15/08/2015 08:00

Tijd om op te staan en zoals elke zaterdag om boterkoeken te gaan. Ik maak er een wandelingetje van met een kleine omweg langsheen de kerk. Ik ga niet binnen, maar maak wel een kruisteken en vraag om een goeie gezondheid voor mijn familie. Vorig jaar overleed mijn schoonvader aan kanker en nu lijdt ook mijn schoonmoeder aan kanker. Ze kreeg net haar laatste chemokuur en we geloven dat het goed zal komen met haar.
...

Tijd om op te staan en zoals elke zaterdag om boterkoeken te gaan. Ik maak er een wandelingetje van met een kleine omweg langsheen de kerk. Ik ga niet binnen, maar maak wel een kruisteken en vraag om een goeie gezondheid voor mijn familie. Vorig jaar overleed mijn schoonvader aan kanker en nu lijdt ook mijn schoonmoeder aan kanker. Ze kreeg net haar laatste chemokuur en we geloven dat het goed zal komen met haar. Terug thuiszet ik koffie om samen met mijn gezin te ontbijten. Het is 15 augustus, een feestdag, en mijn vrouw en mijn oudste zoon moeten niet werken. Mijn jongste zoon is wel snel weer weg. Hij studeert accountancy-fiscaliteit en bereidt zich voor op de herexamens. Om tien uur vertrekt mijn vrouw naar haar moeder. Mijn oudste zoon is dan al naar de fitness. Ik neem de kranten en het nieuws op het internet door. Ik bekijk nog eens mijn videoanalyse, kleed mij om en om halftwaalf vertrek ik naar Moeskroen. De afspraak is om halftwee, maar ik wil daar een uur op voorhand zijn. Aankomst op de club. Ik sla een babbeltje met de mensen die het eten klaarmaken en drink een koffie in mijn bureau. Overleg met de medische staf. Gezamenlijke maaltijd: soep, pasta, zalm of kip, fruit en rijsttaart. De spelers zijn vrij tot vier uur. De meesten rusten of kijken tv. De zeven niet-geselecteerden trainen met Olivier, de fysiektrainer, en met Hans, de keeperstrainer. Ondertussen zetten mijn T2 en ik alles op papier voor de bespreking straks. De groep maakt een korte wandeling onder leiding van Olivier en Hans. Tijd voor een kwartiertje theorie. Daarna beginnen de kinesisten aan hun werk met de spelers. Ik drink nog een koffie, wacht op de definitieve opstelling van Standard en schrijf die dan in de kleedkamer op het bord. Ik stel vast dat de ploegafgevaardigde van Standard al tien minuten bij de vierde ref zit en vraag mij af: waarom?! Mijn bezorgdheid heeft ook te maken met de situatie van de club: Moeskroen moest tegen alles en iedereen strijden om zijn proflicentie te kunnen behouden en iedereen gaat ervan uit dat we al veroordeeld zijn tot degradatie. Misschien is het gewoon toeval, dat er eens foutjes of zelfs flagrante buitenspelfases niet gefloten worden, maar als coach ben je daar alert voor. Wij verdienen een eerlijke kans! De wedstrijd begint. Er is meer volk en sfeer dan in onze eerste thuiswedstrijd. We komen op achterstand, maar reageren goed en dan zie je die immense vreugde en teamspirit: iedereen komt naar de dug-out gelopen. In de tweede helft wind ik mij enkele keren op bij beslissingen van de arbitrage en ook omdat we een keer of vijf achteruit spelen in plaats van vooruit. Maar het punt is dik verdiend en heel belangrijk. Je kunt dan wel hard werken en zeggen dat je progressie maakt, maar als je punten blijft weggeven, doet dat pijn. Nu kunnen we met een nog beter gevoel trainen met het oog op de verplaatsing naar Waasland-Beveren. Na de interviews en de persconferentie keer ik terug naar mijn bureau om even tot rust te komen. Ik drink er nog een koffie alvorens ik met ploegafgevaardigde Patrick naar boven trek voor het koud buffet in aanwezigheid van sponsors en vips. Daar zijn ook enkele mensen van de nieuwe investeerders aanwezig. Om tien uur houden we nog een korte vergadering en blijken we op dezelfde golflengte te zitten. Vanaf volgende week zal er op de club permanent een verbindingspersoon tussen hen en de staf aanwezig zijn. Wat de groep betreft, is het ook hen duidelijk dat er nog wat gestalte bij mag, wat meteen inzetbare spelers met eersteklasse-ervaring in de centrale as, en dat één centrumspits te weinig is. Want als die dan uitvalt zoals vandaag, dan kun je wel creatief zijn en daar een flankspeler als Markovic zetten, maar ideaal is dat natuurlijk niet. Ik stap in mijn auto en rij naar Loppem. Onderweg bel ik nog met mijn videoanalist, die ik twee extra opdrachten geef. Thuis wachten mijn vrouw en mijn zonen mij op. Samen kijken we nog naar de samenvatting. Nadat zij zijn gaan slapen, blijf ik nog beelden van de wedstrijd bekijken tot halftwee. Ik zet daarna mijn wekker om kwart voor zeven, want om acht uur wil ik alweer in Moeskroen zijn. TEKST CHRISTIAN VANDENABEELE - FOTO BELGAIMAGE