Na de fantastische 5-0-overwinning tegen Sydney van een paar weken geleden zijn we in Perth weer met een klap op de aarde beland. We verloren met 2-1. We speelden er als elf natte kranten. Echt waar. De slechtste wedstrijd tot nu toe. Loom, lamlendig. De helft van de ploeg, onder wie ikzelf, had diarree. Ik zal niet overdrijven, maar ik ben die dag zeker tien keer naar het toilet gemoeten. Boven-dien werd ik in Perth voor het eerst geconfronteerd met de hitte van West-Australië. Echt drukkend. Moeilijk om te ademen, zware benen. Afzien !
...

Na de fantastische 5-0-overwinning tegen Sydney van een paar weken geleden zijn we in Perth weer met een klap op de aarde beland. We verloren met 2-1. We speelden er als elf natte kranten. Echt waar. De slechtste wedstrijd tot nu toe. Loom, lamlendig. De helft van de ploeg, onder wie ikzelf, had diarree. Ik zal niet overdrijven, maar ik ben die dag zeker tien keer naar het toilet gemoeten. Boven-dien werd ik in Perth voor het eerst geconfronteerd met de hitte van West-Australië. Echt drukkend. Moeilijk om te ademen, zware benen. Afzien ! De plaatselijke spits Danien Moori werd er al vervangen nog voor hij het veld had betreden. Hij kreeg zijn trouwring er niet af. Ze probeerden alle middelen, ook vaseline, maar het bloody thing bleef zitten. Eén iemand was wel tevreden. Zijn vrouw. De week nadien moesten we ons herpakken tegen Adelaide. Dat gebeurde ook, maar we konden onze prestatie niet in een positief resultaat omzetten. We verloren met 0-1. Kansen genoeg, vooral voor Archie Thomp-son en Richard Kitzbichler, maar het leer wou er maar niet in. Echt frustrerend. We weten ondertussen dat als wij niet scoren, de tegenstander het wel doet. Het gebeurde ook nu weer, in de allerlaatste minuten van de wedstrijd nog wel. Het was de eerste keer in lange tijd dat ik echt ontgoocheld was. Omdat je er zoveel energie insteekt, maar het niet in beloningen resulteert. Zo staan we nu weer op de derde plaats. Het ligt allemaal dicht bij elkaar. Ieder-een kan winnen van iedereen. Maar ik heb er een goed oog in. Ondertussen zijn the old man and the old lady hier gearriveerd. Ma en pa in het Aussie-taaltje. Ze hebben het hier goed naar hun zin. De eerste avond ben ik met hen een glaasje gaan drinken in de London, pub aan Melbourne Harbour waar Eddie Krncevic vaak komt. Toen we thuisgekomen waren op mijn appartement en gingen slapen, hoorde ik plots een klap. Ik vroeg mijn ma wat er gebeurd was. Bleek dat the old man uit zijn bed was gevallen en bleef liggen. Toen hij dan toch opstond, zei hij : 'Waar ben ik ? In Nieuw-Zeeland. Haha.'Maar het doet goed dat ze hier zijn. Moedertje kookt voor mij en vader werkt hier, hoewel hij al met pensioen is. Weet je waar hij werkt ? Op mijn zenuwen. Hahaha. Op 1 november was het hier met de Melbourne Cup zowaar de nationale feestdag. Een soort Waregem Koerse, maar dan met 110.000 mensen. Ze noemen dat hier ook the race that stops the nation. Veel groter dan de Formule 1-manche hier en de Australian Open tennis. Iedereen op zijn best uitgedost, iedereen ladderzat. Ik maakte het zelf niet mee, maar volgend jaar zal ik er zeker bij zijn. Ik gokte voor het eerst op paardenraces en... jawel... het was meteen prijs. Ik zette 10 Australische dollar in, dat is 5 vijf euro, en het paard waar ik op wedde, kwam warempel als eerste over de meet. Zo won ik 100 dollar. Ik had de tip gekregen van iemand die ik ken en thuis is in dat wereldje. Had ik geweten dat hij er zoveel verstand van heeft, dan had ik meer ingezet. Voor de rest ben ik blij dat VV Jong Male, mijn favoriete ploeg in 2de provinciale, het uitstekend doet. Daar speelt namelijk niemand minder dan mijn broer Kenneth Claeys de pannen van het dak. Proficiat jongens, doe zo voort. Als ik in maart naar België kom en jullie staan nog altijd op dezelfde plaats, dan zullen we daar eens een glaasje op drinken. Want in Jong Male hebben ze de beste kantine van het land. Greets, Aussie Geoff.