Continuïteit

Nooit eerder haalde een ploeg 70 punten uit 29 speeldagen in de reguliere competitie dan het Club Brugge van vorig seizoen onder Philippe Clement. Het lijkt dan ook logisch dat de focus de voorbije zomer lag op het behoud van de kern en het verlengen van contracten. Op nieuwkomers is het voorlopig wachten.
...

Nooit eerder haalde een ploeg 70 punten uit 29 speeldagen in de reguliere competitie dan het Club Brugge van vorig seizoen onder Philippe Clement. Het lijkt dan ook logisch dat de focus de voorbije zomer lag op het behoud van de kern en het verlengen van contracten. Op nieuwkomers is het voorlopig wachten. Een van de redenen voor de sterke prestaties die Club Brugge tot kampioen maakten, is de defensieve onwrikbaarheid van het team. Verdedigen doe je met de hele ploeg, is het gangbare cliché, maar als je achterste lijn bestaat uit Clinton Mata, Brandon Mechele en Simon Deli en je hebt Simon Mignolet als sluitstuk, dan mogen ze op de flanken of elders op het veld al eens een steek laten vallen. De enige uitschuivers kwamen er Europees. Thuis tegen PSG en uit bij Manchester United na Nieuwjaar. Toen leek Club plots even los zand. Maar in eigen land was Club haast niet te kloppen: in 29 wedstrijden amper 14 tegengoals. Niet alleen, maar zeker mee de verdienste van Mignolet. Ondanks 0,8 expected goals tegen per match, hield Mignolet het op 0,4 tegengoals. Met in totaal 9,7 verhinderde doelpunten is Mignolet niet alleen de beste doelman van België, maar ook die van de vijf Europese topcompetities en Nederland samen. Die verdediging is vooralsnog onaangeroerd. De doublures ( Odilon Kossounou voor Mata, Matej Mitrovic voor Mechele en Federico Ricca voor Deli) moeten wachten tot hun concurrent vertrekt, of tot Clement roteert. Ook hier (voorlopig) geen wissels. Ruud Vormer en Hans Vanaken zijn incontournable. Dat was op standaardsituaties wel eens een probleem bij afwezigheid van Vormer. Toen moest plots Krepin Diatta de spelhervattingen nemen en die waren matig van kwaliteit. Eder Balanta en Mats Rits hingen vorig seizoen in balans. Vaak werd geroteerd, de Colombiaan was ook wel wat afwezig door blessures. Op de flanken helt de ploeg wat naar rechts, met Diatta die aanvallend scherper is dan Edoeard Sobol, die uitblonk door zijn loopvermogen. In de wachtkamer zitten Siebe Schrijvers en Charles De Ketelaere, de elegante linkspoot die vorige winter aan de oppervlakte verscheen. Als toekomstige opvolger van Hans Vanaken toonde De Ketelaere zich een gretige spons bij het opnemen van wenken. Een tweede jaar is altijd moeilijk, maar als hij fysiek aansterkt, moet hij niet vrezen voor de klassieke dip. Wie zich wel vragen moeten stellen, is Thibault Vlietinck. Is zijn carrière niet beter af met een uitleenbeurt? Loïs Openda heeft dat wel al begrepen en vertrok naar Vitesse. Emmanuel Dennis, David Okereke, Michael Krmencik, de rijzige maar jonge Youssouph Badji zijn de diepe spitsen in de kern. In de voorbereiding viel op dat Clement, door de blessure van Dennis, Okereke en Krmencik aan elkaar koppelde. De Tsjech heeft zijn aanpassing achter de rug en heeft fysiek geen excuses meer: het is nu of nooit. Okereke ontplofte een jaar geleden en viel dan terug, maar wie zijn statistieken diep analyseert, ziet topschutterspotentieel.