Flashback naar januari vorig jaar. Club Brugge sluit 2018 af met zes punten in de Champions League, waardoor het Europees mag overwinteren, en met een voorsprong van zeven eenheden op Racing Genk in de nationale competitie.
...

Flashback naar januari vorig jaar. Club Brugge sluit 2018 af met zes punten in de Champions League, waardoor het Europees mag overwinteren, en met een voorsprong van zeven eenheden op Racing Genk in de nationale competitie. De meest opvallende transfer van de zomer van 2018, Kaveh Rezaei, had zich niet weten door te zetten in het Venetië van het Noorden. Hij werd afgeremd door een blessure en privéproblemen. Ook Jelle Vossen, aan de kant sinds eind oktober, was niet beschikbaar. En dus was het de jonge Loïs Openda, amper achttien jaar, die als doublure diende voor vaste waarde Wesley Moraes in de punt van de aanval in de ploeg van Ivan Leko. Die verschoof gaandeweg van een 3-5-2 naar een 3-5-1-1 om het vertrek van Abdoulay Diaby op te vangen en de komst van Siebe Schrijvers te benutten. 'Ik heb me altijd geconcentreerd op het werken met de spelers die ik ter beschikking had. Ik was niet degene die de transfers deed, ik kon alleen maar mijn mening geven', legde de Kroatische coach uit aan het einde van het seizoen nadat hij zijn vertrek had aangekondigd. De mening waar het om ging, was deze: 'Gezien de blessures van Rezaei en Vossen hadden we nood aan aan spits. Dat had ons wat meer zekerheid kunnen geven.' De gewenste spits zou uiteindelijk niet komen. Club verlengde het contract van Wesley en had de bedoeling hem aan het eind van het seizoen te verkopen. De Braziliaan aan de kant schuiven paste niet in de plannen van het Brugse bestuur. Het was ook geen erg dat hij in de competitie al 878 minuten lang droog stond - pas eind januari zou hij weer scoren uit een penalty die hij cadeau kreeg van Hans Vanaken. Twaalf maanden geleden stapte Club het jaar 2019 in met 48 gescoorde goals in 21 wedstrijden. Voeg daar de supercup, de beker en de Europacup aan toe en blauw-zwart kwam aan een totaal van 56 doelpunten in 29 wedstrijden sinds het begin van het seizoen - een gemiddelde van 1,93 goals per match. Een jaar later staat de teller van de mannen van Philippe Clement op 33 wedstrijden, waarin ze het net 63 keer deden trillen. Dat gemiddelde ligt ietsjes lager (1,91 goals per match) maar is genoeg om de competitie te domineren. Nochtans staat de transfer van een aanvaller boven aan het verlanglijstje bij het begin van het jaar 2020. Waarom is de strategie gewijzigd? In de zomer van 2019 viel een eerste verdict. Hoewel David Okereke gehaald werd voor 8 miljoen euro en als een komeet begon met vier goals in zijn eerste drie competitiewedstrijden, leek hij toch niet in de plannen van zijn nieuwe coach te passen. Vanaf het begin merkten sommigen al op dat de Nigeriaanse aanvaller de neiging had om weg te lopen van de grote rechthoek. Zijn onmondigheid tegen Kiev en Linz, tijdens de kwalificaties voor de Champions League, overtuigde blauw-zwart van het belang om een stevige targetman in de backlijn te hebben die het Brugse overwicht in doelpunten kon uitdrukken. Aan het einde van de zomermercato schoot Club onder de duiven van Anderlecht door Mbaye Diagne weg te kapen, die er net een seizoen met dertig goals had opzitten in de Turkse competitie. Uiteindelijk zou de Senegalees niet zozeer opvallen door zijn vier goals in 262 speelminuten maar wel door zijn gemiste penalty in het Parc des Princes. Het avontuur van Diagne was van korte duur en Club zat nog steeds met hetzelfde probleem. Door David Okereke geregeld naar de tribunes te verwijzen greep Philippe Clement terug naar een onverwacht offensief duo. Vleugelspelers Percy Tau en Emmanuel Dennis (door Ivan Leko in het begin al eens als aanvalsduo uitgespeeld) deelden de positie van diepe spits. Zij geselden de verdedigers door vaak in de diepte te lopen, maar doken te weinig in de zone van de waarheid op om de voorzetten af te werken. De Zuid-Afrikaan en de Nigeriaan konden elk slechts één assist van Ruud Vormer afronden. De Nederlander is weer de assistmachine geworden die hij twee jaar geleden was. Hij vertrekt uit het centrum om de bal te vragen op rechts en van daaruit dodelijke voorzetten te trappen. Tau en Dennis doen het daarbij dus minder goed dan Diagne (2), Okereke (3) en vooral Vanaken (4), de favoriete bestemmeling van zijn Nederlandse kapitein. De Gouden Schoen profiteert van de chaos die de loopacties van de vleugelspelers veroorzaken om in de huid van afwerker te kruipen. Vaak duikt hij op vanuit de tweede lijn om zijn voorhoofd tegen een flankvoorzet te plaatsen. Vanaken scoorde al dertien keer dit seizoen en nooit van buiten de grote rechthoek. Als we zijn vier penaltygoals van dat totaal aftrekken, dan komen we aan negen treffers waarvan zeven met het hoofd. Dat is een echte gedaanteverwisseling tegenover vorig seizoen, toen hij van zijn tien goals bij de winterstop geen enkele met het hoofd had gemaakt. De nummer 20 van Club is een goalgetter geworden en op die manier de speler aan wie zijn ploeg nood had. Om voor nog meer dreiging te zorgen en om het gewicht van de aanval een beetje te verdelen zonder Okereke te veel onder druk te zetten, is Club Brugge dus op zoek naar een nieuwe aanvaller om de doelstellingen voor 2020 te halen. Op de Belgische scène zou dat ongetwijfeld voor een luxeprobleem zorgen, want de huidige voorhoede is al indrukwekkend en zou moeten volstaan om een derde titel in vijf jaar te behalen of een beker van België toe te voegen aan de trofeekast. Maar het discours van Bart Verhaeghe laat er geen twijfel over bestaan: de ambities van Brugge reiken verder dan de landsgrenzen. Club droomt internationaal en wrijft zich al in de handen bij de mediabelangstelling die een dubbele confrontatie met Manchester United zal losmaken, een club die op de terugweg is maar nog altijd naam en faam heeft. Het Brugse bestuur is geïnteresseerd in cijfers en heeft dus zeker een blik geworpen op die van de Europese herfst: gezien de kansen had Club in de poules van de Champions League meer dan zes goals moeten maken, maar het vond slechts vier keer de weg naar het net. Gebrek aan efficiëntie die de kwalificatie had kunnen kosten ware er niet die individuele actie van Krepin Diatta in de laatste minuut in Istanbul. Club kiest er dus voor om de symptomen van de ziekte aan te pakken voor het gedwongen wordt om thuis het bed te houden.