EEindelijk is het dan toch zo ver : na 32 jaar wachten en hopen konden de Socceroos zich plaatsen voor de eindronde van het WK. De hele natie leefde mee en er was enorm veel mediabelangstelling. Ze hadden hier een soort campagne gelanceerd met als titel : Destiny 06. Wij moesten voor de gelegenheid zelfs met zweetbandjes rond de pols spelen. Allemaal om de Socceroos te steunen op hun weg naar het WK van komende zomer in Duitsland.
...

EEindelijk is het dan toch zo ver : na 32 jaar wachten en hopen konden de Socceroos zich plaatsen voor de eindronde van het WK. De hele natie leefde mee en er was enorm veel mediabelangstelling. Ze hadden hier een soort campagne gelanceerd met als titel : Destiny 06. Wij moesten voor de gelegenheid zelfs met zweetbandjes rond de pols spelen. Allemaal om de Socceroos te steunen op hun weg naar het WK van komende zomer in Duitsland. Als je het over twee wedstrijden bekijkt, is de kwalificatie verdiend te noemen, vind ik. In Montevideo had Australië het wel niet gemakkelijk. Archie Thompson deed daar een uur mee en had het knap lastig, maar hij werkte keihard voor de ploeg. Hier in Sydney had Uruguay de eerste twintig minuten de bovenhand, maar daarna controleerden de Aussies de match met als bekroning het doelpunt van Marc Bresciano, speler van Parma. Daarna werd het een loterij met de penalty's. Doelman Marc Swarzer werd uiteindelijk de held van de natie door er twee te stoppen. Ikzelf volgde de match in Melbourne op een groot videoscherm op Federation Square, samen met tienduizend gekke Aussies. Mijn vader was er ook bij. Mijn ma was er niet bij, zij was ondertussen koffers aan het pakken. Bovendien was het een boys night ! Toen Aloisi de laatste penalty binnentrapte, brak het feest pas echt los. Echt top ! De meeste jongens van Melbourne Victory FC waren er aanwezig, want de club had een aparte ruimte met spijs en drank voor ons voorzien en daar hebben we toch wel zéér goed gebruik van gemaakt, moet ik zeggen (lacht). Toen mijn vader naar mijn appartement vertrok, waren de mensen in de straten aan het voetballen. En wat gebeurde er plots ? ! Hij nam de bal af van een van die gasten en speelde hem los door ene zijn benen. Fier als een gieter ! Een mooie afsluiter ook van de drie weken die mijn ouders hier waren. 's An- derendaags moest ik vroeg uit de veren omdat ik hen naar de luchthaven moest brengen. Allebei een zeer zwaar hoofd, maar ik denk wel dat ze uiteindelijk toch nog op tijd hun vliegtuig haalden (lacht). Drie weken lang ben ik voor hen de ideale gids geweest. Ik bracht ze overal naartoe. Ma was vooral in de wolken toen ze op een dag midden op de weg een koala zag en later ook nog een paar kangoeroes tegenkwam. Zo was 't meisje ook tevreden (lacht). Ik leerde hier ondertussen twee Belgen kennen. Backpackers die door Australië trekken, maar in Melbourne zijn blijven plakken. Pieter en Stephanie. Een tof koppeltje waar ik geregeld mee optrek. Op het voetbalvlak zit deze jongen momenteel in een mindere periode. Vorige week begon het : niet goed spelen, scheurtje in de lies en uiteindelijk ook uitgesloten. Rood ! Maar ja... Ik maakte het al vaker mee en ik weet ondertussen zeer goed wat mij in dergelijke periodes te doen staat : keihard werken ! Van onze vier thuiswedstrijden konden we er nog maar één winnen. Dat is niet echt goed als je weet dat we in januari vier keer op verplaatsing moeten en dat net dan de prijzen worden uitgedeeld. Hopelijk kunnen we ons toch plaatsen bij de eerste vier en daarmee ook voor de play-offs. Zoniet zal het er voor ons na het eerste weekend van februari al opzitten en zal Claeyske iets vroeger thuis zijn dan verwacht. Greets, Aussie Geoff.