"Tja, dat verwijt dat ik te weinig agressiviteit aan de dag leg. Dat dateert toch vooral van toen ik ben begonnen te voetballen, hoor. Hoe vaak heb ik dat niet moeten horen ? Maar ik wist dat als ik wilde slagen, het niet zonder een gezonde dosis agressiviteit zou gaan. Dus heb ik geprobeerd me op dat vlak te veranderen en beetje bij beetje agressiever te worden, goed wetend dat het nooit helemaal dát zou zijn. Maar goed, ik heb geprobeerd er beter in te worden en sinds een paar jaar wordt me dat verwijt toch almaar minder gemaakt. Zoals ook dat ik met hoogtes en laagtes voetbal : twee goeie matchen en dan twee slechte. Dat had toch vooral met mijn leeftijd te maken, denk ik. Meer dan met mijn karakter.
...

"Tja, dat verwijt dat ik te weinig agressiviteit aan de dag leg. Dat dateert toch vooral van toen ik ben begonnen te voetballen, hoor. Hoe vaak heb ik dat niet moeten horen ? Maar ik wist dat als ik wilde slagen, het niet zonder een gezonde dosis agressiviteit zou gaan. Dus heb ik geprobeerd me op dat vlak te veranderen en beetje bij beetje agressiever te worden, goed wetend dat het nooit helemaal dát zou zijn. Maar goed, ik heb geprobeerd er beter in te worden en sinds een paar jaar wordt me dat verwijt toch almaar minder gemaakt. Zoals ook dat ik met hoogtes en laagtes voetbal : twee goeie matchen en dan twee slechte. Dat had toch vooral met mijn leeftijd te maken, denk ik. Meer dan met mijn karakter. "Die agressiviteit, dat is iets wat zich in het hoofd afspeelt, denk ik. Ik wist dat als ik niet leerde mijn voet te zetten, ik nooit een carrière zou maken. Maar zoiets gaat via het hoofd : je moet het wíllen doen. Ik heb er alles aan proberen te doen, zelfs al ging het tegen mijn natuur in. Je zou dus inderdaad kunnen zeggen dat ik mijn natuur geweld heb aangedaan. Maar ik had geen keus, of ik zou waarschijnlijk nooit op hoog niveau profvoetballer geworden zijn. Ik ben er ten minste in geslaagd een minimum aan agressiviteit op te brengen, zelfs al kan het nog beter. "Ik heb me erin geoefend minder vriendelijk te zijn. Op de trainingen bijvoorbeeld. Normaal stap ik dan het veld op met de gedachte : we gaan elkaar toch niet blesseren ? Maar weet je, er zijn genoeg spelers die zich daar niks van aantrekken en voor wie er geen onderscheid is tussen een training en een wedstrijd, voor wie dat hetzelfde is, terwijl ik zulke dingen juist opspaarde voor de wedstrijd. Nu ben ik me ervan bewust dat je ook op training hard moet zijn. Dat je je moet laten gelden. Dat is wat ik nu probeer te doen. Mijn trainers, Georges Leekens en Philippe Saint-Jean, hebben een grote rol gespeeld om me die knop in mijn hoofd te laten omdraaien. Nu ik op Anderlecht ben, weet ik goed wat er van me verlangd wordt. "Ik kan nu een onderscheid maken tussen het voetbal en daarbuiten. Naast het veld is die karaktertrek van mij geen enkel probleem. Ik ben allesbehalve een opvliegende persoon. Misschien ben ik wel té vriendelijk voor de mensen. Soms keert zich dat tegen je. Maar ook daar denk ik dat ik er ondertussen in geslaagd ben de juiste keuzes te maken. Bijvoor-beeld wat betreft mijn vrienden. Want als je te vriendelijk bent, zijn er wel eens mensen die daar misbruik van maken. Dat doen ze één keer, twee keer en daarna denken ze dat ze zich alles kunnen veroorloven. Dat ze ook om het even wat over je kunnen vertellen. Mensen van wie je dacht dat je ze kon vertrouwen. Maar goed, zoals het nu is, is het goed. "Mijn broer Sébastien, die ook voetbalt, is anders op een voetbalveld. Ieder zijn karakter, denk ik dan. Maar buiten het voetbal is hij precies zoals ik : kalm en vriendelijk. Volgens mij heeft dat toch vooral met je opvoeding te maken, met je ouders dus. Mijn moeder is secretaresse en mijn vader bediende in een gasbedrijf. We hebben thuis geleerd om respect te hebben voor iedereen en beleefd te zijn. Als je dat doet met anderen, doen zij het ook met jou. Zo werkt het toch ? Je kunt toch maar beter vriendelijk zijn dan een slecht karakter te hebben, niet ( lacht) ? "Nee, ik ben geen man van grote verhalen. Ik heb ook geen leuke anekdotes ( glimlacht). Enfin, er schiet me toch niks te binnen. Ik voetbal en verder hou ik, zoals alle jongeren, van het internet, vrienden, shopping, tennis, cinema... Niks speciaals dus. Een beetje zoals iedereen. Ik kan het ook niet helpen, maar er is niet echt iets buitengewoons aan mij. Ik ben een heel normale jongen. Handel gestudeerd, maar daarmee gestopt toen ik naar Moeskroen ging. Mijn moeder was daar niet blij mee, maar ik wilde mijn kans wagen in het voetbal en ik moet zeggen dat ik er nog geen spijt van heb gehad. "Mijn leven is erg normaal, weet je. Tenzij misschien dat mijn vriendin Française is. Ze is van Lyon en werkt momenteel haar studies af in Frankrijk. Eens dat achter de rug ligt, trekt ze bij me in. Zoals veel jongeren doen. Ik zei het al : een heel normale jongen."door Jan Hauspie