Ze stonden met duizenden in de straten van Sheffield, toen de bus met spelers en technische staf in mei door het centrum van de staalstad gleed. Eindelijk. In de lente van 2007 waren The Blades op de allerlaatste speeldag uit de Premier League gedenderd en vier jaar erna zelfs uit tweede klasse, maar met de financiële steun van een Saudische prins - Abdullah bin Musa'ad bin Abdulaziz Al Saud - begon de club van de lokale zakenman én levenslang supporter Kevin McCabe in 2013 aan de lange weg terug.
...

Ze stonden met duizenden in de straten van Sheffield, toen de bus met spelers en technische staf in mei door het centrum van de staalstad gleed. Eindelijk. In de lente van 2007 waren The Blades op de allerlaatste speeldag uit de Premier League gedenderd en vier jaar erna zelfs uit tweede klasse, maar met de financiële steun van een Saudische prins - Abdullah bin Musa'ad bin Abdulaziz Al Saud - begon de club van de lokale zakenman én levenslang supporter Kevin McCabe in 2013 aan de lange weg terug. De prins, sinds begin vorig jaar ook voor de helft eigenaar van Beerschot Voetbalclub Antwerpen en een kleinzoon van de koning van Saudi-Arabië, ís een voetballiefhebber, maar ook en vooral een zakenman. Keuze te over, zei hij bij zijn intrede. Hij had aanbiedingen gekregen van Cardiff City, West Ham United, Glasgow Rangers, Leeds United en clubs uit Italië en Spanje. Maar, zei hij in de Daily Mail: 'Engels voetbal, met de meest loyale fans ter wereld, is opwindend. Ik heb me verdiept in de geschiedenis van de club en de stad, en dacht: waarom niet?' In september 2013 kocht hij de helft van de clubaandelen voor... 1 pond, omgerekend net geen 1,2 euro, met de belofte dat er flink zou geïnvesteerd worden om zo snel mogelijk naar de Premier League terug te keren. Dat zou uiteindelijk vier seizoenen duren. In de lente van 2017 werd op Bramall Lane de titel in de League One gevierd, vorig seizoen promoveerde de club samen met kampioen Norwich City na twaalf jaar opnieuw naar de Premier League. Maar terwijl de stad danste op het ritme van het voetbal, gingen de twee eigenaars met elkaar in de clinch voor het High Court. Een spectaculair gevecht, in kranten herdoopt in The battle for Bramall Lane. De inzet: wie, en tegen welke prijs, wordt voor 100 procent eigenaar van Sheffield United Football Club? Het zal al goed scheef sinds december 2017, toen Jan van Winckel door de prins in de bestuurskamer van The Blades werd neergezet. Geen toeval. Van Winckel was in een ver verleden nog assistent van Aad de Mos bij Al-Hilal, waar de prins ooit voorzitter was, én technisch directeur van de Saudische voetbalfederatie. Mede-eigenaar McCabe vreesde dat de Saudische invloed te groot zou worden in de bestuurskamer, waarna hij zijn partner voor de contractueel voorziene som van 5 miljoen pond (5,4 miljoen euro) wilde uitkopen. Enkele weken erna probeerde de prins met een juridische spitsvondigheid net hetzelfde en werd het leven op het oefencomplex en Bramall Lane - wél volledig eigendom van McCabe - bijna onwerkbaar. Chris Wilder, de manager die de club sinds mei 2016 van een 11e plaats in derde klasse naar de Premier League katapulteerde, dreigde vorig zomer al met opstappen als de problemen tussen zijn twee bazen niet zouden weggevlakt worden. Ook Wilder leefde op gespannen voet met vertrouwelingen van de prins, die de club een meer internationale koers wil laten varen. De eerder behoudsgezinde McCabe (71) zit al meer dan 25 jaar in het bestuur - waarvan lange tijd als voorzitter - en heeft naar eigen zeggen meer dan 110 miljoen euro geïnvesteerd, maar is toch bereid om de club te verkopen. Alleen, benadrukten zijn advocaten: 'Niet aan de prins.' Die had in 2017 nog iets meer dan 11 miljoen euro geïnvesteerd, maar voelde zich volgens zijn advocaten nooit welkom. 'Zijn vertegenwoordigers werden gepest en bedrogen, hun gezag werd dagelijks ondermijnd.' McCabe werd 'koppig' en 'xenofoob' genoemd en tijdens het proces kwam aan het licht dat de Saudische prins een familielid van Osama bin Laden - Saleh Mohammed bin Laden - kon overtuigen om 3,5 miljoen in de club te pompen. De tabloids smulden: 'Sheffield United boven water gehouden door familie van terrorist.' Gekker moet het niet meer worden... Pas eind augustus wordt een vonnis verwacht, maar de imagoschade is nu al niet meer te overzien. Sheffield ademt voetbalgeschiedenis. Bramall Lane, de thuishaven van Sheffield United, staat te boek als het oudste stadion waar nog steeds profwedstrijden worden gespeeld. Gebouwd in 1855, als cricketterrein, en ooit de thuishaven van Sheffield Football Club, de oudste (1857) nog bestaande club ter wereld. Het voetbalt momenteel in Division One South East van The Northern Premier League, het achtste niveau, maar de bijnaam - The Club - wordt met trots gedragen. Sheffield FC gaat er nog steeds prat op dat het samen met Real Madrid de Order of Merit heeft ontvangen: de hoogste onderscheiding van de FIFA die onder anderen ook Johan Cruijff, Franz Beckenbauer en Pelé voor hun bijdrage aan het voetbal kregen. Sheffield FC werd in het begin van de vorige eeuw al overvleugeld door andere clubs en zwierf als een nomade door stad en streek. In 1999 was er geen geld, geen achterban en geen toekomst meer in het Don Valley Stadium, maar de bevlogenheid van de nieuwe voorzitter - Richard Tims - zorgde voor een keerpunt. Hij kocht een stuk grond in Dronfield, tussen Chesterfield en Sheffield, en voor het eerst sinds lang hadden the founding fathers een eigen huis. De Coach and Horses Ground, naast de gelijknamige pub, biedt plaats aan exact 2089 toeschouwers. Pelé en SirBobby Charlton kwamen er op bezoek toen Sheffield FC 150 jaar bestond, in 2007. En enkele jaren geleden werd het bestuur verblijd met een schenking van 140.000 euro, afkomstig van een sympathisant uit... Qatar die wel van nostalgie houdt. Voor voetbalpelgrims is Sheffield een bedevaartsoord. En niet alleen om nostalgische redenen, want ironisch genoeg is het ook de stad waar het Engelse voetbal zijn onschuld verloor. Op 14 april 1989 was Hillsborough, het stadion van Sheffield Wednesday, het decor voor de halve finale om de FA Cup tussen Liverpool en Nottingham Forest. In het gedrang brak paniek uit. De tragedie kostte 96 fans van The Reds het leven. Terug naar Bramall Lane, thuishaven van United sinds... 1889, ingeklemd tussen de traditionele rode arbeidershuizen. Bij de opening in 1855, toen er alleen cricketwedstrijden werden gespeeld, was het terrein twee keer zo groot. Pas sinds 1973, na de laatste cricketmatch, is het exclusief in gebruik als voetbalstadion. Omdat de South Stand op het cricketveld verrees, werd een deel van de oude tribune letterlijk buitengesloten. Het is de enige hoek, met gele banken, die nog herinnert aan een ver verleden. Daaronder, in een grasberm, liggen honderden gedenkstenen met inscriptie voor de overleden supporters: Once a Blade, always a Blade. Tien keer is Bramall Lane tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers gebombardeerd. Het houten paviljoen waar de cricketers hun thee dronken en sandwiches aten, maakte daarna plaats voor een parking en twee grote standbeelden. Derek Dooley, voorzitter van 1976 tot 2006, die lachend zijn rechterhand in de lucht steekt. One of the Steel's City Greatest Sons. Opvallend: Dooley voetbalde zes seizoenen voor aartsrivaal Sheffield Wednesday, waar hij in 61 matchen 62 keer scoorde. Naast hem, met een bal in zijn handen, staat Joe Shaw: niemand speelde meer matchen - 714 - voor The Blades. Een andere icoon is in de muur vereeuwigd met een quote. Arriving at Bramall Lane felt like coming home. It was good to be back. Dat zei Brian Deane, een aanvaller die in 2006 zijn loopbaan afsloot bij United. Alsof Sheffield nog niet genoeg primeurs in de voetbalgeschiedenis heeft opgeëist, was Deane de speler die het eerste doelpunt in de Premier League maakte: op 15 augustus 1992 in het duel met Manchester United. Lang daarvoor, in 1862, werd op Bramall Lane de eerste voetbalwedstrijd gespeeld. Een van de vele derby's tussen Sheffield FC, de oudste nog bestaande club ter wereld, en Hallam FC (1860), de op een na oudste. Lange tijd kwamen in het Verenigd Koninkrijk alleen groepen mannen uit de regio tegen elkaar uit, maar nergens was eenduidigheid over de spelregels. Iedereen deed het op zijn eigen manier. Sheffield FC organiseerde de eerste jaren alleen onderlinge wedstrijden voor de cricketers die in de winter fit wilden blijven. Op gezette tijden stonden de getrouwde leden tegenover de vrijgezellen, dan weer de profs tegenover de rest. Nathaniel Cheswick en William Prest, de oprichters van Sheffield FC, haalden de sport uit de beslotenheid en zorgden bovendien voor orde in de chaos. Hun manifest, opgesteld in 1859, ging de geschiedenis in als de Sheffield Rules en droeg bij tot de oprichting van The Football Association, de oudste voetbalbond ter wereld (1863). Een beslissend moment in de voetbalgeschiedenis. De confrontatie met stadsgenoot Hallam FC, op tweede kerstdag 1860 op Sandygate Road, zou de eerste zijn die volgens hun gedragscode en regelgeving plaatsvond. Sheffield FC won met 2-0, een match die wordt beschouwd als de start van het moderne voetbal. Cheswick en Prest introduceerden nieuwe elementen zoals de inworp, de corner, vrije trappen en hands, maar ook een lat boven de doelpalen. In Londen werd met andere regels gespeeld. Tijdens een oefenwedstrijd in de hoofdstad viel op dat de spelers uit Sheffield de bal met het hoofd speelden en daar moesten de Londoners hard om lachen. Uiteindelijk rolde er in 1877 een algemeen reglement - Laws of the Game - uit, maar Sheffield FC en Hallam FC vieren nog altijd het bestaan van het voetbal met een gekostumeerde galawedstrijd die ook wel The Rules Derby wordt genoemd. Nostalgie en een stuk minder beladen dan de Steel City Derby tussen United en Wednesday - momenteel in tweede klasse -, de twee voetbalbolwerken in de staalstad. Op slechts een paar minuten rijden van Bramall Lane, in een lommerrijke buitenwijk, ligt Sandygate Road. Een bijna vergeten paradijs, verstopt tussen een lage kerk en een klein kasteel. Aan de ene lange zijde een groene houten deur waarop met goudkleurige verf het jaartal 1804 geschilderd is en drie woorden: Hallam Cricket Club. Hier ontstond in september 1860 Hallam Football Club, dat in de krochten van het Engelse amateurvoetbal speelt: Division One van de Northern Counties East Football League, het tiende niveau. Maar het Guinness Book of Records gaf niet voor niets een certificaat af en ook het bord met de roestige rand naast de ingang laat er geen twijfel over bestaan: The oldest football ground in the world. Sandygate Road kun je geen stadion noemen, daar is het veel te klein voor. Achter een hoge stenen heg ligt een opvallend scheef speelveld, een kleine tribune met 250 zitplaatsen en een bouwvallig afdakje waar nog eens 100 toeschouwers droog kunnen staan. In de zomer van 2013 stonden er amper 50, toen een 52-jarige met grijs stekelhaar en het nummer 14 op de rug bij The Countrymen debuteerde. Aan zijn kenmerkende pose - licht krommende rug en wijd uitstaande armen - konden de kenners Chris Waddle herkennen. De ex-international begon in 1997 met afbouwen en deed dat zestien jaar erna nog altijd. Na passages bij illustere clubjes - Torquay United, Worksop Town, Glapwell en Stocksbridge Parks Steels - stapte hij op een blauwe maandag binnen bij Hallam FC, the world's second football club. Hij woonde in de buurt en had vrienden die in het bestuur zaten. En zo voetbalde Waddle plots op de heuvel waar in de negentiende eeuw de voetbalbeschaving begon. Hij schitterende in shirts van Newcastle, Tottenham Hotspur, Olympique Marseille en Sheffield Wednesday, maar groeide op het popperige complex aan Sandygate Road uit tot manusje-van-alles. Hij stond achter de bar en verfde de doelpalen, hij stichtte een zondagsteam waarvan hij zelf speler/trainer werd en organiseert elk jaar een benefietwedstrijd met ex-profs uit de Premier League - Men United - waarvan de opbrengst naar het Britse kankerfonds gaat. 'Je steunt een goed doel, maar het is een mooie kans voor vaders om hun kinderen mee te nemen en te vertellen dat ze op het oudste voetbalveld ter wereld staan.' The Countrymen wonnen in 1867 bovendien het allereerste bekertoernooi: de Youdan Cup, genoemd naar sponsor Thomas Youdan, een lokale theatereigenaar. Detail: de trofee, een Victoriaanse vaas in zilver, was niet op tijd klaar en geraakte uiteindelijk ook nog eens zoek, tot hij in 1997 in Schotland bij een antiquair belandde. Hallam betaalde 1600 pond, maar toen de betekenis van de Youdan Cup helemaal duidelijk werd, schatten experts de waarde op 100.000 pond - net geen 108.000 euro. Opnieuw een meevaller voor de club die in 2010 op sterven na dood leek, tot trouwe fan Roger Bell na zijn overlijden 'een bedrag' aan de club naliet. Hoeveel precies, wilde ex-voorzitter David Slater niet zeggen, maar 'voor een amateurclub was het een enorme som. We bestaan 150 jaar en met het geld van Roger kunnen we daar nog 150 jaar bij doen.' Sheffield, voor eeuwig en altijd bedevaartsoord voor voetbalpelgrims.