Vandaag spelen we met Shanghai SVA Football Club onze eerste officiële wedstrijd van het seizoen : een Champions Leaguematch tegen een ploeg uit Vietnam. De andere teams uit onze groep zijn door de FIFA geschorst wegens het te laat indienen van hun spelerslijst. Zoiets kan zich echt enkel voordoen in Azië. Iedereen op de club loopt er gespannen bij. We kunnen namelijk nooit trainen met de volledige kern omdat onze vijf internationals tweehonderd dagen per jaar opgeëist worden door de nationale ploeg. Voor onze coach is dat moeilijk werken. Op die manier merk je nog stee...

Vandaag spelen we met Shanghai SVA Football Club onze eerste officiële wedstrijd van het seizoen : een Champions Leaguematch tegen een ploeg uit Vietnam. De andere teams uit onze groep zijn door de FIFA geschorst wegens het te laat indienen van hun spelerslijst. Zoiets kan zich echt enkel voordoen in Azië. Iedereen op de club loopt er gespannen bij. We kunnen namelijk nooit trainen met de volledige kern omdat onze vijf internationals tweehonderd dagen per jaar opgeëist worden door de nationale ploeg. Voor onze coach is dat moeilijk werken. Op die manier merk je nog steeds de communistische sporen die in China werden achtergelaten. De vaderlandsliefde is nergens groter, met als gevolg dat een speler nooit een selectie zal weigeren. Doodeenvoudig omdat die jongens hun natie niet in de steek willen laten. Als je ziet dat Du Wei, twee jaar geleden nog door dokter De Clercq in Lokeren geopereerd, een competitiewedstrijd van zijn vorige werkgever, Celtic Glasgow, liet schieten voor een vriendenmatch met China, dan hoef ik daar verder geen uitleg over te geven. Ook Mister Wu, onze trainer, loopt er zeer gespannen bij. De ploeg die hij twee jaar geleden verliet, onderging grondige veranderingen. De club mist de financiële middelen om spelers als Albertz en Petkovic dit seizoen te houden. En ook de tweede plaats die zijn Russische voorganger in de strijd om de titel kon behalen, legt extra druk op de schouders van Wu. Voetbal is overal hetzelfde : er geldt maar één regel en dat is winnen. Ook in China heerst deze voetbalwet. Alles staat of valt met resultaten. Onze eerste belangrijke test is tegen de Vietnamezen. Voor elke Champions Leaguewedstrijd begint de afzondering meestal al de zaterdag. Iedereen is dan verplicht om op het oefencomplex te blijven. Dat vormt voor de Chinezen over het algemeen geen probleem, want die zijn die mentaliteit gewoon. De oudere voetballers hebben elk afzonderlijk een kamer, waar ze geacht worden zich op de wedstrijd voor te bereiden. De jongere spelers slapen op kamers van vier personen. Gelukkig heb ik ook mijn eigen stekje, waar ik me soms onttrek van mijn Chinese medemens. Als er één ding opvalt aan Chinezen, is het dat ze veel slapen. Ze moeten na de lunch de ogen eventjes kunnen sluiten, anders lopen zij er wrevelig bij. Ook de dag van de wedstrijd bestaat voor het grootste gedeelte uit platte rust, tenzij de nieuwe trainer daar verandering in zal brengen. Sommige spelers slapen tot de middag, eten en kruipen dan weer onder de lakens tot het vieruurtje. In het begin was dit even wennen, maar na een aantal maanden ben je ook dit wel gewoon. Gelukkig dat Belgen zulke gemakkelijke mensen zijn. Op de spelersbus naar de wedstrijd, op een klein uurtje rijden van het oefencomplex, zit ook de volledige supporterskern. Dat komt de concentratie niet ten goede. Benieuwd of Wu iets zal veranderen. Groetjes, Jochen.