"En wat doe je daar dan zo allemaal ?" is de onvermijdelijke vraag die ik dikwijls te horen krijg van mensen die me niet kennen of me een lange tijd niet gehoord hebben. Vreselijk vind ik dat ! Ik zou dan graag oprecht kunnen antwoorden : "O, ik werk als freelance ontwerper voor een aantal toonaangevende bedrijven, werk als vrijwilliger mee aan plaatselijke ecologische projecten, schrijf voor Sport/Voetbal Magazine en zo nu en dan pik ik een fotoshoot mee. In mijn vrije tijd volg ik privé-tennislessen en verdien ik nog een centje met het sch...

"En wat doe je daar dan zo allemaal ?" is de onvermijdelijke vraag die ik dikwijls te horen krijg van mensen die me niet kennen of me een lange tijd niet gehoord hebben. Vreselijk vind ik dat ! Ik zou dan graag oprecht kunnen antwoorden : "O, ik werk als freelance ontwerper voor een aantal toonaangevende bedrijven, werk als vrijwilliger mee aan plaatselijke ecologische projecten, schrijf voor Sport/Voetbal Magazine en zo nu en dan pik ik een fotoshoot mee. In mijn vrije tijd volg ik privé-tennislessen en verdien ik nog een centje met het schilderen van portretten."Helaas pindakaas, het is slechts (nog ?) een droom. Mijn antwoord luidt steeds : "O, niet zo veel : het huishouden, Turks leren, de website onderhouden, af en toe wat schilderen en Karel verwennen." Ja hoor, grote luxe : leven in een ruim appartement met uitzicht op zee, een voetbalvedette û in Turkije toch û aan je zij, massa's tijd en je geen zorgen hoeven te maken over geld. Nu ik het hier zo geschreven zie staan... nice ! Maar toch moet je jezelf voor een onbepaald aantal jaren opofferen en is het niet zo gemakkelijk als het lijkt. Je moet die massa's tijd toch maar weten in te vullen op een manier die je de nodige portie voldoening schenkt. En daar heb ik nu net problemen mee na mijn sabbatical û zo noem ik het voorbije jaar, op die manier voelt het niet als een verloren jaar aan. We hebben ons nu al gesetteld en aangepast aan het Turkse leven. Het nieuwe is eraf, de uitdaging eruit. Tijd voor verandering dus ! Gedaan met luieren en dromen voor dromen laten. Actie ! Er broeden al een tijdje plannen in mijn hoofd die ik nu eindelijk eens ga uitvoeren. Eén ervan is mijn ervaringen als 'vrouw aan de zijde van de voetballer in het buitenland' neerpennen in Sport/Voetbal Magazine. Een ander is enkele uren per week lesgeven aan de 'Grand Basic School of English'. Waarom niet beginnen aan die dromen ? Wie niet waagt, niet wint ! Zo was het ook voor Karel : toen hij vorig jaar de kans kreeg om van het achteraan hangende Antwerp naar de Turkse bekerwinnaar over te stappen was er ook die drempel. "Zal ik het wel kunnen ? Hoe zal het er zijn ? Wat als het tegenvalt ?" Het begin was inderdaad niet zo gemakkelijk, maar hij heeft het toch maar mooi gedaan. Als mensen me vragen : "En wat doet je vriend ?", kan ik oprecht antwoorden : "Hij is profvoetballer en speelt momenteel bij Trabzonspor, een Turkse topploeg die vorig jaar de beker binnenhaalde en nu Europees speelt." En dan ben ik best wel trots, want een van zíjn jongensdromen werd alvast werkelijkheid...Ine Verstaen bericht tweewekelijks over het leven als spelersvrouw in het buitenland. Haar vriend Karel D'Haene voetbalt bij de Turkse eersteklasser Trabzonspor. door Ine Verstaen