Voor het seizoen was Club Brugge de aangewezen ploeg om het vernieuwde Anderlecht het vuur aan de schenen te leggen. Door vele kenners getipt als dé ploeg die in staat zou zijn om samen met de regerende kampioen te wedijveren. Geen spectaculaire pronostiek, want wordt dit niet elk jaar van de West-Vlamingen verwacht ? Veel heeft te maken met het bijzonder moeizame vorige seizoen, waarin weinig automatismen, weinig spektakel en vooral weinig durf werden tentoongest...

Voor het seizoen was Club Brugge de aangewezen ploeg om het vernieuwde Anderlecht het vuur aan de schenen te leggen. Door vele kenners getipt als dé ploeg die in staat zou zijn om samen met de regerende kampioen te wedijveren. Geen spectaculaire pronostiek, want wordt dit niet elk jaar van de West-Vlamingen verwacht ? Veel heeft te maken met het bijzonder moeizame vorige seizoen, waarin weinig automatismen, weinig spektakel en vooral weinig durf werden tentoongesteld. Niet te vergeten dat in vergelijking met het jaar voordien sterkhouders als Peter Van Der Heyden, Nastja Ceh en Timmy Simons moesten worden vervangen en dat er door Trond Sollied van de hand te doen (iets wat binnenskamers bejubeld werd) een definitieve breuk ontstond met de vijf jaar durende huisstijl. Alle looplijnen, automatismen werden halsoverkop overboord gegooid. Een vijf jaar durend project aan de kant schuiven om een nieuwe koers te varen. Vooralsnog lijkt de perfecte koers nog niet gevonden en blijft het wat dobberen op kabbelende, soms zelfs stormende wateren. Met Koen Daerden (sterkhouder en aanjager bij Genk), Salou Ibrahim (een spits die een bal kan bijhouden en voor aansluiting kan zorgen) en Timothy Dreesen (motivator van een geplaagd en uitgeperst Lierse) is er bijzonder goed ingekocht. Alleen ontbreekt er nog iets. Brugge speelt met weinig vertrouwen en stapelt fouten allerhande op. Het Brugse publiek wil spektakel zien, een team met vertrouwen dat de tegenstander met gezond agressief voetbal, een formidabele wilskracht en een geweldige teamspirit bekampt. In West-Vlaanderen primeert het collectief. Middelen zijn er voldoende om aanvallend voor de dag te komen. Emilio Ferrera zweert bij vier verdedigers en legt vooral de nadruk op verdedigende kwaliteiten, maar ook met drie centraal achterin ( BirgerMaertens, Dreesen, Jason Vandelannoite), twee controlerende middenvelders ( Jonathan Blondel, Vermant), twee flankspelers (Daerden, Grégory Dufer) die negentig minuten zowel aanvallend als verdedigend werken, twee creatieve infiltrerende mensen ( Bosko Balaban, Elrio Van Heerden) achter de centrale diepe spits (Salou) en een goede uitleg bij wat elke pion in balbezit en balverlies moet doen, kan Brugge een spetterende machine worden die zowel nationaal als internationaal van zich kan doen spreken. TOM VANDECAVEYE, ROESELARE