De US Open vond hij als tennisser maar niks. Alleen maar slechte herinneringen heeft Filip Dewulf aan het vierde Grand Slamtoernooi. Hardcourt is nooit zijn ding geweest, en van Amerika houdt hij al helemaal niet. "Dat sfeertje ligt me gewoon niet, zo oppervlakkig allemaal." Bovendien is op Flushing Meadow alle ellende met zijn enkel ontstaan, de uiteindelijke doodsteek voor zijn carrière.
...

De US Open vond hij als tennisser maar niks. Alleen maar slechte herinneringen heeft Filip Dewulf aan het vierde Grand Slamtoernooi. Hardcourt is nooit zijn ding geweest, en van Amerika houdt hij al helemaal niet. "Dat sfeertje ligt me gewoon niet, zo oppervlakkig allemaal." Bovendien is op Flushing Meadow alle ellende met zijn enkel ontstaan, de uiteindelijke doodsteek voor zijn carrière. Toch trekt Filip Dewulf opnieuw richting New York, dit keer als co-commentator voor de VRT. "Om tennis eens van een andere kant te bekijken." En dat terwijl hij tot voor kort weinig afwist van het vrouwencircuit en zelfs het mannentennis nog nauwelijks volgde. Maar op Roland Garros stond hij al langs de zijlijn, en na Wimbledon wist hij het zeker : " Kim Clijsters en Justine Henin hebben alles om ooit nummer 1 van de wereld te worden." Waarop baseer je je voor zo'n uitspraak ?Filip Dewulf : Waarom zou het niet lukken ? Twee supertalenten, technisch en fysiek enorm sterk, ze trekken zich op alle ondergronden uit de slag, worden perfect begeleid, hebben een winnaarsmentaliteit en houden van het tennisleven. Bovendien blijven ze stevig met de voeten op de grond. En daar moeten we in België volop van genieten. Want misschien duurt het nog 150 jaar voor we nog eens twee speelsters tegelijk in de toptien hebben. Wat hen nog scheidt van de absolute wereldtop is een klein beetje ervaring op de grote momenten. Want het niveauverschil wordt steeds kleiner, dat heeft Kim onlangs nog bewezen in Stanford. In de finale versloeg ze Lindsay Davenport, terwijl ze daarvan al enkele keren in twee sets had verloren. Toen je zelf nog speelde, stond je niet graag in de schijnwerpers. Je nieuwe rol als tennisdeskundige lijkt je wel te bevallen ?Ik stond misschien niet graag in de schijnwerpers, maar toch streelde het mijn ijdelheid als ik herkend werd op straat of als mensen zeiden dat ik goed bezig was. Nu ben ik zo'n beetje opgevoerd als de grote kenner van Roland Garros omdat ik daar twee keer goed gepresteerd heb. Da's een blijk van erkenning, vind ik, en daar geniet ik wel van.Roept het toch ook geen gemengde gevoelens op ? Kim Clijsters en Justine Henin staan tenslotte op een niveau dat jij nooit bereikt hebt.Daar sta ik helemaal niet bij stil. Ik ben trots op wat ik heb bereikt en ben vooral blij dat ik het op mijn manier heb kunnen doen. Trouwens : Kim en Justine, da's nog een categorie hoger. Die hebben al in een Grand Slamfinale gestaan, dat zijn wereldsterren. Ik heb bijvoorbeeld helemaal niet genoten van mijn halve finale in Parijs : ik was te veel overweldigd door alles errond. Te weinig afgesloten van de buitenwereld ook. Daar hebben de begeleiders van Kim en Justine toch wel wat van opgestoken : de meisjes worden meer afgeschermd van de pers. Kim en Justine hoeven zich alleen op tennis te concentreren en dat heeft al zijn vruchten afgeworpen.Jij had zelf ook een heel andere kijk op de tenniswereld ?Ik vond het circuit te eng en tennis is nooit mijn passie geweest. Ik had er toevallig talent voor, terwijl ik eigenlijk helemaal niet gemaakt ben voor individuele sporten. Al die verantwoordelijkheid alleen dragen, is niks voor mij. Ik ben ook geen competitiebeest, was nooit echt ambitieus, en dat moet je toch hebben om te overleven in het circuit of om een topper te worden. Kim en Justine zijn meer gemaakt voor het tennisleven dan ik. Vooral bij Kim zie je dat het echt haar natuurlijke biotoop is : ze is heel open en sociaal, zit graag in het circuit en is ook erg graag gezien. Justine heb ik altijd gekend als iemand die heel ernstig met haar vak bezig is.Had je verwacht dat Clijsters en Henin al dit jaar zouden doorbreken ?Het jaar was in elk geval uitstekend gestart, zeker voor Justine met toernooizeges in Gold Coast en Canberra. Ook Kim was vrij goed bezig vanaf het begin van het seizoen. Je zag dat ze in elk toernooi progressie maakte. Tegen de zwakkere tegenstanders ging het heel vlot, alleen tegen de echte toppers moest ze soms nog de duimen leggen. Maar je wist dat ze ervaring opdeed door tegen die toppers te spelen, dat het een kwestie van tijd was voor ze ook die zou verslaan. Uiteindelijk is het toch nog snel gegaan : op Roland Garros hebben ze allebei kunnen profiteren van een vrij makkelijke tabel en dat heeft hen veel vertrouwen gegeven. Ze werden meteen bestempeld als dé toekomst en ze zijn daar zelf in beginnen te geloven. Maar dan moet je het ook nog doen, natuurlijk. Volgens mij is er een soort déclic geweest : in een Grand Slamfinale staan en dan nog een fantastische driesetter spelen, dan weet je dat je bij de wereldtop zit. Ze hebben achteraf trouwens allebei getoond, zowel op de baan als ernaast, dat ze klaar zijn om een Grand Slamtoernooi te winnen. De euforie is binnen de perken gebleven en ze zijn heel nuchter met hun succes omgegaan.Wat vond je zelf van alle euforie achteraf ?Door alles wat er destijds met mij is gebeurd, kon ik dat vrij goed relativeren. De kranten die vol stonden, de sfeerbeelden die gemaakt werden in de tennisclub, dat heb ik ook allemaal meegemaakt. Soms gaan ze wel wat ver : dan sleuren ze er mensen bij die je nauwelijks kent om hun mening te geven, om nog meer bladzijden te vullen. Bij Clijsters en Henin ging het nog veel verder : Prins Filip en Prinses Mathilde in de tribune, een horde ministers, achteraf uitgenodigd op het Koninklijk Paleis. Al die politici, dat vond ik echt een joke. Die mensen kennen amper iets van tennis. Anderzijds : de laatste jaren is ons land zo vaak negatief in het nieuws gekomen, dat de ministers en de koning zo'n prestaties aangrijpen om positieve reclame te maken voor België. Kim en Justine zijn een soort ambassadeurs geworden. En we mogen er ook trots op zijn, we zijn zelfs nog altijd niet chauvinistisch, vind ik. Als je ziet hoe de Fransen en de Duitsers met hun atleten omgaan, kan je alleen maar vaststellen dat wij geen sportcultuur hebben. Voor Amerikaanse jongeren die met sport beginnen, wordt meteen een hele carrièreplanning uitgewerkt. Hier begin je eraan en zie je wel waar je uitkomt. Jij hebt in je commentaren wel durven beweren dat het makkelijker is om de tennistop te bereiken bij de vrouwen dan bij de mannen.Waarop vader Clijsters vrij hard heeft gereageerd trouwens. Maar ik blijf bij mijn standpunt : bij de vrouwen is er nog een te groot niveauverschil tussen de toptien en de rest van de wereld. Er is een nivellering bezig, da's duidelijk, maar dat proces gaat nog enkele jaren duren. Als je ziet hoe makkelijk Kim en Justine hun kwartfinales op Roland Garros hebben kunnen winnen, dan zijn er toch nog grote verschillen. Zoiets zie je veel minder bij de mannen. Waarmee ik geen afbreuk wil doen aan de prestaties van Kim en Justine natuurlijk. Ik heb nooit negatieve kritiek willen geven.De Vlaamse en Waalse tennisfederaties hebben ook veel lof gekregen. Terecht ?Dat de meisjes goed begeleid zijn, is duidelijk. Anderzijds moet het talent wel voorhanden zijn. Talent wordt tenslotte niet gemaakt, da's aangeboren. En om van een ongeslepen diamant een wereldtopper te maken, heb je ook wat geluk nodig. Er zijn wel meer tennissers die talent hebben, maar nooit doorbreken door externe factoren. Verkeerde vrienden, niet kunnen reizen, ze passen niet in het circuit of misschien net te goed. Het moet ook klikken met de begeleiders. Kim heeft met Carl Maes iemand gevonden met wie het heel goed klikt, maar het had ook anders kunnen lopen. Lei Clijsters was anders niet mals voor de Vlaamse Tennis Vereniging. Kim is wel aangesloten bij de VTV, zegt hij, maar dat stelt financieel niks voor.Lei Clijsters is een moeilijke meneer, dat weet iedereen intussen. Soms overdrijft hij ook in zijn uitspraken. De verdienste van de VTV is groter dan hij wil doen uitschijnen. Ik weet niet wat Lei onder financiële steun verstaat, maar toen ze op de tennisschool zat, werden de trainingen betaald, de terreinen, de ballen, de trainers, de conditietrainers, er was een budget voor de reizen. Hij beweert dat hij de laatste twee jaar 18 miljoen heeft uitgegeven, maar dat is zwaar overdreven. En ik kan het weten, want mijn ouders hebben hetzelfde gedaan. Ik vind het trouwens vrij arrogant overkomen, want sommige spelers investeren die sommen in hun carrière en komen er nooit. Terwijl Kim nu al kan zeggen dat ze miljonair is. Kim wordt nu uitstekend afgeschermd door haar vader. Kan dat op termijn misschien ook nadelig worden ?Ik vrees ervoor, ja. Ook andere mensen zeggen dat het zich na verloop van tijd wel eens tegen Kim zou kunnen keren. Sommige journalisten raken het geregel van Lei stilaan beu en gaan misschien daardoor Kim zelf harder aanpakken. En het zou spijtig zijn mocht dat gebeuren. Op dit moment trekt Kim zich daar allemaal weinig van aan, denk ik. Het komt haar goed uit trouwens : vader is een beetje de boeman en leeft zich helemaal uit in die rol. Hij zegt neen tegen alles en iedereen, waardoor zij dat niet meer hoeft te doen. Maar er zijn toch grenzen. Uiteindelijk moet je het ook algemener zien : dat Kim nu zoveel geld verdient, komt ook door alle media-aandacht die het tennis krijgt. En al die journalistieke poespas hoort er nu eenmaal bij. Niet altijd aangenaam, al die interviews geven, maar je moet het er wel bijnemen.Lei Clijsters beweert nochtans dat hij niet altijd neen zegt.En toch is hij soms te fanatiek. Het probleem is : Lei wil dat Kim haar leven kan blijven leiden zoals ze dat nu doet, als een jonge tiener. Maar dat is volgens mij onmogelijk omdat ze een wereldster is geworden. Ze is topvijf van de wereld, wordt overal herkend en zal sowieso lastig gevallen worden. Ze zal haar leven daaraan toch wat moeten aanpassen. Een rustig tienerleven leiden kan nu eenmaal niet als je zoveel in de media komt.Intussen wordt al gesproken van een gouden tennistoekomst voor België. Wat denk jij ?Een gouden tennistoekomst ? Die is er niet. We zijn een klein land en hebben gewoon ongelooflijk veel geluk dat we twee supertalenten in dezelfde periode hebben en dat het vrouwentennis schitterend geëvolueerd is. Van Devries en Wasserman, via Sabine en Dominique naar Kim en Justine : telkens een trapje hoger en zonder lacunes. Maar zoiets kan je niet programmeren, als je enkele generaties zonder talent zit, kan je daar niks aan doen. En voor de meisjes die achter Clijsters en Henin komen, wordt het sowieso heel zwaar. Beter doen, kan bijna niet. Kan het mannentennis in België ook mee profiteren van het succes van de vrouwen ?Daar ben ik van overtuigd. Van de tweede week van de US Open zendt de VRT bijvoorbeeld twee uur per dag uit, dat was vroeger nooit het geval. Als Malisse of één van de Rochusbroers goed presteert, dan komt die nu toch wel meer op tv. In de slipstream van het vrouwentennis dus. Het werkt ook motiverend, denk ik : als man wil je ook laten zien dat je kan tennissen, dat niet alle aandacht naar de vrouwen moet gaan. Anderzijds : waarom veel aandacht besteden aan een speler uit de topvijftig, als je bij de vrouwen twee toptienspeelsters hebt ?Daar zit ook iets in. Je kan er inderdaad niet naast kijken dat in alle krantenartikels nu de aandacht eerst naar de vrouwen gaat en helemaal aan het einde pas naar de mannen. Al denk ik niet dat de mannen zich daar veel van aantrekken, die zijn toch vooral met hun eigen carrière bezig en proberen gewoon zelf goeie prestaties neer te zetten.Hebben we mannen met dezelfde mogelijkheden als Clijsters en Henin ?Daarover durf ik geen uitspraken doen, ook omdat het bij de mannen zo moeilijk is om door te stoten tot de toptwintig, laat staan de toptien. Feit is wel dat Xavier Malisse heel goed kan tennissen. Heb ik altijd gezegd, al heeft hij er niet altijd voor geleefd. Toen hij naar Amerika vertrok, was hij er nog niet klaar voor om hard te werken. Hij was niet in het reine met zichzelf. Nu wel, dat hoor je aan zijn uitspraken, dat zie je aan zijn resultaten. Hij is veel regelmatiger geworden en zal nog veel progressie maken. En dan is er nog Olivier Rochus van wie ik veel verwacht. Het enige probleem is zijn kleine gestalte, maar voor de rest een geniale tennisser. Eén van de grootste talenten die we in België gehad hebben.Dus toch maar eerst de US Open winnen met Clijsters of Henin ?Dat wordt moeilijk, want er zijn weer een paar kandidaten die een beter niveau halen dan enkele maanden geleden. Serena Williams en Lindsay Davenport bijvoorbeeld, die vaak geblesseerd waren dit jaar. Monica Seles is ook weer erg goed aan het spelen. En dan zijn er nog Venus Williams en Jennifer Capriati, altijd grote kanshebbers. Het wordt dus zeker niet zo makkelijk als op Roland Garros en Wimbledon. Anderzijds : Kim en Justine hebben nu een beschermde status en komen de kleppers normaal pas in de kwartfinales of de halve finales tegen. Ze hebben allebei genoeg talent en vertrouwen om tot de kwartfinales door te stoten, en dan komt het aan op de vorm van de dag. Wie weet valt er dan weer een verrassing uit de bus. door Inge Van Meensel