Zondag 19 december. Daar staan we dan met z'n allen in de luchthaven. Blij, maar ook wat onwennig. De winterstop is begonnen. De spelers en hun wederhelften verheugen zich erop om eventjes naar hun thuishaven terug te keren. Naar huis in Australië, Guinee, Ghana, Korea, en wij naar ons goede Belgenlandje. Wat zal het deugd doen ! Al weken keken we er naar uit. Onze wegen splitsen in Istanbul. Tijd voor het afscheid dus. En dat voelt een beetje raar, want je weet nooit zeker of die wegen nog ooit weer...

Zondag 19 december. Daar staan we dan met z'n allen in de luchthaven. Blij, maar ook wat onwennig. De winterstop is begonnen. De spelers en hun wederhelften verheugen zich erop om eventjes naar hun thuishaven terug te keren. Naar huis in Australië, Guinee, Ghana, Korea, en wij naar ons goede Belgenlandje. Wat zal het deugd doen ! Al weken keken we er naar uit. Onze wegen splitsen in Istanbul. Tijd voor het afscheid dus. En dat voelt een beetje raar, want je weet nooit zeker of die wegen nog ooit weer zullen samenkomen. Wat zeg je dan ? 'Prettige vakantie en tot ziens' of 'Het beste nog en tot nooit meer' ? Collega's komen en gaan. Met sommigen geraak je bevriend, anderen blijven kennissen, van nog andere hoor je helemaal niets meer. Zo gaat dat in het leven. In de voetbalwereld is de frequentie van 'komen en gaan' nog een heel stuk hoger. Álles gaat er veel sneller. Je carrière duurt 'slechts' 15 jaar. Op je 27ste ben je op je best, eens de 35 bereikt, word je al bijna afgeschreven. Verandering van werkgever gebeurt soms van de ene dag op de andere. Bij de ene trainer mag je alle matchen starten, bij de volgende beland je op de bank. In het buitenland geraak je gemakkelijker bevriend met je collega's. Je bevindt je in dezelfde situatie en hebt dikwijls veel steun aan elkaar. Zo logeerde ik in het begin van vorig seizoen veel bij de vriendin van Hans Somers. De afzonderingen duurden ons net iets te lang om alleen te zijn, dus zochten we elkaar op. We keken dan twee dagen aan een stuk naar de dvd's van Friends, met chips en chocolade bij de hand. Niet erg gezond, maar waarom ook niet , we verdikten er niet van. Op het einde van het seizoen 'lieten ze ons achter' en vertrokken naar Utrecht om aan een nieuw voetbalavontuur te beginnen. Ik kon hen zeker geen ongelijk geven ! Nu horen we nauwelijks nog iets van elkaar. Eens je niet meer in hetzelfde land voetbalt, breng je niet meer zo snel een bezoekje. Je gaat namelijk niet zomaar eens naar Spanje of Australië om goeiedag te zeggen. De Becks misschien wel, maar wij althans niet. Dit jaar probeerde ik Claudia û de vrouw van Bernd Thijs û op mijn beurt te verwelkomen in Trabzon. Het was best wel plezant ! Ondertussen zijn we een heenronde verder en het ziet er naar uit dat we nog eens een Belgisch koppel mogen uitzwaaien. Voor het eerst zullen we de enige Belgen zijn in Trabzon, het zal weer een aanpassing vergen. Ik ben benieuwd wie we in Trabzon zullen terugzien en wie erbij gekomen is. Een nieuw jaar, een nieuw begin. door Ine Verstaen