- in memoriam Wouter Weylandt -

'Tragedia al Giro d'Italia, muore il ciclista belga Weylandt'
...

'Tragedia al Giro d'Italia, muore il ciclista belga Weylandt' en: 'Attenzione, le immagini che state per verdere potrebbero urtare la vostra sensibilità'. Zo sec en hard klinkt je dood, Wouter, zelfs in de dansende en zingende taal van Dante, zo scherp en ongenadig doet het internet zijn job, een inferno van hartverscheurende realiteit. Toen jij uit de roze Girohemel naar beneden viel om niet meer op te staan, om nooit meer met dat sterke lichaam bergen te verzetten, zat ikzelf in het onooglijk Griekse oord Agios Ioannis zwoegend op de fiets, in mijn rug de Pantokrator, een berg die met de dramatische klank van zijn naam zo uit de Ilias van Homeros kan komen. Ach, de dood die op duistere hoogtes leeft sluipt soms vals en giftig uit zijn hol: Passo del Bocco, 957 meter hoog en plaats waar renners zich gedwongen naar beneden storten want, denken ze, engelen houden ons wel bewarend bij helm en haren vast. Niet dus. Niet jou, Wouter, die plots hemelwaarts en heel even maar de ijle Italiaanse lucht in vliegt voor je met een leegbloedend lichaam wordt beboet. Maandag 9 mei 2011, de Giro lacht opgehitst zijn opgepoetste roze tanden bloot als Lorca plots met onsterfelijke kracht een hernieuwde klaagzang aanheft: het 'a las cinco de la tarde' voor Ignacio Sanchez Mejias schuift even in de tijd terug en wordt 16uur20 als jij in een razernij van gulpend bloed je warm hart ongewild de kille dood injaagt, stollende stilte, de kreunende rotswand, het asfalt dat stinkt naar zwavel uit de bek van duivels. Pantokrator of Passo del Bocco: Grieks treurspel en Romeins drama maken geen verschil, zelfs met wuivende helmbos werd je hoofd Achilleshiel, Wouter, de zwarte weg de dolk die Caesar doodde. Kort daarna in een hotel met grandeur op pensioen lees ik het sms-bericht dat je in de strijd gevallen bent, ik kan die nacht de slaap niet vinden, zie in mijn verbeelding hoe je als gekruisigd op de weg ligt en sterft. Dagen later op het thuisfront dat nog steeds zijn tranen droogt de schokkende foto's en commentaren, de tedere stem van een gekwetste Karl die in de micro 'we hopen en bidden dat het goed komt' stamelt, je oud-ploegmaat Kevin die met trillende lippen zegt dat zijn hart duizendmaal sneller gaat slaan als hij ziet hoe die zuiderse koers je vermoordt, ik wrijf de tristesse uit zijn trouwe ogen en vang een flard Italiaanse woorden op, iets in de aard van 'pedale con muretto', haast ordinair in zijn alledaagse eenvoud, een simpele pedaal tegen een schamel muurtje. En dan, Wouter - Apocalypse now achterna - je laatste vlucht, de wieken van de helikopter als Walkuren om je hoofd: An-Sophie krijgt van Veronica het doek aangereikt waarin je dochtertje, later, niet alleen je bloed maar ook je brede glimlach vinden zal. Rust zacht, mooie sterke krijger! Willie Verhegghe - mei 2011