegen Real ook overkwam. Na de rust de betere in het spel worden, heel wat kansen afdwingen en vier minuten voor tijd zelfs op gelijke hoogte komen. Iedereen blij, tot we de fouten van PAOK weer maken. Gouvou profiteert ervan en scoort. Derde Europese wedstrijd, derde verlies, telkens volgens hetzelfde scenario. Goed meespelen, maar dan toch panikeren, achteruit kruipen en nog slaag krijgen. Het is een soort zwart beest voor de ploeg, Europese uitwedstrijden. Alain Courtois was Uefawaarnemer in Lyon en vond het ook geen terecht verlies. Zelfs de Fransen moesten dat toegeven. Terecht of niet, je moet met die twee nederlagen toch weer verder. Eén dag na de terugvlucht uit Frankrijk, toch snel zo'n drie en een half uur, stapten we dus weer het vliegtuig op richting Kreta. Ik zoek daar geen excuses in, maar iemand die alleen vliegt, voelt zich achteraf toch een beetje moe. Vanwege het drukverschil, de beslommeringen, wat weet ik allemaal. Voor onze spelers komt daar nog eens de wedstrijd en de druk errond bij. Op Kreta werden we heel warm begroet door de supporters van Olympiacos. De politie moest op de luchthaven zelfs tussenbeide komen, gewapend met stokken en schilden. De match was moeilijk, de enige goal uit de partij te gek voor woorden. Wie onze tegengoal tegen Rosenborg zag, vond dat al comedy capers. Dit was nog een stuk slechter. Het begon opnieuw bij een te korte terugspeelbal naar de keeper, die vervolgens tot drie keer toe de bal redt, wordt geholpen door de lat, door de paal, maar zich uiteindelijk toch bij de vierde keer gewonnen moet geven. Toen zag ik iets wat ik nog nooit meemaakte. Om de kritiek op de trainer te temperen ging de kapitein mee naar de persconferentie. Daar nam hij alles op zich, de fout, het doelpunt. Of het veel hielp ? Laat ons zeggen dat we daar met de Griekse kant van de zaak werden geconfronteerd. De supporters waren weer op post op de luchthaven om ons uit te wuiven, met evenveel enthousiasme, maar dit keer met iets andere bedoelingen. De politie is opnieuw tussenbeide moeten komen. En als je dan vraagt hoe dat toch kan, dat supporters zo hevig kunnen zijn in hun verwijten, is de enige uitleg die je krijgt : 'This is Greece, man.' Ze roepen, tieren, vechten, verwijten, maar kunnen ook toejuichen, vereren, op handen dragen. Verder verloopt het leven hier rustig. Omdat onze internationals de voorbije maanden veel hebben gereisd en ook wij behoorlijk wat afvliegen, kunnen we niet te lang trainen. Het nazomertje dat jullie kennen, hebben we hier ook, het kwik klimt overdag weer naar de 28 graden. Van mij mag dat blijven duren, zeker nu de eerste bezoekers hier ook neerstrijken. We trainen één keer per dag, zo'n twee uur. Cedo Janevski en ik wonen in hetzelfde blok en wij rijden samen naar de training, om halftien. Rond tien uur is er een briefing met de dokter, om elf uur begint de training. Nadien is er nog een nabespreking en wat vergaderingen en in de late namiddag zijn we weer thuis. Vrijdag hadden we hier een speciale feestdag, ochi-dag. Ochi is Grieks voor neen. Daarmee vieren ze de verjaardag van het neen dat de Griekse autoriteiten tegen de Italianen en de Duitsers zegden tijdens Wereldoorlog II. Daarna vliegen wij er weer in, met volgend weekend een uitwedstrijd bij de verrassing van deze competitie, Xanthi. Groetjes, Christos