Nog zes maanden en Brazilië organiseert voor de eerste keer een echte wereldbeker. Hola, zal je denken. Ben je te jong om je het WK van 1950 te herinneren? Dat toernooi en vooral de nederlaag in de ultieme wedstrijd tegen Uruguay staat alle Brazilianen in het geheugen gegrift. Welke leeftijd ze ook hebben. Maar laat ons eerlijk zijn, qua uitdaging stelde een wereldbeker in 1950 niets voor in vergelijking met nu.
...

Nog zes maanden en Brazilië organiseert voor de eerste keer een echte wereldbeker. Hola, zal je denken. Ben je te jong om je het WK van 1950 te herinneren? Dat toernooi en vooral de nederlaag in de ultieme wedstrijd tegen Uruguay staat alle Brazilianen in het geheugen gegrift. Welke leeftijd ze ook hebben. Maar laat ons eerlijk zijn, qua uitdaging stelde een wereldbeker in 1950 niets voor in vergelijking met nu. Ik zou de waarheid geweld aandoen als ik zou beweren dat de meeste Brazilianen de komst van het WK als een droom beschouwen. Toen we het evenement toegewezen kregen, ging daarmee de belofte gepaard dat de organisatie van het toernooi met privégeld zou gebeuren. Er zou geen belastinggeld naar de bouw van de stadions gaan. Vandaag krijgt het Braziliaanse volk echter de rekening gepresenteerd. De algemene verwachting luidt dat aan de wereldbeker een kostenplaatje hangt van 34 miljard reaal. Elf miljard euro, waarvan negentig procent afkomstig is van de belastingbetaler. Een fortuin voor een land dat met grote problemen worstelt op het gebied van onderwijs, gezondheidszorg en veiligheid. Het aantal tegenstanders van het WK is dan ook bijzonder groot onder de Brazilianen en is de laatste maanden alleen toegenomen. Ondanks het feit dat de nationale selectie onder Felipe Scolari, de nieuwe bondscoach, erg aardig presteert. Doe niet zo zuur, zal je misschien denken. Maar kan het ook anders? Ondanks al dat geld zijn er nog steeds slechts zes stadions afgewerkt. De arena's van Rio de Janeiro, Belo Horizonte, Fortaleza, Pernambuco, Brasilia en Salvador zijn klaar. In Cuiaba, Curitiba, Manaus, Natal, São Paulo en Porto Alegre wordt nog altijd gewerkt. Alle stadions hadden voor het einde van het jaar aan de FIFA overgedragen moeten zijn, maar de bobo's uit Zürich kunnen niet veel met een bouwwerf. De situatie is het alarmerends in São Paulo, mijn thuisstad. In het Itaquerastadion wordt op 12 juni de openingsmatch van de wereldbeker gespeeld tussen Brazilië en Kroatië, maar eind november gebeurde er een dramatisch ongeval. Een zware metalen constructie viel van een kraan en doodde twee bouwvakkers. Het wordt een race tegen de tijd en iedereen houdt zijn hart vast. De vrees voor nieuwe slachtoffers is groot. Om een WK te organiseren heb je echter niet alleen stadions nodig. Luchthavens, wegen, telecommunicatie, hotels. Overal wordt gewerkt om een betere service aan te bieden, maar niets is klaar. Brazilië is momenteel wellicht de grootste bouwput ter wereld. Tijdens de Confederations Cup van juni van vorig jaar trokken miljoenen mensen de straat op om beter transport en meer service van de overheid te vragen. Die eisen zijn niet veranderd. De bevolking wil ziekenhuizen, scholen en een metronet van een even grote kwaliteit als de stadions. FIFA-standaard, kortom. Die eisen zullen over een half jaar herhaald worden. De mensen zullen in juni opnieuw op straat komen. De meest succesrijke acties waren het werk van studenten en activisten. De beroemdste actiegroep is de 'Movimento Passe Livre' uit São Paulo, die ijverde voor de reductie van de prijzen van tickets voor bus en tram. Een doel dat ook gerealiseerd werd. Uiteindelijk gaat het echter om veel meer dan de prijzen voor transport. Duizenden mensen stapten door de straten van Brasilia, São Paulo en alle grote steden van het land. De grootste demonstratie had in Rio de Janeiro plaats, waar op 20 juni één miljoen betogers hun ongenoegen uitten. Helaas hadden heel wat manifestanten die dag niet alleen maar vredelievende intenties en brak er op veel plaatsen geweld uit. De macht van de straat zal pas echt in oktober blijken, wanneer Brazilië een nieuwe president verkiest. Dilma Rouseff, de huidige president, is ondanks alles nog steeds de grote favoriet voor een tweede ambtstermijn, maar de gebeurtenissen tijdens de wereldbeker kunnen haar plannen voor een herverkiezing danig dwarsbomen. Hoe dan ook, onze regering staat voor een onwaarschijnlijke opdracht. De klok tikt en de ogen van de wereld staan op Brazilië gericht. De wereldbeker is een kans die het land niet mag laten liggen. Paulo Roberto CondeHet aantal tegenstanders van het WK neemt alleen maar toe.