Het bal van de landskampioenen speelt zich al een tijdje af met twee versnellingen. Enerzijds met die van de beau monde, voetbalclubs die naar hartenlust sterrenbeelden in verschillende variaties op de grasmat kunnen toveren. Mijlenver daaronder in dat andere tempo, dat van de titelhouders der matigheid. In huize Anderlecht wekt dit frustraties op, groter dan men wil toegeven. Wat te doen aan die griezelige kloof? Raakt dit geschonden blazoen nog opgepoetst? Door eerherstel gedreven maatregelen haar in de zomer getroffen. De meest prestigieuze cl...

Het bal van de landskampioenen speelt zich al een tijdje af met twee versnellingen. Enerzijds met die van de beau monde, voetbalclubs die naar hartenlust sterrenbeelden in verschillende variaties op de grasmat kunnen toveren. Mijlenver daaronder in dat andere tempo, dat van de titelhouders der matigheid. In huize Anderlecht wekt dit frustraties op, groter dan men wil toegeven. Wat te doen aan die griezelige kloof? Raakt dit geschonden blazoen nog opgepoetst? Door eerherstel gedreven maatregelen haar in de zomer getroffen. De meest prestigieuze club van ons land heeft zijn gelederen een jeugdig toekomstplan ingeblazen, hopend daar over enkele seizoenen de vruchten van te plukken. Niet zo slecht gezien. Het moge duidelijk zijn: deze ploeg bulkt van opkomend talent, maar kreunt tegelijkertijd onder een gebrek aan ervaring en heeft dus recht op leergeld. Met wedstrijden als PSG achter de jonge kiezen kan deze nieuwe garde reuzenstappen zetten: binnen dit en drie jaar zal Youri Tielemans 19 en een ervaren ket zijn. Vraag is alleen maar in welke clubkleuren hij in die nabije toekomst over de middenstroken van Europa gaat dartelen. Voetbalverenigingen worden weinig beschermd tegen de kracht van het geld. Dat komt natuurlijk omdat wij, veeleisende en verwende liefhebbers, enkel nog met het beste van het beste genoegen nemen. De sportwereld smacht collectief naar doorgedreven kapitalisme, want de dromer in ons wil nóg meer sterren in de spelerskernen van Madrid, Manchester en Milan samengepropt zien. Het voetbal is zijn walhalla aan het naderen: er rest nog weinig marge tot vooruitgang. De race naar perfectie begon in Camp Nou, waar een schijnbaar computergestuurd dreamteam gekneed werd in de kunstzinnige handen van Pep Guardiola. En dat wordt nu voortgezet in het land waar perfectie de norm is, opnieuw georkestreerd door de Spaanse maestro zelve. Bayern München lijkt een radarwerk waar het met een vergrootglas zoeken is naar productiefouten. Toch geven wij, met bewondering omhoog starende Belgen, onze eigen competitie niet op, appreciëren wij haar bescheiden charme in de luwte van onaantastbare wolkenkrabbers. Maar het belangrijkste: onze magere troost van vroeger is ondertussen naar duivelse hoop op glorie getransformeerd. Thans bezitten wij onze bloedeigen, niet aangekochte maar overgeërfde wolkenkrabber. Een plotse mastodont met Hazard en andere Kompany's is gelanceerd richting WK, waar voetbal, de FIFA ten spijt, nog een zuivere ziel heeft. Het WK, volgens mij een hapklare brok voor het samba dansende gastland, wordt een evenement dat dat hele CL-gebeuren zal degraderen tot een doordeweekse training. Want, en daar draait het uiteindelijk toch om, de beleving zal er hoger liggen dan het tempo. Peter Colin, via e-mail