Ik viel bijna achterover toen ik van een Turkse vriendin de uitnodiging kreeg om haar verlovingsfeest bij te wonen. Ze is een ambitieuze vrouw, doceert Engels en is in haar vrije uurtjes tv-presentatrice. Haar verloofde is ideaal trouwmateriaal : burgerlijk ingenieur, niet onknap, vriendelijk en helemaal gek van haar. Ze zien er gelukkig uit. Maar - hou u vast - ze zijn nog geen twee maand samen. Erger nog : ze bevinden zich nog in de fase van 'handjes houden en niet verder'. Maar blijkbaar zijn ze al lang genoeg samen om de grote beslissing t...

Ik viel bijna achterover toen ik van een Turkse vriendin de uitnodiging kreeg om haar verlovingsfeest bij te wonen. Ze is een ambitieuze vrouw, doceert Engels en is in haar vrije uurtjes tv-presentatrice. Haar verloofde is ideaal trouwmateriaal : burgerlijk ingenieur, niet onknap, vriendelijk en helemaal gek van haar. Ze zien er gelukkig uit. Maar - hou u vast - ze zijn nog geen twee maand samen. Erger nog : ze bevinden zich nog in de fase van 'handjes houden en niet verder'. Maar blijkbaar zijn ze al lang genoeg samen om de grote beslissing te nemen. Lichtjes onder druk van de familie, zegt ze zelf. Ik was dus compleet verrast dat een onafhankelijke vrouw als zij zich zo liet beïnvloeden. Ik voelde me zelfs geroepen om in te grijpen. Maar goed, hoewel ik het moeilijk kan begrijpen, respecteer ik haar keuze. Karel en ik dus naar hun verlovingsfeest bij haar ouders. Met een Turks en een Belgisch cadeau : een gouden muntje en een bos bloemen. Het appartement was te klein om iedereen in de woonkamer te accommoderen, dus mochten de tantes en de jeugd in de slaapkamers vieren. De sfeer was heel gemoedelijk. De families zagen er tevreden uit met hun nieuwe aanwinsten en het paartje straalde. Karel werd verzocht eerst eventjes bij de nonkels te gaan zitten, terwijl ik bij de vrouwen een praatje ging slaan. Alle aandacht was daar plots op mij gericht. Of we Turks spreken. Ja, een beetje. "O hoe schattig !" En hoelang wíj al getrouwd zijn ? Ai, foute vraag. Nog niet dus. Een korte stilte. Blikken worden uitgewisseld. Tot er een tante zegt : "Och ja, zo gaat dat in Europa, dat is daar normaal", en het gebabbel vrolijk verdergaat. Bij de mannen ging het over - u mag drie keer raden - voetbal. Verkeerdelijk veronderstellend dat Karel toch niet alles zou begrijpen, spraken ze ongegeneerd over zijn mindere match van de week ervoor. De vader van de bruid in spe verdedigde Karel als was het zijn eigen zoon. "Hij heeft wel voor de drie punten gezorgd tegen Sebatspor !" Waarop zijn broer : "Ja, maar nu heeft hij ze mooi weer weggegeven !" Stoom uit neus en oren van Karel. Na de verlovingsplechtigheid kreeg elke vrijgezel een stukje van het rode lint dat de twee ringen met elkaar verbond. Karel en ik kregen er elk ook eentje - zolang je niet getrouwd bent, krijg je hier het etiket 'vrijgezel en beschikbaar' opgeplakt. Het koppel was blij verrast te horen dat we nog nooit tevoren zo'n stukje lint mochten ontvangen. De traditie wil dat wie dit voor het eerst krijgt, zich in de nabije toekomst ook het eerst zal verloven. Alsof ze het al wisten...Ine Verstaen bericht tweewekelijks over het leven als spelersvrouw in het buitenland. Haar vriend Karel D'Haene voetbalt bij de Turkse eersteklasser Trabzonspor. Ine Verstaen