Spelers die de dag voor de wedstrijd gaan stappen of de trainer op een zeer grove manier beledigen: wat is er bij Club Brugge overgebleven van de kameraadschap, gebondenheid en verbondenheid die deze vereniging kenmerkte? Club is karakterieel zo verkeerd samengesteld dat er onvrede sluimert in de kleedkamer en dat die spelers die zichzelf schromelijk overschatten voor irritatie zorgen. Een gebrek aan zelfkennis is een kwaal in deze maatschappij. Meer dan ooit moeten clubs in hun transferpolitiek rekening houden met de manier waarop voetballers in elkaar steken. Dat bijvoorbeeld Nabil Dirar wel eens explodeert, is al evenzeer bekend dan dat Anderlecht destijds moeite had met de nukken van Vadis Odjidja. Om over de capriolen van de intussen alweer doorg...

Spelers die de dag voor de wedstrijd gaan stappen of de trainer op een zeer grove manier beledigen: wat is er bij Club Brugge overgebleven van de kameraadschap, gebondenheid en verbondenheid die deze vereniging kenmerkte? Club is karakterieel zo verkeerd samengesteld dat er onvrede sluimert in de kleedkamer en dat die spelers die zichzelf schromelijk overschatten voor irritatie zorgen. Een gebrek aan zelfkennis is een kwaal in deze maatschappij. Meer dan ooit moeten clubs in hun transferpolitiek rekening houden met de manier waarop voetballers in elkaar steken. Dat bijvoorbeeld Nabil Dirar wel eens explodeert, is al evenzeer bekend dan dat Anderlecht destijds moeite had met de nukken van Vadis Odjidja. Om over de capriolen van de intussen alweer doorgestuurde Momo Dahmane nog maar te zwijgen. Club mist intelligentie op het veld en telt te veel spelers die zich het middelpunt van de wereld wanen omdat ze - het moet steeds worden herhaald - omringd zijn door jaknikkers en in een artificiële wereld leven. Dat wordt al te gemakkelijk aan het tijdsbeeld toegeschreven. Terwijl er nog wel degelijk topteams zijn waarin spelers voor elkaar door het vuur gaan. Gestuurd door zeer kordate trainers. Het is voor die trainers kennelijk steeds moeilijker om voor een groepsgevoel te zorgen. Ook Adrie Koster slaagt daar niet in. De Nederlander werd vorig seizoen in de hemel geprezen voor zijn offensieve denkbeelden en moedige vervangingen, maar slaagt er niet in de wisselvalligheid uit zijn team te bannen en het professionalisme bij sommigen aan te scherpen. Hij nam zijn spelersgroep lang in bescherming, praatte klinisch en haast emotieloos, maar komt de laatste weken steeds pittiger uit de hoek. Of dat zal volstaan om het tij te doen keren valt af te wachten. De excessen van de voorbije weken zijn onaanvaardbaar en een belediging voor de supporters. Dat die zich daarbij vooral op de spelers afreageren - zoals in de bekerwedstrijd tegen Lommel United - is terecht. Even terecht is het dat voorzitter Pol Jonckheere die spelers op hun plichten wees. Hij had het misschien vroeger mogen doen. Juist Jonckheere benaderde bij zijn aanstelling dat hij in alle opzichten wilde waken over het volkse karakter van blauw-zwart. Zijn hart moet bloeden als hij ziet wat sommige voetballers zich veroorloven. Club Brugge, het bolwerk van solidariteit, is verscheurd en versplinterd, de eigenheid wordt verminkt. Voor de drieluik Standard-Zagreb-Anderlecht voerde Pol Jonckheere de druk op. Hij zei resultaten te willen zien. Afgelopen zondag lukte dat tegen Standard maar half. Sterker zelfs: Club mocht zich gelukkig prijzen met het 2-2-gelijkspel. Het slikte domme tegendoelpunten, zoals bijvoorbeeld op de eerste treffer die viel uit een stilstaande fase. Telkens weer worden de afspraken die bestaan niet nageleefd. Niemand die een antwoord kan geven op de vraag waarom dat gebeurt. Club begon met angst aan de topper tegen Standard en stelde slechts drie puur aanvallende spelers op. Toch viel de onzekerheid in de verdediging niet te overzien. Zelfs de anders zo secure Carl Hoefkens verloor er bij momenten het overzicht bij. Voor hem werd de als defensieve middenvelder opgestelde Jeroen Simaeys geregeld voorbijgelopen. Club Brugge incasseerde dit seizoen negentien tegendoelpunten. Dat zijn er evenveel als het zo geplaagde Germinal Beerschot. Daarnaast waren er ook vijf rode kaarten. Evenveel als... Eupen. Club mag zich gelukkig prijzen dat Ronald Vargas op topniveau draait. Ook zondag was Vargas met twee doelpunten de reddende engel voor blauw-zwart, de man die het tempo bepaalde en rust bracht in de ploeg. Toen Adrie Koster hem uit voorzorg verving, kreeg de trainer de hoon van het publiek over zich heen. Precies op dat moment sloeg de motor bij Standard weer aan. En sleepte Club zich naar het einde. Zonder inspiratie en zonder de eenheid van denken waarop deze vereniging zijn successen bouwde. DOOR JACQUES SYS"Telkens weer worden afspraken niet nageleefd."