Het was een zeer indringend beeld zondagavond in het Koning Boudewijnstadion: na het laatste fluitsignaal vlogen alle spelers en de complete technische staf van Club Brugge elkaar in de armen. De bekeroverwinning tegen Anderlecht werd met een zelden geziene eendracht gevierd. Een gebondenheid en verbondenheid die nu ook al weken op het veld te aanschouwen valt. Club voetbalde zondag niet beter dan Anderlecht, maar het acteerde wel met veel meer overgave en mentaliteit. Als blauw-zwart zo voetbalt, is het een hecht en moeilijk te ontwrichten bolwerk. Met veel potentieel en veel jonge voetballers die nog volop in een groeiproces steken.
...

Het was een zeer indringend beeld zondagavond in het Koning Boudewijnstadion: na het laatste fluitsignaal vlogen alle spelers en de complete technische staf van Club Brugge elkaar in de armen. De bekeroverwinning tegen Anderlecht werd met een zelden geziene eendracht gevierd. Een gebondenheid en verbondenheid die nu ook al weken op het veld te aanschouwen valt. Club voetbalde zondag niet beter dan Anderlecht, maar het acteerde wel met veel meer overgave en mentaliteit. Als blauw-zwart zo voetbalt, is het een hecht en moeilijk te ontwrichten bolwerk. Met veel potentieel en veel jonge voetballers die nog volop in een groeiproces steken. Het is frappant met welke rust Club Brugge tegenwoordig speelt. Dat bleek eerder in de zo gevreesde Hel van Istanboel. Geen moment paniek was er in die match op Besiktas bij een 1-0-achterstand. Wel een groot geloof in eigen mogelijkheden. Aangedreven door de wapens waarop Club altijd zijn successen bouwde: discipline en engagement, collectiviteit en tactische bezonnenheid. Club Brugge zette zichzelf aan de oevers van de Bosporus niet alleen op de Europese kaart, het hervond eindelijk zijn DNA. En het trok dat drie dagen later in het Koning Boudewijnstadion gewoon door. Met een gretigheid die schril afstak tegen de slappe manier waarmee Anderlecht aan deze bekerfinale begon. De eerste prijs van het seizoen doet dromen van meer. Van een verlengd Europees sprookje bijvoorbeeld. Het grauwe Dnjepropetrovsk uit Oekraïne mag dan als komende tegenstander niet aantrekkelijk ogen, het opent mogelijk de poort naar de laatste vier. Dan zou Club nog twee wedstrijden verwijderd zijn van de finale in het indrukwekkend mooie Nationaal Stadion van Warschau. Nog belangrijker is de jacht op de titel die pas helemaal rust zal brengen in deze vereniging die al jaren gebukt gaat onder een wurgende stress die van bovenaf naar alle niveaus doorsijpelt. Het is knap hoe Michel Preud'homme dat naar de spelersgroep toe kan kanaliseren. Hoe driftig de trainer soms langs de lijn tegen scheidsrechters tekeergaat, hij brengt door zijn aanpak wel vertrouwen in de ploeg, is zeer attent en scherp op trainingen, laat spelers in hun waarde en verhoogt zo het niveau. De onverstoorbare manier waarop Club zowel naar de match op Besiktas als naar de bekerfinale toeleefde, was daar een illustratie van. Aanvankelijk ergerde Preud'homme zich nog aan de lakse instelling die bij momenten de kop opstak, maar steen voor steen bouwde hij de afgebrokkelde vereniging weer op. Met nieuwe fundamenten en nieuw cement. In die zin heeft Club Brugge afgerekend met het verleden. De tijd dat de spelers na een nederlaag op de bus zaten te zingen is voorbij. In plaats daarvan heerst in alle geledingen van de club professionalisme. En veel stabiliteit. Juist die ontbreekt nu bij stadsgenoot Cercle, nochtans jaren een baken van continuïteit. De komst van Dennis van Wijk naar groen-zwart is de twaalfde trainerswissel dit seizoen in eerste klasse. Pal na de pijnlijke nederlaag tegen KV Mechelen werd die mogelijkheid nog afgedaan als een verzinsel van een journalist, maar als een vereniging met de rug tegen de muur staat, worden er gekke capriolen gemaakt. Duidelijk was dat Arnar Vidarsson de groep niet meer kon inspireren. Zijn positieve praatjes op persconferenties werden op den duur afgezaagde clichés. Wie zo communiceert, heeft ook naar de spelersgroep geen boodschap meer. Van Wijk geldt als een specialist van de eindrondes. Of zijn harde aanpak en ongezouten taal bij een relatief zachte groep passen, zal moeten blijken. Dat trainers dit seizoen steeds meer zijn uitgegroeid tot wegwerpartikelen, toont de radeloosheid in bestuurskamers. Visies zijn er alleen voor de galerij. Steeds weer worden ze opgeofferd op het altaar van de resultaten en de kortzichtigheid. Terwijl het er in een club in de eerste plaats om gaat een kwalitatief sterke en karakterieel in elkaar schuivende groep op te bouwen en over een kleedkamer te beschikken die aan elkaar hangt. Alleen dan krijg je wat nu bij Cercle ontbreekt: een groepsgevoel. Het vormt nu de basis van de opmars van AA Gent: spelers die het ego opzijschuiven en in dezelfde richting denken. Zoals dat ook bij Club Brugge gebeurt. DOOR JACQUES SYSKnap hoe Preud'homme de druk kan kanaliseren.