U houdt het niet voor mogelijk, ook hier bestaat Het Swingpaleis ! Weliswaar niet gebracht door wulpse madammen en gladde heren, maar door een stadion vol vaderlandsgezinde supporters. Vooraleer een match effectief begint, wordt een eerbetoon aan het vaderland gebracht. Iedereen staat rechtop, met de borst vooruit, gericht naar de vlag. Vol overgave wordt het volkslied gezongen. Soms met een live orkest, maar meestal gewoon onder begeleiding van een cassette. Trainers en reservespelers die op het moment dat het volkslied...

U houdt het niet voor mogelijk, ook hier bestaat Het Swingpaleis ! Weliswaar niet gebracht door wulpse madammen en gladde heren, maar door een stadion vol vaderlandsgezinde supporters. Vooraleer een match effectief begint, wordt een eerbetoon aan het vaderland gebracht. Iedereen staat rechtop, met de borst vooruit, gericht naar de vlag. Vol overgave wordt het volkslied gezongen. Soms met een live orkest, maar meestal gewoon onder begeleiding van een cassette. Trainers en reservespelers die op het moment dat het volkslied start nog op weg naar de dug-out zijn, verroeren geen vin meer tot de laatste noot voorbij is. Weer of geen weer. Zelfs de stewards en de kaartjesknippers leggen tijdelijk hun werk neer. Ter nagedachtenis van de gesneuvelde militairen. Respect. De eerste keer dat ik een Turkse match bijwoonde (samen met de vrouw van Hans Somers), was ik me nog niet bewust van het heersende nationalisme en bleef ik rustig zitten. Het duurde niet lang of er tikte iemand op mijn schouder en deed vriendelijk teken dat we ook best zouden rechtstaan. Een beetje geschrokken voerden we die order braafjes uit. Eerlijk gezegd, we waren onder de indruk. Zo'n massa mensen en geen enkele ziel die het lied niet met overtuiging meezong. Een beetje beangstigend ook wel. Ondertussen ben ik het al gewend en kan ik het Turkse volkslied al beter mee neuriën dan de Brabançonne ! Daar kijken ze hier nogal van op. Tja, het is toch iets wat wij niet kennen, dat diepgewortelde patriottische gevoel. Als de Rode Duivels (wanneer nog eens ?) aan een kampioenschap deelnemen, dan komt het sentiment even naar boven. Dan zingen we, afgekeken van een papiertje, fier de Brabançonne mee. Onze geschiedenis verklaart veel natuurlijk. Een klein volk, meermaals onderworpen aan verschillende heersers, je zou voor minder de kluts kwijtraken. Daardoor kennen we wel vier talen, waar ik best trots op ben ! Maar dat is dan weer niet bepaald typerend chauvinistisch... Hier zorgt het soms wel voor opmerkelijke situaties. Het kan al eens voorvallen dat er zich technische mankementen voordoen tijdens het volkslied. Dat bijvoorbeeld de luidsprekers even uitvallen terwijl de begeleidende cassette rustig verder draait. Zoals voor de match tegen Sebatspor. Maar geen nood, een echte Turk kent de tekst rats uit het hoofd en zo zong men lekker door. Onverstoord. Toen tien seconden later het geluid weer in gang schoot, bleek de timing van het zingende stadion gewoonweg perfect ! De punten voor de stop-de-band-ronde waren alvast verdiend. Ine Verstaen bericht tweewekelijks over het leven als spelersvrouw in het buitenland. Haar vriend Karel D'Haene voetbalt bij de Turkse eersteklasser Trabzonspor. Ine Verstaendoor Ine Verstaen