Trond Sollied binnenhalen heeft op langere termijn ook minder prettige gevolgen voor een club. Ondanks het feit dat zijn speelstijl op het einde van zijn verblijf bij Club Brugge iedereen de strot uitkwam, zit blauw-zwart sindsdien met een chronische depressie. Akkoord, het verval was ook al de laatste maanden onder de Noor merkbaar, maar bij Club zouden ze nu met beide handen tekenen voor een tweede plaats, toen nog het eindrapport.
...

Trond Sollied binnenhalen heeft op langere termijn ook minder prettige gevolgen voor een club. Ondanks het feit dat zijn speelstijl op het einde van zijn verblijf bij Club Brugge iedereen de strot uitkwam, zit blauw-zwart sindsdien met een chronische depressie. Akkoord, het verval was ook al de laatste maanden onder de Noor merkbaar, maar bij Club zouden ze nu met beide handen tekenen voor een tweede plaats, toen nog het eindrapport. Het lijstje met grote namen dat zich nadien verslikte in Tronds erfenis is intussen indrukwekkend groot. Jan Ceulemans, Emilio Ferrera, Marc Degryse, Franky Vander Elst, René Verheyen en Cedo Janevski werden gewillig geslachtofferd wegens gebrek aan rendement en spektakel. Het verdubbelde supporterslegioen (merci Trond) is erg hongerig naar vroegere tijden. Preses D'Hooghe bleef intussen heel slim uit de wind. Plus est en vous. Het vertrek van Timmy Simons werd nooit gecompenseerd en zijn echte waarde werd pijnlijk duidelijk toen hij bij PSV op korte tijd een leider werd. Daarenboven werd hij naast het veld in West-Vlaanderen zo mogelijk nog meer gemist. Samen met Gert Verheyen hield hij orde in de kleedkamer, iets wat toen al, met het groeiende aantal buitenlanders, niet simpel was. Die orde maakte de laatste jaren plaats voor onoverzichtelijke en onwerkbare chaos, volgens insiders de hoofdreden voor het grote verval. Jacky Mathijssen leek voor iedereen de geknipte man om weer orde op zaken te stellen. En daar nijpt nu net het schoentje. Na drie maanden lijkt de puzzel er ook voor de eigengereide Limburger alleen maar ingewikkelder op geworden. Na een hoopgevende maar moeizame negen op negen (tegen Bergen, Germinal Beerschot en STVV) volgde een drie op twaalf (tegen KV Mechelen, Lokeren, Standard en Charleroi). Opgeteld de zwakste start van Club in jaren. Ook Mathijssen kon met een nieuwe ploeg het spelniveau van de laatste seizoenen niet overstijgen. Vooral de wanprestatie op Standard, de enige echte waardemeter, moet zorgen baren. Mathijssen speelde daar tegen zijn gewoonte in met maar één spits, banger en minder overtuigd van de kwaliteit in zijn elftal dan ooit tevoren. Dure aankoop Sterchele rendeert niet als eenzame parachutist op de helft van de tegenstander, daarvoor wijkt hij te graag uit naar de flanken. Hij heeft een echte spitsbroeder nodig. Djokic werd in die rol wat vroeg afgeschreven wegens te rudimentair, maar met zijn werklust en duelkracht gaat hij Club nog diensten bewijzen, meer dan Salou Ibrahim. Die had eigenlijk weg moeten zijn, zo opvallend ongelukkig loopt hij erbij, hoe hard hij ook zijn best doet om zich professioneel te gedragen. Er zijn nu eenmaal spelers die totaal niet bij een bepaalde ploeg passen. Club en de minzame Salou, dat komt nooit (meer) goed. Wesley Sonck is wel een aanwinst. Was er enig voorbehoud bij zijn transfer, dan heeft hij na wat korte en halflange optredens al genoeg laten zien om het beste te verhopen. Hij en Sterchele kunnen een dodelijk duo vormen, tenminste als ze geen onderling duel om de topschutterstitel gaan uitvechten maar mekaar het licht in de ogen gunnen. Het middenveld bezorgt Mathijssen de grootste kopbrekens. Niet dat er daar geen kwaliteit voorhanden is, verre van zelfs, maar probeer uit het tiental Englebert, Simaeys, Van Heerden, Clement, Vermant, Blondel, Geraerts, Leko, Daerden en Vermeulen maar eens het sterkste viertal te selecteren. Onbegonnen werk. Wat was het eenvoudig bij Charleroi waar hij telkens maar één speler (meestal Christ) moest ontgoochelen. Nu schuift hij wel eens iemand naar de defensie en Simaeys kan centraal achterin door puur toeval (uitsluiting Clement op Standard) een verrassende openbaring worden, maar straks moet Mathijssen nog hopen dat Daerden niet te snel terugkomt of het lijstje ontgoochelden met naam en faam ('captain' Vermant bijt hard op zijn lip) wordt niet te overzien. Club heeft daar te veel eenheidsworst, alleen Leko (splijtende dieptepass) en Van Heerden (heerlijke dribbel) onderscheiden zich. Ook Geraerts brengt met zijn infiltraties een surplus maar de naar de stal teruggekeerde international is op zijn best achter één diepe spits, dus daar moet Jacky weer toegevingen doen. Hoe dan ook zal hij moeten roteren om problemen te voorkomen. Bepaald geen sinecure en ook niet zijn gewoonte want de Limburger werkte bij STVV en Charleroi met een type-elftal. Ook de veel kritischere benadering van een topploeg is nieuw voor hem. Moest hij vroeger zelf op zoek naar de schijnwerpers - waar hij con brio in slaagde met boude voorspellingen waarmee hij de tegenstander destabiliseerde - dan zie je nu dat die spots hem al lichtjes degouteren. Hij kan dan ook niet verhelen dat hij "that part of the job" begint te haten, iets waarvan wel meer trainers van (Belgische) topploegen last hebben. Allemaal op de leer bij Georges Leekens, tot spijt van wie het benijdt ! Dat Club nog op drie fronten meestrijdt, kan de coach ademruimte geven. Daarom is de plaatsing voor de poules van de UEFA Cup een conditio sine qua non. Tegen het overroepen Brann Bergen mag dat geen probleem zijn. De nul houden volstaat voor de kwalificatie. Toch maar uitkijken, want dat lukte enkel op Germinal Beerschot en tegen datzelfde Brann Bergen. Het wordt dus rekenen op de defensie en daar is het nog steeds zoeken naar het sterkste centrale duo. Dat lijkt dus verrassend Simaeys te gaan worden met ofwel Alcaraz ofwel Kucera naast zich. Beide nieuwkomers konden nog niet echt overtuigen en Clement is definitief opgeschoven naar de post van verdedigende middenvelder. Birger Maertens is dan weer hetzelfde lot beschoren als Olivier De Cock : een vertrouwd meubelstuk waarop men ineens is uitgekeken. Bicky heeft te weinig sterallures ... Die spelers bestaan nog, al zijn ze ook in Brugge zeldzaam. De flankverdedigers Priske en Klukowski doen het degelijk zonder meer. Wat een groot verschil met die van de tijd van Trond, toen De Cock en Peter Van Der Heyden amper te stoppen waren. Vermeulen en Daerden werden niet toevallig ook al op die posities getest en de geblesseerde Demets speelde in de voorbereiding het meest van allen. Tussen de palen blijft Stijn Stijnen de voorkeur genieten op Glenn Verbauwhede, die zijn grenzeloze ambitie niet wegsteekt, maar bij zijn zeldzame optredens net iets te veel goals slikt. Nationale Stijn is wel nog steeds een stuk verwijderd van de vorm van zijn debuutseizoen, maar daar zal de kwakkelende verdediging van vorig seizoen niet vreemd aan zijn. Ondanks de activiteit op de transfermarkt en de vele ingrepen lijkt er bij Club op het eerste gezicht dus weinig beterschap merkbaar. Nu al kan gezegd worden dat indien Mathijssen de steile ambities alsnog waarmaakt en straks iedereen de mond snoert, hij klaar is voor zijn volgende carrièrezet. Dat is, zoals intussen genoegzaam bekend, het buitenland. S