Voor een onmogelijke opdracht leek Cercle Brugge dit seizoen te staan nadat Bernd Storck de vereniging op een miraculeuze manier in 1A had gehouden. Toen groen-zwart in een van zijn laatste oefenwedstrijden met 0-4 verloor van Deinze groeiden hier en daar de twijfels, ook al werd toen niet de sterkste ploeg opgesteld.
...

Voor een onmogelijke opdracht leek Cercle Brugge dit seizoen te staan nadat Bernd Storck de vereniging op een miraculeuze manier in 1A had gehouden. Toen groen-zwart in een van zijn laatste oefenwedstrijden met 0-4 verloor van Deinze groeiden hier en daar de twijfels, ook al werd toen niet de sterkste ploeg opgesteld. Nu hoort Cercle bij de revelaties van deze competitie vol grilligheden. In tegenstelling met andere jaren sluisde AS Monaco geen tweedehandsmateriaal door, maar spelers die duidelijk voor een meerwaarde zorgen. De centrale verdediger Jean Marcelin is hier de exponent van. Twintig jaar, maar voetballend met een enorme présence. Zeer atletisch, snel en wendbaar, secuur in de duels, een man met inzicht die rust brengt in de vorig seizoen vaak zo wankele verdediging. Een echte topper. Monaco betaalde aan Auxerre wel tien miljoen euro voor Marcelin, er zijn - het moet worden gezegd - weinig middenmoters die een speler met die handelswaarde in hun ploeg hebben. Naast hem kan de eerder uitgerangeerde Jérémy Taravel zich probleemloos in de ploeg handhaven. Al heeft die defensieve stabiliteit ook te maken met de aanwezigheid van doelman Thomas Didillon, nadat Cercle vorig seizoen na het vertrek van Paul Nardi tevergeefs zocht naar een keeper die punten pakt. Cercle Brugge is binnen het Belgisch voetbal altijd een speciale vereniging geweest. Het had een sociale missie en was een kweekvijver voor veel pril talent. Zonder grootspraak en zonder de drang om zichzelf in de etalage te zetten. Dat blijft opmerkelijk in een maatschappij waarin mensen de neiging hebben zichzelf op te blazen. Die haast ontroerende bescheidenheid is altijd gebleven, ook toen Cercle zijn eigenheid moest verloochenen en zijn lot in handen leggen van AS Monaco. Puur uit lijfsbehoud. Een verkrachting van de filosofie werd het een paar keer genoemd, maar een andere keuze had de vereniging niet. Het was dat of afglijden naar het amateurvoetbal. De aanhangers van Cercle konden met deze ommezwaai leven. Ze behoren bij de meest trouwe en de meest fanatieke van het land. De wedstrijd van zaterdag tegen KAA Gent is allicht de beste die Cercle speelde sinds het medio 2018 in weer naar 1A promoveerde. Acht spelers stonden er op het veld die vorig seizoen niet tot de hoofdmacht behoorden. Maar ook nu is er geen patserigheid. Cercle is een stevig blok, in een offensieve vorm gegoten door de Engelse trainer Paul Clement die met zijn voorganger zijn duidelijkheid gemeen heeft, maar wel andere patronen legt. Hij past door zijn rust en nuchterheid perfect bij Cercle. Zaterdag had hij het na de demonstratie tegen de Buffalo's over de werkpunten die er nog zijn. En over de moeilijke thuiswedstrijd van volgende zaterdag, tegen Excel Mouscron. Dit Cercle moet niettemin een plaats binnen de eerste acht ambiëren, al zal niemand dat luidop roepen. En vooruitgang kan de ploeg inderdaad nog maken. Met de Bosniër Dino Hotic die helemaal open bloeit, met de defensieve middenvelder Franck Kanouté, 21 jaar, die aanvankelijk wat onstuimig oogde, maar zich met flair en een uitmuntend positiespel steeds meer profileert en met een koele afwerker als de 22-jarige Ike Ugbo. En verder is er nog de getalenteerde en ook van Monaco overgekomen Nederlander Anthony Musaba, al teert die voorlopig op flitsen en pleegt hij na de rust weg te zakken. Maar potentie heeft deze rechterspits, negentien jaar nog maar, zeker. Met Robbe Decostere (22) en Vitinho (21) stonden er zaterdag nog zes spelers van 22 jaar of minder aan de aftrap. Zo is Cercle Brugge toch weer wat het ooit was: een kweekvijver voor jong talent.