Zaterdag 20 november : Trabzonspor-Fenerbahçe. De match der matchen. Als de aartsrivaal in huis is, breekt de hel van Trabzon los. Vechtpartijen, scheldtirades en brandjes tieren welig op de tribunes van het Avni Aker Stadion. Men gooit met alles wat men vindt richting veld, gaande van muntstukjes, over gsm's tot losgewrikte zitjes. Bijna geen enkele speler durft nog een hoekschop te geven, uit angst iets op het hoofd te krijgen. Alle uitgangen worden afgesloten, opdat het geweld zich niet zou uitbreiden tot...

Zaterdag 20 november : Trabzonspor-Fenerbahçe. De match der matchen. Als de aartsrivaal in huis is, breekt de hel van Trabzon los. Vechtpartijen, scheldtirades en brandjes tieren welig op de tribunes van het Avni Aker Stadion. Men gooit met alles wat men vindt richting veld, gaande van muntstukjes, over gsm's tot losgewrikte zitjes. Bijna geen enkele speler durft nog een hoekschop te geven, uit angst iets op het hoofd te krijgen. Alle uitgangen worden afgesloten, opdat het geweld zich niet zou uitbreiden tot buiten het stadion. Voetbal, een feest ! De rivaliteit tussen Trabzonspor en de drie grote ploegen uit Istanbul is enorm. In de geschiedenis van het Turkse voetbal zijn nog maar vier clubs er ooit in geslaagd om het kampioenschap op hun naam te schrijven. Besiktas, Galatasaray en Fenerbahçe uit het rijke Istanbul en Trabzonspor van ginderachter. Trabzonspor kende in de jaren 70 en 80 zijn meest succesvolle periode. Toen werd eindelijk de hegemonie van Istanbul doorbroken, Trabzon werd maar liefst zes keer kampioen van Turkije ! De laatste titel dateert al van in '84. Een tijdje geleden toch. Maar ieder seizoen opnieuw laait de hoop weer op en wachten de supporters vol ongeduld op een nieuwe triomf. Even was men er heel dichtbij. Midden de jaren 90 lag de titel voor het grijpen : met nog twee matchen te spelen had Trabzonspor drie punten voor op Fenerbahçe - toen nog in het tweepuntensysteem. Op de voorlaatste speeldag verloren ze, waardoor alles in de laatste match beslist moest worden : thuis tegen de grote rivaal Fenerbahçe dan nog wel... De ploeg ging vier dagen in afzondering, kwam zelfs 1-0 voor, maar bezweek uiteindelijk toch onder de enorme druk. Het werd 1-2 en de titel ging in extremis naar Istanbul. In Trabzon braken rellen uit, verschillende mensen vonden zelfs de dood. De stad was weken in een diepe rouw gedompeld. De verbittering klinkt nog steeds door in de verhalen van toen. De geschiedenis blijft zich helaas herhalen. Vorig jaar ging de titelstrijd ook lange tijd tussen dezelfde twee ploegen en op de voorlaatste speeldag was het opnieuw Fenerbahçe dat met de eer ging lopen. Maar omdat Trabzonspor pas na een schitterende tweede ronde in de buurt was gekomen van de eerste plaats, tilden de supporters er niet al te zwaar aan. Dit seizoen ligt dat anders : de bordeaux-blauwen kenden een goede start en staan op slechts twee punten van de blauw-gele Kanaries. De verwachtingen zijn hooggespannen. Wie weet staan we aan het begin van een nieuwe succesperiode. Bordo ! Mavi ! Trabzon !Champion ! door Ine Verstaen