Voor de derby tussen Club en Cercle werden de twee voetballers van de eeuw, Raoul Lambert en Jules Verriest, gehuldigd. Beiden kregen een hartverwarmend applaus. Het was de weemoed naar betere tijden. In deze donkere periode zullen sommigen bij Club wel eens terugdenken aan het meest vergulde tijdperk uit de geschiedenis van blauw-zwart, in de tweede helft van de jaren zeventig, toen Club zich bij de Europese top schaarde en leefde onder het regime van Ernst Happel. De Oostenrijker, die volgende maandag 85 jaar geworden zou zijn maar achttien jaar geleden na een slepende ziekte overleed, is als trainer zonder meer de meest onwrikbare persoonlijkheid uit de geschiedenis van het Belgisch voetbal. Ontelbaar zijn de verhalen die zijn botte aanpa...

Voor de derby tussen Club en Cercle werden de twee voetballers van de eeuw, Raoul Lambert en Jules Verriest, gehuldigd. Beiden kregen een hartverwarmend applaus. Het was de weemoed naar betere tijden. In deze donkere periode zullen sommigen bij Club wel eens terugdenken aan het meest vergulde tijdperk uit de geschiedenis van blauw-zwart, in de tweede helft van de jaren zeventig, toen Club zich bij de Europese top schaarde en leefde onder het regime van Ernst Happel. De Oostenrijker, die volgende maandag 85 jaar geworden zou zijn maar achttien jaar geleden na een slepende ziekte overleed, is als trainer zonder meer de meest onwrikbare persoonlijkheid uit de geschiedenis van het Belgisch voetbal. Ontelbaar zijn de verhalen die zijn botte aanpak illustreren. Zo vroeg hij voor een uitwedstrijd op Diest ooit aan de iconen Johny Thio en Pierre Carteus hoe ze zich voelden. Beiden klaagden over vermoeidheid, waarna Happel ze tot hun verbijstering op de bank zette en twee jongeren in de ploeg dropte. Club Brugge won met 0-2. Een andere keer liet hij vier spelers met hun auto achter de bus rijden omdat ze twee minuten te laat waren gekomen. Dat was voor een verplaatsing naar Anderlecht. Hij veegde het viertal in de kleedkamer de mantel uit en zei hen dat ze nu op het veld de kans kregen om iets goed te maken. Vervolgens speelden ze de pannen van het dak. Het was de tijd dat voetballers veel plichten hadden en weinig rechten. Nu lijkt dat wel omgekeerd. Voetballers zijn meer dan ooit uitgegroeid tot doorgangsfiguren die zich van alles kunnen veroorloven. Ze dreigen met een vertrek als ze op de bank terechtkomen en schakelen meteen hun makelaar in. Ze hebben geen clubliefde meer. Steeds moeilijker is het voor trainers om uit alle tegengestelde belangen een eenheid te smeden. Spelers worden karakterieel nauwelijks nog doorgelicht, moeilijke jongens groeien uit tot rotte appels omdat ze niet worden begeleid. Lierse trok kort na de start van het seizoen de Franse woelwater Benjamin Nicaise aan omdat de toenmalige trainer Aimé Anthuenis vond dat dit de man was die de ploeg nodig had. Nicaise miste de voorbereiding, werd aan alle kanten voorbijgelopen, gedroeg zich nukkig op training en vorige week kwam het op training tot een handgemeen met Tomasz Radzinski. Het heet dat het door hem tot clans in de kleedkamer is gekomen. Die eenheid is ook bij Club Brugge al langer weggesijpeld. Te veel ego's, te weinig groepsmensen, te veel verwendheid en verwaandheid, te weinig beleefdheid en respect. Niet altijd gaat Adrie Koster daar tegenin. Niet altijd wordt er kordaat opgetreden als er uit stilstaande fases een tegendoelpunt valt. Elf keer is dat dit seizoen al gebeurd. Elf keer op 22 goals. Dan vraag je je af: waarvoor dienen trainingen eigenlijk? En ook: wat kan er gedaan worden om nukkige voetballers in het gareel te krijgen en te houden? Club Brugge is een grillige diva, balancerend tussen geschitter en geschutter. Veel rumoer was er de afgelopen weken, veel dreigende taal, onrust en zelfs angst binnenin, maar uiteindelijk kwam het alleen tot een ontslag van scout Ronny Dierick en van teammanager Stefan Vereycken. Alsof het hier om hoofdrolspelers gaat. Tot een kentering kwam het zondag in de derby niet. Geen gebrek aan inzet tegen Cercle, geen onverdienstelijke partij, maar te weinig voetballend vermogen, te weinig inventiviteit. De ene keer is er voldoende techniek en te weinig werkkracht, de andere keer is het omgekeerd. Club weet het echt niet meer. Het kreeg geen millimeter ruimte tegen het op de counter speculerende Cercle en pakte uit met lange ballen. Na afloop dompelde blauw-zwart zich onder in de zoveelste crisis. Hoe anders is het bij Cercle, een stevig uitgebalanceerd team. Groen-zwart blijft een kweekvijver van talent. Op de training van afgelopen vrijdag waren twaalf van de negentien veldspelers die op het veld stonden 21 jaar of jonger. Zo blijft de vereniging in alle stilte haar sociale missie trouw.DOOR JACQUES SYSCercle blijft zijn sociale missie trouw.