door Ine Verstaen
...

door Ine Verstaen"Ik doe de afwas wel", zeg ik aan mijn ouders, terwijl ik van tafel ga en naar m'n kamer stap. Eerst even bellen naar Karel. Hij is voor twee en een halve week op oefenkamp in Antalya. Hij blijkt twee kilogram te zijn aangekomen van de feestdiners en na elke training is hij doodmoe en stokstijf. Het doet deugd elkaar te horen. Terwijl ik aan het bellen ben, zijn mijn ouders al aan de afwas begonnen. Zonder mij. Een kwartiertje later zie ik dat de keuken er weer netjes bij ligt. Ze kunnen het niet laten : "Ge moet maar een beetje rapper zijn hé !"Oefenkampen. De minst leuke periodes voor Karel en mezelf. We moeten elkaar telkens drie weken missen. Het zijn zware trainingen en tussendoor is er weinig te beleven voor Karel. Ik woon dan weer tijdelijk in bij m'n lieve oudjes en durf ook al eens niet weten wat te doen. Toen we anderhalf jaar geleden het aanbod kregen om naar Turkije te gaan, waren we nog allebei kotstudenten. Karel in Antwerpen, ik in Kortrijk. Ik was aan het afstuderen, maar Karel moest zijn studies (tijdelijk ?) stopzetten. Dat impliceerde dus dat we voor het eerst zouden samenwonen, en dat in het buitenland. Wat is dat uitstekend meegevallen ! Samen onze eerste was draaien. Samen ons nestje inrichten, weliswaar met alle meubilair en huishoudtoestellen van de club en zo weinig mogelijk van onszelf, want alles wat we daar verzamelen, moet ooit weer verhuisd worden. En vooral : samen ons ritme bepalen. Terug bij je ouders gaan wonen als je gewoon bent je eigen baas te zijn, geloof me, het is niet altijd even plezierig. Je moet je weer aanpassen aan hun gewoontes. Eten om 12 uur, de thermostaat staat voor mij niet hoog genoeg, de auto is niet altijd beschikbaar enzovoort. Het heeft ook wel zijn voordelen ! Ik moet me niet elke dag afvragen wat ik nu weer eens zal klaarmaken. Ik heb altijd gezelschap. En zij zijn blij dat ik eens thuis ben. Eigenlijk heb ik helemaal niet te klagen, ze doen echt hun best om me vrij te laten. Maar toch. Karel en ik zijn beiden 24 en bijna zeven jaar samen. Soms verlangen we erg naar het moment waarop we ons in België kunnen settelen. Onze vrienden zijn daar al volop mee bezig. Huisje, tuintje, kindje. Maar we willen ook nog wel tien jaar in het buitenland wonen om ervaringen op te doen en nieuwe culturen te leren kennen. "Die baksteen kan wel wachten, nu moet je van je vrijheid profiteren", zei iemand me ooit. Dat besef je altijd maar achteraf, naar het schijnt. Dus voorlopig genieten we gewoon van het verlangen. En doe ik de afwas in het vervolg vlak na het eten. Ine Verstaen bericht tweewekelijks over het leven als spelersvrouw in het buitenland. Haar vriend Karel D'Haene voetbalt bij de Turkse eersteklasser Trabzonspor. Ine Verstaen