13.30 uur. Samen met een bezoekende vriend vertrek ik naar het naburige stadje Akçaabat om de match Sebatspor û Trabzonspor bij te wonen.
...

13.30 uur. Samen met een bezoekende vriend vertrek ik naar het naburige stadje Akçaabat om de match Sebatspor û Trabzonspor bij te wonen. 13.45 uur. We hebben ergens een parkeerplaatsje gevonden en ik bel naar iemand van de club die onze tickets heeft. De man spreekt enkel Turks. Ik probeer hem uit te leggen dat we bij het A-blok staan en dat hij maar naar die ingang moet komen. 13.50 uur. De man is nog steeds niet te zien. Ik bel hem nog eens. "Het andere A-blok !" zegt hij. Er zijn dus twee A-blokken. Hm. 14 uur. De match begint. We hebben het 'andere A-blok' gevonden, maar ook daar is de ticketman nergens te bespeuren. Nog maar eens bellen dan. "Problem ! Problem ! Ik ben binnen en men heeft de poorten gesloten !" Het provinciale stadion zit blijkbaar vol en op bevel van het politiehoofd mag niemand er nog in. Ook niet enkele tientallen mannen die furieus met hun ticket staan te zwaaien. 14.10 uur. Ik bel de man nog enkele keren en vraag welke oplossingen er zijn. Hij heeft de moed opgegeven en wil vermoedelijk rustig van de match genieten. "Problem ! Stadium full ! Go house !" Meneer stuurt ons naar huis. Mooi zo. 14 .15 uur. Ik geef de moed niet op en vraag in m'n beste Turks aan een groepje agenten of zij iets voor ons kunnen doen. Na ons eerst te negeren en ons naar huis te sturen, geven ze de indruk toch te willen helpen. Ze plegen enkele telefoontjes en leiden ons naar een ingang. Samen met een agent wachten we aan de poort tot iemand die komt openmaken. 14.30 uur. "Problem. Er is geen sleutel. Je kan niet binnen." Maakt hij me met een grijns wijs. Ik kook bijna over. "Geen sleutel ? Komaan zeg !"14 .35 uur. Ik bel naar de secretaresse van Trabzonspor en leg alles uit. Zij zit in het kleine vipvak en zegt dat er nog plaats is. Ze belooft ons te helpen. Er is hoop. 14 .40 uur. We mogen dan toch binnen ! Maar ze sturen ons naar het vak van de tegenstanders. Nu had ik toch wel liever bij de Trabzonfans gezeten. Wij dus naar de vip-ingang. 14 .45 uur. "Problem. Full. Je mag niet binnen." Ook hier weer hetzelfde liedje. Ik zeg die man dat ik net gebeld heb en weet dat er nog twee plaatsen vrij zijn. "Neen, neen, er is geen plaats meer." "Ja toch wel." "Neen." "Jawel." "Neen." En zo gaan we nog eventjes door. Ondertussen is de eerste helft gespeeld. 14.50 uur. Wonderbaarlijk. De deur gaat open en iemand vraagt ons binnen. Eindelijk ! 15.20 uur. Na een hoekschop reageert D'Haene alert op een afgeweerde kopbal en knalt van dichtbij de beslissende 0-1 tegen de touwen ! Voor het eerst zie ik Karel live scoren ! En zeggen dat ik dat bijna gemist had. Ine Verstaen bericht tweewekelijks over het leven als spelersvrouw in het buitenland. Haar vriend Karel D'Haene voetbalt bij de Turkse eersteklasser Trabzonspor. door Ine Verstaen