Voor Club Brugge dreigt het weer een seizoen vol frustraties te worden. In de afgelopen jaren kreeg dit gevoelen van frustratie bij de supporters zelfs al een naam : het Net-Niet Syndroom. De voorbije transferperiode toonde nogmaals het gebrek aan ambitie en slagkracht van het bestuur. Vooropgesteld werd om de ploeg met twee aanvallend ingestelde spelers te versterken en om de kern van ruim dertig spelers af te slanken. Van beide beloftes kwam echter maar weinig in huis, want met Serebrennikov werd enkel een aanvallende m...

Voor Club Brugge dreigt het weer een seizoen vol frustraties te worden. In de afgelopen jaren kreeg dit gevoelen van frustratie bij de supporters zelfs al een naam : het Net-Niet Syndroom. De voorbije transferperiode toonde nogmaals het gebrek aan ambitie en slagkracht van het bestuur. Vooropgesteld werd om de ploeg met twee aanvallend ingestelde spelers te versterken en om de kern van ruim dertig spelers af te slanken. Van beide beloftes kwam echter maar weinig in huis, want met Serebrennikov werd enkel een aanvallende middenvelder aangetrokken, terwijl de kern zelfs nog werd uitgebreid. Een scorende spits kwam er dus niet bij en dit zou Club wel eens zuur kunnen opbreken. Verder werd er geen vervanger aangeworven voor de 39-jarige Dany Verlinden en is er nog steeds geen stand-in voor Peter Van der Heyden. In de media verschenen in het tussenseizoen berichten over de aanwerving van Marc Degryse als technisch directeur. Bij de supporters leidde dit bericht aanvankelijk tot enig enthousiasme, maar ook in dit dossier valt geen verdere evolutie te bespeuren. Wellicht heeft Antoine Vanhove intern zijn veto gesteld tegen de komst van Degryse, die hij als een bedreiging ziet voor zijn bestuurlijke almacht. Vanhove lijkt maar niet te willen beseffen dat een moderne voetbalvereniging nood heeft aan vakspecialisten en dat een grondige personele vernieuwing bij Club Brugge absoluut noodzakelijk is. Door zich krampachtig aan de macht vast te klampen, ontpopt Vanhove zich steeds meer als de doodgraver van Club Brugge. Zo breekt hij zijn eigen standbeeld af. Bovendien slaagt hij er steeds weer in om met ondoordachte uitspraken het gros van de supporters de gordijnen in te jagen en Club Brugge schade te berokkenen. De afgelopen vijf jaar heeft Club Brugge drie titels weggegooid (in 1997, 1999 en 2002) en kon het geen enkele keer Europees overwinteren. Ook op budgettair vlak stagneert Club al jaren op een schamele 12 miljoen euro jaarinkomsten, terwijl het sinds kort toch de enige West-Vlaamse ploeg in de eerste klasse is. West-Vlaanderen ligt open, maar de ogen van het bestuur blijven hiervoor gesloten. RC Genk is in korte tijd Club Brugge sportief en financieel voorbij gesneld en heeft aangetoond hoe wankel de status van Club Brugge als topclub wel niet is. In het bedrijfsleven staan dergelijk belabberde resultaten gelijk met een C-4 voor de bedrijfsleiding. De oude garde in het Brugse bestuur wil echter van geen wijken weten en vindt zelfs dat ze het goed doet. Jonge, getalenteerde bestuurders zoals Filips Dhondt, Luc Verweirder en Evarist Moonen krijgen zo niet eens de kans om te wegen op het beleid. Bestuurlijke vernieuwing bij Club Brugge lijkt veel weg te hebben van wachten op Godot. Ondertussen zal het Net-Niet Syndroom bij de supporters nog vaak toeslaan. Filip Bex, Leuven