Met lichte zin voor overdrijving en de nodige ironie zou je kunnen stellen dat Cercle Brugge - sinds Jan Mulder en Pol Vandendriessche zich ermee zijn gaan moeien - van grijze muis tot de hype van België is geworden. Daarmee doe ik natuurlijk heel wat mensen tekort die al jaren in stilte, met veel stielkennis en realisme, van Cercle een vaste waarde in de eerste klasse aan het maken zijn, wat met het kleinste budget beslist geen sinecure is. Feit is wel dat "de ploeg van 't stad" nu toch wel verrassend meedoet boven in het klassement. Van toeval kan je dan ook niet meer gewagen na een derde van de competitie. Dat dit gebeurt met bij momenten oogstrelend aanvallend voetbal - ja, met Standard het mooiste in België - mag des te meer verwondering wekken. Nieuwbakken coach Glen De Boeck, die na lang wikken en wegen toch zijn kans kreeg, is nu al in beeld bij Anderlecht. Tenminste, zo zou het zijn indien De Boeck op het eind van vorig seizoen niet hals over kop had moeten vertrekken in datzelfde Anderlecht ten gunste van Ariël Jacobs.
...

Met lichte zin voor overdrijving en de nodige ironie zou je kunnen stellen dat Cercle Brugge - sinds Jan Mulder en Pol Vandendriessche zich ermee zijn gaan moeien - van grijze muis tot de hype van België is geworden. Daarmee doe ik natuurlijk heel wat mensen tekort die al jaren in stilte, met veel stielkennis en realisme, van Cercle een vaste waarde in de eerste klasse aan het maken zijn, wat met het kleinste budget beslist geen sinecure is. Feit is wel dat "de ploeg van 't stad" nu toch wel verrassend meedoet boven in het klassement. Van toeval kan je dan ook niet meer gewagen na een derde van de competitie. Dat dit gebeurt met bij momenten oogstrelend aanvallend voetbal - ja, met Standard het mooiste in België - mag des te meer verwondering wekken. Nieuwbakken coach Glen De Boeck, die na lang wikken en wegen toch zijn kans kreeg, is nu al in beeld bij Anderlecht. Tenminste, zo zou het zijn indien De Boeck op het eind van vorig seizoen niet hals over kop had moeten vertrekken in datzelfde Anderlecht ten gunste van Ariël Jacobs. Tot spijt van wie het benijdt (en dat zijn er nogal wat want De Boeck heeft al sinds zijn controversiële spelerscarrière meer tegen- dan voorstanders) heeft hij tijdens de korte periode waarin hij hoofdtrainer is (op de site staat 'technisch directeur') hoge ogen gegooid. Zijn ploeg voetbalt zoals De Boeck voetbalde : recht vooruit, zonder angst, met groot zelfvertrouwen, het maximum halend uit beperkte mogelijkheden, van een zwakte een sterkte makend, hard werkend, zeer intelligent, maar ook tegen alle geldende regels in. Cercle speelt namelijk altijd en overal met open vizier en zeer aanvallend, ook op Genk of Standard. Naïef was het woord dat erop werd geplakt. Debuterende coaches die met een elftal dat volgens alle kenners tegen de degradatie zou moeten knokken, de eerste twee uitwedstrijden naar Genk en Standard moeten, gaan daar gegarandeerd beton gieten om afstraffingen te voorkomen. Niet De Boeck dus. Gewaagd maar lonend, want de coach zag daar dat zijn ploeg inderdaad nogal wat kansen weggaf, maar er ook heel veel creëerde, en dat er dus perfect op de offensieve speelwijze voort kon worden geborduurd. Het succes van het moment wordt Cercle door nogal wat mensen benijd. De vergelijking met Zulte Waregem van twee seizoenen geleden is terecht en iedereen weet dat dit mooie sprookje niet blijft duren. Toch blijft het een exploot wat een ploeg die bijna uitsluitend bestaat uit afdankertjes (want op Stijn De Smet en Gombami na waren ze allemaal blij nog bij groen-zwart terecht te kunnen) week na week op de mat tovert. Er staat ook al lang een type-elftal dat amper gewijzigd moet worden, nog een gevolg van de euforie van het moment : geen blessures of schorsingen, zo gaat dat als het in het kopje goed zit met topsporters. Bijna elke speler acteert momenteel op zijn hoogst mogelijke niveau. Bram Verbist laat eindelijk zien waarom hij ooit naar Ajax ging en waarom hij in AA Gent als veertienjarige (sic) al in het tweede elftal speelde. Was hij niet degene die in Geel op de bank verkommerde en blij was dat Eendracht Aalst hem nog een kans gaf in Bevordering ? Dantschotter is nog onbekend maar een van die vele jonge, talentvolle Belgische keepers en opgeleid door Danny Vandevelde, een van die vele steengoede Belgische keeperstrainers. Heikel onderdeel van het elftal lijkt op papier de verdediging. Jimmy De Wulf was jarenlang de sterkhouder achterin, maar werd vroeg gewisseld tegen Dender, een gewaagde maar beslissende zet van De Boeck. Daardoor kwam flankverdediger Portier centraal te staan en aanvallende middenvelder Frederik Boi werd de verrassende rechtsachter. Dennis Viane is de kleinste maar een van de snelste centrale verdedigers in onze competitie en Tom Van Mol de meest ervaren maar ook blessuregevoeligste linksachter. Gjuzelov is weer speelklaar, maar is afgaand op vorig seizoen slechts een noodoplossing. Dwight Wille lijkt dan net iets te jong voor het grote werk en Mahan mist zijn Ivoriaanse vrienden. Het experiment op Standard met Hasi en Nyoni achterin is niet voor herhaling vatbaar, ondanks het oplapwerk dat de Albanees daar geregeld ook onder Anthuenis bij Anderlecht verrichtte. Is het om de druk op zijn kleine verdediging weg te nemen dat De Boeck aanvallend is beginnen te spelen ? De aanval lijkt hier anders wel meer dan ooit de beste verdediging. Tegen Anderlecht werd er wel al voor de vijfde keer een clean sheet neergezet en De Boeck haalde zijn beste kopper (Bram Vandenbussche) niet eens van stal om het gevaar Frutos te bezweren. Het middenveld bestaat eigenlijk maar uit twee spelers want op papier speelt Cercle 4-4-2 maar in realiteit is dat 4-2-4. Zij slagen erin, mede dankzij de enorme werkkracht bij balverlies van de vier spitsen, op die manier ten volle te profiteren van die veldbezetting. Weinig tegenstanders vonden er tot nu een antwoord op. Die twee middenvelders zijn Hasi en Serebrennikov. De ervaren Albanees mislukte bij Lokeren, maar ook hij hervindt onder vriend De Boeck alle kwaliteiten die hem ooit werden toegedicht. Volgens de coach is het echter de Oekraïner die de belangrijkste en meest onderschatte voetballer in zijn ploeg is. Net wat ook Chris Van Puyvelde op het moment dat hij met Sergiy bij Club werkte mij eens toevertrouwde. Hij werd daar als een zoveelste miskoop weggehoond en ook in Charleroi draaide het op een sisser uit. Is het toeval dat ook hij net onder De Boeck zijn beste rendement ooit haalt ? Glen zal nog wel eens van zijn sokkel geduwd worden maar de buste (neen, nog geen standbeeld) mag stilaan worden klaargemaakt. Zeker als je in rekening brengt dat Cercle al 24 keer scoorde, enkel tegen Anderlecht kregen ze er geen tegen de touwen. Dat doet het met sprankelend, aanvallend voetbal, zo gemakkelijk ogend, alsof er soms geen tegenstanders staan, afwisselend via de flanken of gecomprimeerd door het overvolle centrum. Geen wonder dat de aanhang elke week groeit. De vier aanvallers, bij balverlies verdedigend als een gek, halen op hun beurt allen topniveau en stellen hun onmiskenbare individuele kwaliteiten volledig ten dienste van het collectief. Iedereen gunt iedereen het succes en ze maken mekaar beter. De mayonaise pakt, de chemie werkt. Elke week maakt iemand anders het verschil en nu al moet gevreesd worden (door de fans dan vooral) dat Stijn De Smet, Tom De Sutter, Oleg Iachtchouk en Honour Gombami volgend seizoen bij een grotere ploeg spelen. Stuk voor stuk bloeien ze helemaal open en dat zal de vele scouts in de tribune ook wel niet ontgaan. Kristof Snelders en Nyoni zijn bij hun invalbeurten al even gretig om meer dan hun steentje bij te dragen. Zijn we een beetje te lyrisch over Cercletje en is het allemaal net iets minder dan ik hier laat uitschijnen ? En isthe sky the limit of gaat er bij de eerste de beste tegenslag niks meer overblijven van de hoerastemming ? Het antwoord volgt later, maar indien er elke week op alle velden te beleven zou zijn wat er tot nu te beleven valt waar De Boeck en de zijnen spelen, dan zou er geen hervorming van de competitie moeten gebeuren en zou Belgacom met heel veel plezier meer geld voor het voetbalcontract - en daarbij horend spektakel - ophoesten. Tot nader order is Cercle de maatstaf voor de concurrentie en De Boeck voor zijn collega-trainers een voorbeeld van hoe het ook kan. Daarom mag het wat mij betreft heel lang duren. S Wim de Coninck